බයිබලය…

1. බයිබලය…

Bible

මේක ඇත්තටම ටිකක් විතර විකාර කතාවක්. කා විසින් කාහට කියන ලද්දක්ද කියලා නම් කියන්න විදියක් ඇත්තේම නෑ. මොකද එහෙම වුනොත් මට හෙට ඉඳන් පොඩි පොඩි අප්සට් සීන් ගොඩකට මුහුණ දෙන්න වෙනවා. ඒක නිසා කතාව විතරක් දැන ගන්න. අනිත් එක මේක කියෙව්වම අදාල මුළු කතාවම තේරෙන්නේ කිහිප දෙනෙකුට විතරක් වෙන්නත් පුළුවන්…! නොතේරුනා නම්, අන්න ඒවගේ කෙනෙක්ම තමයි මේක කියන්න ඇත්තේ කියලා සන්තෝස වෙන්න…

ඔන්න පහුගිය බුක් ෆෙයා එකට කොල්ලෙක් තමන්ට වෙන්ඩ භාර්යාවත් එක්ක යන්න ලෑස්ති වුනාලු. දෙන්නම තොරතුරු තාක්ෂණ වැඩ නිසා කරන්නේ දෙන්නටම පොත් ටික ටික ගන්න ඕනෙ. බුක් ෆෙයා එකේදි, එහෙම පරිගණක සම්බන්ධ පොතක් ගන්නවනම් ගොඩ දෙනෙක් ගොඩවදින්නේ එක්ස්ෆෝ ග්‍රැෆික් පොත් හලට. ඉතිං දැන් අර කොල්ලගේ වෙන්ඩ භාර්යාවට ඩේටා බේස් ගැන පොතක් ඕනේ වෙලා තිබුන නිසා… කොල්ලා කිව්වා, එහෙනම් අපි එක්ස්ෆෝ ග්‍රැෆික් එකෙන් sql bible එකක් ගමු කියලා.

ඔන්න ඊට පස්සේ කෙල්ල කිසිම ප්‍රතිචාරයක් නොදක්වා තත්පර ගනනකට පසු….

“ඒක හරි යන්නේ නැති වෙයි නේද? බයිබල් එකේ තියෙන්නේ වාක්‍ය වාක්‍ය නේ… මට ඕනේ විස්තර තියෙන එකක්…!”



 
2. ඉතිං මට කිව්වේ නැත්තේ මොකද…?

Radiationපසුගිය දිනවල බුකියේ ස්ප්‍රෙඩ් වුනා ඉමේජ් එකක්, සිංගප්පූරුවෙන් රෑ දොලහට එන අහිතකර කිරණ වර්ගයක් ගැන. ඇත්තම කතාව වුනේ ඒ වෙලාවට තමා ගොඩක් ඉන්ටනෙට් කනෙක්ෂන් වල රාත්‍රි ඩේටා බන්ඩල ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ. ඉතිං රෑ දොලහට ෆෝන් ඔක්කොගෙන්ම ඩවුන් ලෝඩ් දැම්මම කනෙක්ෂන් ස්පීඩ් එක තරමක ස්ලෝ වෙන නිසා, කවුරු හරි බුද්ධිමතෙක් අර කිව්ව විදියට ඉමේජ් එකක් දාලා ඒක හැමෝමට ෂෙයාර් කලා. එතකොට ඉතිං රෑ දොලහට ෆෝන් ඕෆ් කරපු එවුන් නැති වෙන්න විදියක් නම් කොහෙත්ම නෑ. අනිවාර්යෙන් ඇති.

ඉතිං ඔය කතාව අර කොල්ලා එයාගේ වෙන්ඩ භාර්යාවට කියාලා, ෆෝන් ඕෆ් කරපු එවුන්ට හිනා වෙන්න හිතාගෙන, මෙන්න මෙහෙම කියනවා….

මේ… දැක්කද ඊයේ අර බුකියේ ගිය ඉමේජ් එක…

මොකද්ද…?

අර රෑ දොලහට ෆෝන් ඕෆ් කරන්න කියලා… ස්ප්‍රෙඩ් වුනේ…

ඇයි ඒ ඕෆ් කරන්නේ….?

සිංගප්පූරුවේ ඉඳන් අහිතකර කිරණ වගයක් ෆෝන් එකට එන නිසා කියලා…

“ඒක දැනගත්ත නම්, ඉතිං මට කිව්වේ නැත්තේ මොකද…?”

 

හ්ම්… දීපන්කෝ ඉතිං උත්තර… කමක් නෑ එකෙක්වත් බනිනවා එහෙම නෙවෙයි…. ඒ අහිංසක වෙන්ඩ භාර්යාවට… ගෑණු ළමයින්ගේ කොමන් සෙන්ස් ගැන දන්නවනේ ඉතිං…!

ලොකු මාමා නම් වු ඔහු…

ඔහු ඇත්තටම ලොකුය. සාමාන්‍ය මනුෂ්‍යයෙකුට වැඩියෙන් දේහධාරීය. ඔහු විඳි දුක් කන්දරාව මා අම්මාගෙන් අසා ඇති බැවින්, ඒ අතින්ද ඔහු ලොකුය. එමෙන්ම අම්මාගේ පවුලේ සහෝදර සහෝදරියන් අතරින්ද ඔහු ලොකුය. ඒ වගේම සැර පරුෂ කමින්ද මගේ වයසේ සිටි අවධියේ ඔහුට ඉදිරියෙන් කිසිවෙක් ගමේ සිට නැත. ඔහු චන්ඩියෙකු නොව වරදේදි වහා කිපෙන අයෙකි. අම්මා කියන්නේ මා තුල පවත්නේද ඒ ජානමය ගතිය බවය. ඒ ලොකුකමම මගේ හිත තුලද ඔහු ලොක්කෙක් කර ඇත.

මට මතක අයුරින්, අම්මා කියා ඇති අයුරින් ඔහු අම්මාගේ පියානන් අකාලයේ මිය ගිය දින සිට පවුලේ සාමාජිකයින් පස්දෙනා ගැන පියෙකු මෙන් වෙහෙස වී සොයාබැලූ බවද අනන්ත අප්‍රමාණ දුක් කම්කටොලු විඳ දරාගෙන මුළු පවුලම යහපත් තලයකට ගෙන යෑමට කටයුතු කල බවය. ඉගෙනීමට සමතෙකු වූ ඔහු ඉගෙනීම අවසානයේ වාරිමාර්ග දෙපාර්තමේන්තුවට බැඳී ඇත්තේ යම් වැදගත් නිලයක සහකාර ලෙසය. දැන් එය මට මතක නැත. අම්මාගෙන් ඇසීමටද නොහැක. එයට යම් මිත්‍යා හේතුවක් ඇත.

මට අවුරුදු පහලොවක් පමන වන තෙක් ඔහු ගැන කිසිදු මතකයක් නැත. ඔහු මහ ගෙදරින් පිට පොළොන්නරුවේද මා මහ ගෙදරින් පිට කළුතරද විසීම නිසා ඔහු පිළබඳ අවුරුදු පහලොවකට දාසයකට එපිට කිසිදු මතකයක් මට නැත. නමුත් අපේ නව නිවස මහ ගෙවල් අවට සාදන කාලයේ සිට මට මතකයේ තැම්පත්ව ඇති කිසිදු සේයාවක් මට අමතක නැත. ඒ අවධියේ පටන් මගේ පවුලේ වීරයා ඔහුය. අප මහ ගෙදර සිට නව නිවසට යාමට කිලෝමීටර් එකාමාරක් පමන දුරක් සෘජුකෝණාස්‍රාකාර ගමන් පථයක ගමන් කල යුතුය. එනම් මහ ගෙදර සිට එක එල්ලේ උතුරට ඉරක් ඇඳිවිට මීටර් එකසිය පනහක් දුරින් නව නිවස ඇත. නමුත් ඒ අතර මැද ඇත වතුපිටි නිසා යාමට ඒමට නොහැකිය. මෙවන් අවස්ථාවල ඔහුගේ පරන දැන ඇඳුනුම් කම් මතින් එම වතුපිටි මැදින් පාරක් තනාගන්නේ ඔහුටත් නොදැනිමය. නමින් විමල් නම් වූ තලෙලු දේහධාරියා දුටුවිට ගම්මුන්ගේ මුවින් පිටවන වදන් කාලයක් යන තුරු සිත රජ කරනු ඇත. “විමල් මහත්තයා මොකෝ වටෙන් යන්නේ… අර තියෙන්නේ කඩුල්ල. ඒක මහත්තයටයි නංගිලටයි ඕනේ වෙලාවක ඇරලා. එතනින් යන්න…” ඒ බයට නොව සෑහෙන ප්‍රමාණයක ගෞරවයකිනි.

කිසිවෙක් එසේ පැවසූ විට ලොකු මාමා සමග සිටින මගේ දෙස මහත් වූ දයාවෙන් බලා ඔලුව අතගාන්නේ ඔහුගෙන් පසු ඒ ගෞරවය මටත් ලැබෙන ලෙස ඉඟිකරමින් කියා සිතුනු වාර අනන්තය. අම්මාගේ පවුලේ සාමාජිකයින් අතරින් ඔහු ඔහුගේ පුතුන් දෙදෙනාට හැරෙන්නට වඩාත් සමීප මටය. මට වඩා වැඩිමල් එවුන් හිටියද යම් කිසි විශේෂ දාරක ප්‍රේමයක් මා කෙරේ තිවුන බව මට මතකය.

ඒ වෙසක් මාසයකි. වරක් ඔහු මාව මහ ගෙදර ගොස් සිටින දිනයක මැදිරිගිරි එක්කගෙන ගියේය. ඒ ගමනට පැය තුන හතරක් ගත වූ බව මතකය. ඒ දිනවල මට වයස දහඅටක් දහනවයක් පමන ඇත. මා කොම්පියුටර් වැඩ කරන බව දන්නා ඔහු, ඔහුටද පරිගණයක් මිලදී ගත්තේය. ඒ අවධියේ මා ආධුනිකයෙකු වුවත් ඔහු විශ්වාස කලේ, ඔහුට ගුරු හරුකම් දීමට තරම් මා හපනෙක් බවය. ඔහුගේ ගෙවල් පොලොන්නරුවේ වුවද ඔහු රාජකාරි වැඩ සඳහා නැවතී සිටියේ මැදිරිගිරියේය. එදා මැදිරිගිරි ගියේ, මින්නේරියෙන් බැස ඔහුට යාමට විශේෂ අවසරයක් ඇති කැලෑ පාරකිනි. මෝටර් බයිසිකලේ ගිය ඒ ගමන මට කිසිදා අමතක නොවේ. ගමන පටන් ගැනීමට ප්‍රථමයෙන් මට දුන් එකම උපදෙස වූයේ… “අලි දැක්කෝත් මට පෙන්නන්න එපා. පුතා බලාගෙන යන්න කියාය.” අදටත් එහි තේරුමක් දන්නේ නැත. දැන් ඔහුගෙන් අසන්නටත් බැරිය. එමෙන්ම අලි බෙටි හැරෙන්නට දුටු අලියෙකුද නැත. දුටු එකම දෙයනම් වියලි සුළඟින් අනූන කැලයත්, සයිලන්සරයට උනුවී ගිය මගේ සපත්තු අඩියත්ය.

මැදිරිගිරිය වටදාගෙය

මැදිරිගිරිය වටදාගෙය

එදා හවස්ජාමය ඔහු සමග ගතකරන අතර ඔහුගේ ලොකු පුතා ගෙන්වා ඔහු සමග මා වටදාගෙය නැරඹීමට පිටත් කර හැරියේය. එහි සිට මුරකරුවන් අප දෙදෙනා දෙස රවා බැලුවේ, “අහවල් මහත්තයාගේ මෝටර්බයිසිකලය හොරකන් කලාවත්ද …?” කියමින්ය. පසුව විස්තරය කියූ පසු කොහේදෝ හිඳි මග පෙන්වන්නෙකු ගෙන්වා අප දෙදෙනා අතට තම්බා ලුණු පොවන ලද බඩඉරිඟු කරල් දෙකක්ද දුන්නේ ලොකු මාමාට ඇති ගරු සරුව පෙන්වමිනි.

ඉන්පසු මට ඔහු හොඳින් සිටින විට යන්නට ලැබුනේ නැත. හමුවූයේ මහ ගෙදර ගිය විටෙක පමණි. ඒ එන ගමන්ද ඔහු විසින් වෙරිටාස් සේවයෙන් ගෙන්නා ගන්න ලද සඟරා කීපයක්, වාරි ඇල මාර්ග සම්බන්ධ රූප සටහන් ඇඳි ඉංග්‍රීසි පොත් කීපයක් හා තවත් පරිගණක පොත් රැසක් මා අතට පත් කලේය. දැන් භාවිතා කරන සමහර ඉලෙක්ට්‍රොනික උපාංග වල මුල් අවධි ඒ සඟරාවලින් දුටු මම යම් තරමකට වික්ෂිප්ත විය. ඒ හැම අවස්ථාවකම මැදට පැන ඔහු විසින් සියලු ගැටලු වලට පිළිතුරු සැපයුවද මට ඒ දිනවල තේරුනේ ඉන් අඩක් හෝ ඊටත් අඩු ප්‍රමාණයක් පමණි.

කෙසේ හෝ කාලයක් යන විට ඔහු සමග බැඳීම තදවිය. ගෙදර දුරකථනයට නිතර දෙවේලේ කතා කරන ඔහු පරිගණකය පිළිබඳ යම් ප්‍රශ්න අසයි. මා පුළුවන් හැටියට උත්තර දෙයි. දවසක්… ලොකු මාමාගේ නැන්දා අම්මාට කතා කොට කියා ඇත්තේ ලොකු මාමාට හදිසි අනතුරක් වී ඇති බවය. පසුදාම අම්මා හා මල්ලී පේරාදෙණිය රෝහලට ගියේ හැප්පුන හැප්පිල්ලට බෙහෙත් කිරිමට සමත් දොස්තර මහත්මයෙක් හෝ අවශ්‍ය පහසුකම් පොලොන්නරුව අවට රෝහල් වල නැති බව පවසා ඔහුගේ නිලරථයෙන්ම ඔහුව පේරාදෙණිය රෝහලට ගෙනවිත් තිබූ නිසාය.

පසුව ඔහුව මහනුවරට මාරුවිය. ඒ සමයේ නම් අතිරේක පන්ති පවා පසෙක දමා මා අම්මා සමග මහනුවර රෝහලට ගියෙමි. ඔහුගේ කකුලක් කැඩී ඇත. ඔලුවටද යම් හානායක් වූ මුත් පසුව ඒ තුවාල සනීප විය. කටට නම් කිසිම ප්‍රශ්නයක් නැත. මා ගිය ගමන් ප්‍රශ්න අසාගෙන අසාගෙන යයි. පැයකට ආසන්න කාලයක් අප සමග කතා කරන ඔහු තවත් සතියක් හෝ දෙකක් යන තුරු කතාවට කිසිවෙක් නැතිව ඇඳ උඩ ලැග්ගේය. නැන්දා ආවද අළුත් දේ ගැන නැන්දා දන්නේ නැත. එබැවින් සියළු අප්ඩේට් මා විසින් ලබාදිය යුතුය. මතක හැටියට අවුරුද්දකට ආසන්න කාලයක් මහනුවර රෝහලේ ගිමන් නිවූ ඔහු, කකුලේ තුවාලය සනීප බව පවසමන් බලෙන්ම ටිකට් කපාගෙන නිවසට ගියේය. එතැන් පටන් ඔහුගේ වීර ක්‍රියා සෙමෙන් අඩුවිය.

කාලයකට පෙර ඔහු කෙරූ කියූ සියල්ල අමතකව ඇත. විදුලියෙන් ක්‍රියාක්මක වන විශේෂිත මෙට්ටයක් මත හාන්සි වී නැන්දාගේ නොමද රැකවරණය මැද ඔහු කල් ගෙවයි. එය ඇත්තටම හිතට නිවනකි. ඔහුගේ පුතුන් දෙදෙනා විදේශ රටක සේවය කර නිවසේ ආදායම සරි කරයි. මමද හිටිගමන් එහි ගොස් පැමිණේ. ඒ යෑමත් නැවත නිවසට ඒමත් යනු වචනයෙන් විස්තර කල නොහැකි අන්තයන් දෙකකි. යන්නේ ඔහුව දැකීමට, ඔහු සමග පෙර මෙන් දොඩමලු වීමට වුවද… එසේ නොකරන තැන හැඬුම් ආවද ඒ සියල්ල දරාගෙන ඔහු දෙස බලාසිටිමි. මහනුවර රෝහලේදීද ඒ තත්වයම එන විට මා ටික වේලාවකට එලියට ගොස් නැවත පැමිණියෙමි.

ඔහු විසින් මා හට සහ තාත්තා සමග පැවසූ යම් යම් නොපිලිගත හැකි අද්භූත දේ ගැන කතා කීපයක් ඇත, ඒවා පසුවට ලියමි. ඔහු අප සමග බොරු නොකියන බැවින් ඒ කතා නිකං බොරු යැයි කියා අතහැර දැමීමට මට මෙන්ම තාත්තාටද නොහැකිය. එවන් එක් කතාවක් නිසා අම්මා ඔහුට කතා කිරීමද අඩුකර මටද තහංචි දැමීය. ඔහුට අප කියන දේ ඇසේ… නමුත් පිලිතුරු දෙන්නේ නැද්දාය. නැද්දාට යම් තරමකට ඔහුගේ වෙනස් අංගචලන භාෂාව හුරුය. එනිසා අප අතර සංනිවේදනයේ ගැටලු තරමක් අඩුවී ඇත.

අම්මාගේ පියා නැතිවූ දා සිට ඇයව මෙන්ම අනිත් දරු දෙදෙනාවත් ආච්චිවත් රැකගත් ඒ උත්තමයාට වචනයකින් හෝ අඩුවක් කිරීම යම් තරමකට හිත පාරවන බැවින්, හිටිගමන් ඇවිලෙන ගිනි නිමෙන්නේ ලොකු මාමාගේ මෙන්ම නොසැලකිල්ලට හා අසාධාරණයට කිපෙන මගේ හිත හිවී ගිය පසුව…!

ඉදින් මේ සියල්ලේ ලියවුනේ… පොසොන් දිනය යනු ඒ තේජවන්තයාගේ අවාසනාවන්ත දිනය වූ බැවිනි. එමෙන්ම කැලැන්ඩර් දිනයද දවසක් එහාට මෙහාට වුවද ආසන්න වශයෙන් සමාන බැවිනි. සිදුවූ දෙයනම්… පොසොන් සමයේ පොළොන්නරුවට ගලන අධික ජන ගඟ කෙරේ යොමුවෙන පහසුකම් නිරීක්ෂන චාරිකාවක, මෝටර් සයිකලයෙන් යමන් ගමන් සිටිද්දි… දන්සැලක බෞද්ධ කොඩියක් ඔසවා ගත් තරුණයෙකු පාරේ අනිත් පැත්තට පනින විටම ඔහුව බේරීමට සිතා එක්වරම බයසිකලට දකුණට කපා ඇත. පාරේ දෙපස හා වාහන වල අයකරන දේ ගැන විමසිලිමත්ව ඉතාමත් හිමින් යමින් සිටි ඔහු ඉදිරියේ බෞද්ධ කොඩිය දිගහැරී පාර වැසි ගොස් ඉදිරියෙන් අධිවේගයෙන් පැමිණි බසයේ ගැටී යම් දුරක් ඇදී යාමෙන් ඔහුට එම පොසොන් උත්සවය රුදුරු විය. එතැනින් පසු ඔහු සදහටම යහන් ගත විය. තාමත් හුස්ම ගන්නා ඒ ලොකු මිනිහා දැන් වැහැරී ගොස් ඇත. හරිහැටි මතකයක්ද නැත. නමුත් තවමත්… සදහටමත්… ඔහු මගේ වීරයෙකි. එනමුත් විඳින දුක දැක දීර්ඝායුෂ පැතීමට හිත මැලි වේ. ඒ හිතේ කොනක නලියන කඳුල ගැන දැන් යම් අවබෝධයක් ඇති නිසා මිස ආදරක් නැති නිසා නොව. යම් විදියකින් ඔහු සුව වේනම් එය අපි හැමටම නිරාමිස සතුටකි…!

ඇඟිල්ලෙන් ඇඳිල්ල…

කැමතිම එකක්...

කැමතිම එකක්…

ඒ දවස්වල කාලයක් තිවුනා හැම වෙලාවෙම මොකක් හරි දෙයක් අඳින්න දඟලන. අඳින්න කියන්නේ ඇඳුමක් නෙමෙයි… මොකක් හරි චිත්‍රයක් වගේ මෙව්වා එකක්. මොකද, ඒ එහෙම කියලා ඇඳිච්ච එකකටවත් හරිහමන් චිත්‍රයක් කියන්න බෑ… ඒකයි චිත්‍රයක් වගේ එකක් කියන්නේ.

ඉතිං ඔය හැමදේම කලේ ඔෆිස් එකේ වැඩ කරන අස්සේ, ඉඩ තියෙන වෙලාවට. ගොඩක්ම ඒකාකාරීව වැඩ කරලා නිදිමත හැදී ගෙන එන වෙලාවට. එතකොට ඉතිං හැම වෙලාවෙම ෆොටෝ ෂොප්. ඉතිං එහෙම ඉන්ටනෙට් එක නැතිවෙලා තවත් පොඩි එක්ස්ට්‍රා නිදහසක් ලැබුන වෙලාවක ඇන්ද එකක්… ඇන්ද එකක් කිව්වට හදපු එකක්… කලින් වතාවක පොස්ට් එකක් විදියට දැම්මා. පස්සේ ඒ එහෙම හරි නිදහසක් තිබුන ඔෆිස් එකෙන් අයින් වෙලා වෙන තැනකට ගියාට පස්සේ නිදහස කියන එක නැතුවම ගියා. ඇත්තටම ඉතිං ඔෆිස් යන්නේ නිදහසේ ඉන්න නෙමෙයිනේ. පස්සේ ඔය වගේ අඳිල්ලකට ඉඩක් නැත්තටම නැතුව ගියා.

කොහොම හරි ටික කාලකට කලින් ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් ෆෝන් එක ගත්තට පස්සේ ඔය චිත්‍ර ඇඳිල්ල ටිකක් එක්ස්ප්‍රස් වුනා. කලින් මවුස් එකෙන් ලොකු ස්ක්‍රීන් එකක කරපු වැඩ ඇඟිල්ලෙන් පුංචි ස්ක්‍රීන් එකක කරනවා කියන්නේ නැවුම් අත්දැකීමක්. ඉතිං ඉඩ තියෙන හැම වෙලාවකම මොකක් හරි එකක් කුරුටු ගාන්න පුළුවන් වුනේ ඊට පස්සේ. ඒ හැම එකක්ම අවසන් වුනේ හෝ බාගෙට ඉවර කරලා දැම්මේ අන්න එහෙම හම්බුන පුංචි පුංචි විරාම ගණනාවක එකතුවකින් පස්සේ.

ඉතිං මං ඒ චිත්‍ර වගේ ඒවා බුකියේ දාන කොට කීපදෙනෙක් අගය කලා. ඒ වගේම කීප දෙනෙක් ඒ සඳහා යොදාගත්ත සොෆ්ට්වෙයා එක ගැනත් ඇහුවා. මාත් පුළුවන් විදියට උදවු කලා. සමහර අයට ඒ සොෆ්ට්වෙයා එකේ ෆ්‍රී කොපියක් හොයාගන්න බැරිවුනා. මටත් ඒක ගත්ත තැනක් හොයාගන්න බැරිවුනා. කොහොමහරි මං ඒ පාවිච්චි කරන ටූල් එක ඩවුන් ලෝඩ් කරගන්න පහලින් ලින්ක් එකක් දාලා ඇති. එතනින් ගන්න. අප්ඩේට් එකක් හරි දෙකක් හරි රිලිස් වුනාට මං අප්ඩේට් කරේ නම් නෑ. මොකද වින්ඩෝස් හොර කොපි අප්ඩේට් කලාම වෙන සෙතේම මේකට වුනොත් ඉඳලා වැඩක් නෑ… ඒකයි.

ඒකේ නම Autodesk SketchBook. නිර්මාණාත්මක හිතන අයට සහ හිතෙන අයට ගොඩක් ලස්සනට යමක් කරන්න පුළුවන් ටූල් එකක්. ලොකු ලොකු ඔප්ෂන්ස් නැති වුනාට සරලව ගොඩක් දේවල් කරන්න පුළුවන් සොෆ්ට්වෙයා එකක්. මේකේ අළුත් වර්ෂන් වල ෆ්‍රී apk ඇති. මම ඒ ගැන නම් සොයා බැලුවේ නෑ. මොකද මට කරන්න ඕනේ දේවල් මේකෙන් කරගන්න පුළුවන් නිසා.

මෙන්න ඩවුන් ලෝඩ් ලින්ක් එක.

මේ තියෙන්නේ මං යන එන ගමන් ඇන්ද ඒවායින් කීපයක්. ඇත්තටම සරලයි. යන එන ගමන් හරි විවේක වෙලාවකට හරි ට්‍රයි කරලා බලන්න….!

මුහුදු රැල්ලක් වගේ එකක්

මුහුදු රැල්ලක් වගේ එකක්

ෆ්‍රී ඩ්‍රෝවින් වගේ එකක්

ෆ්‍රී ඩ්‍රෝවින් වගේ එකක්

ඇබ්ස්ට්‍රෑක්ට් වගේ එකක්

ඇබ්ස්ට්‍රෑක්ට් වගේ එකක්

මොකද්දෝ එකක් වගේ එකක්

මොකද්දෝ එකක් වගේ එකක්

ඔන්චිලි පදිනව වගේ එකක්

ඔන්චිලි පදිනව වගේ එකක්

ඩේටින් එකක් වගේ එකක්

ඩේටින් එකක් වගේ එකක්

 

චිත්‍රයක් වගේ එකක්

චිත්‍රයක් වගේ එකක්

කපුටාගේ වෙනස්වීම…

.

.

කතාව කියන්න කලින් කපුටා ගැන ටිකක් කියලා ඉන්නම්. කපුටා කියන්නේ බොහොම සුලභ පක්ෂියෙක්. ඒ වගේම කොයිතරම් කුණු කසල ශෝධකයෙක්ද කියනවනම්… කපුටා නැතිවුනොත් උගේ වැඩ කරන්න නගරසභාවට වෙනමම සේවකයන් පිරිසක් යොදවන්න වෙන තරමට සෑහෙන සේවයක් කරන සතෙක්. මං දන්න විදියට අන්න ඒ හේතුව නිසාම කපුටන්ව මැරීමත් තහනම්.

ඉතිං මේ කපුටා කියන සතා වෙලාවකට සාස්තර කාරයෙක්. තවත් වෙලාවකට නගරසභා සේවකයෙක්. හැබැයි ජනකතා අනුව නම් කපුටා අලි පන්ඩිතයෙක් වගේම ගොන් මීහරකෙක්. ඒක නිසා තමා අනිත් කුරුල්ලෝ සම්පූර්ණයෙන් ආවරණය වෙන කූඩුවක් හදද්දි කපුටා විතරක් භාගෙට කුඩුවක් හදන්නේ. ඒ ජනකතා අනුව මට මතක විදියට, කපුටා මුලින් කූඩු හදන්න දන්නේ නෑලු. ඉතිං කූඩු හදන්න දන්න වෙන කුරුල්ලෙක් ගාවට ගිහිං කපුටා අහගන්නවලු කූඩුව හදන හැටි. ඉතිං ඒ කූඩුව හදන්න හරියටම දන්න කුරුල්ලාව මට මතක නැති වුනත්, පාඩම කෙරීගෙන යන අතරේදි… ඒ කියන්නේ කූඩුවේ යට කොටස හදාලා ඉවර වේගෙන යද්දි කපුටා… “අයියෝ… ඕක නම් මාත් දන්නවනේ…” කියලා පාඩම භාගෙට අහගෙන පියාඹලා ගියාලු. ඉතිං එදා ඉඳං ඌ කූඩුව හදන්නේ ඌ ඒ දන්නවයි කියලා හිතන් ඉන්න ටිකෙන් තමා.

ඇත්තටම මේක ජොලි කතාවක්මත් නෙවෙයි. ඇසින් දැක්ක වෙනස්ම අළුත්ම දෙයක්. කපුටා සාමාන්‍යයෙන් කුඩූ හදන්න උපයෝගි කරගන්නේ පරඬැල්, ගස් වල අතු රිකිලි වගේ ශාකමය ද්‍රව්‍ය. කපුටා විතරක් නෙවෙයි අනිත් සෑම කුරුලලෙක්ම දන්න තරමින් එහෙමයි. පුංචි කාලේදී ස්කෝලේදී ඒකට හේතුව විදියට ඉගෙන ගත්තේ කූඩුව ඇතුලෙ සිසිල් කරන්න එහෙම කරනවා කියලයි. අතරින් පතර පලාස්ටික් පටි වලින්, නූල් කෑලි වලින් එහෙම හදපු කූඩුත් දැකලා තිබුනාට කම්බි කෑලි වලින්, ලෝහ යොදාගෙන හදන වඩාත් ශක්තිමත් කූඩුවක්…!

මේ ලඟකදී මං දැක්කා කපුටෙක් බයින්ඩින් කම්බි කෑල්ලක් එක්ක ඔට්ටු වෙනවා. ඌ ඒක ගෙනියන්නේ යකඩ වලට විකුණන්න වෙන්න බැරි නිසයි, මං අනුමාන කරේ ඒක ගෙනියන්නේ කූඩුවක් හදන්න විය යුතුයි කියලා. ඒ දැක්කේ කොල්ලුපිටියෙදී. ඊට සතිදෙකකට විතර පස්සේ නාරාහේන්පිටදිත් ඒ වගේම කපුටෙක් බකට් කම්බියක්, පාරේ තිබ්බ කුණු ගොඩකින් ඇදලා අරං පියාඹලා ගියා. ආයෙමත් මේ සතියේ සඳුදා නෙළුම්පොකුණ රඟහල හෝල්ට් එකේ බස් එක නැවැත්තුවම දැක්කා කලින් වගේම බයින්ඩින් කම්බි කෑල්ලක් උස්සන් යන ගමන් ගිමන් හරින්න වගේ පොඩ්ඩක් නැවතුන කපුටෙක්ව. වෙනස් ස්ථාන තුනක වෙනස් කපුටෝ තුන් දෙනෙක්. එකාම වෙන්න බැහැනේ.

මේක මට දැන් යම් තරමකට සාමාන්‍ය දෙයක් වුනාට, නොදැකපු කෙනෙක්ට අළුත් දෙයක්. මොකද මෙච්චර කල් කම්බි සිමෙන්ති යොදාගෙන වාසස්ථාන හැදුවේ මිනිස්සු විතරනේ. දැන් කපුටොත් කම්බි වලින් කූඩු හදන්න පටන් අරගෙන. හැබැයි තාම දැක්කේ නෑ කම්බි වලින් සම්පූර්ණ වුන කපුටු කූඩුවක් නම්. ඒකත් අනාගතයෙදී දකින්න ලැබෙයි කියලා හිතනවා. සමහරවිට ඒක මොකක් හරි පොයින්ට් එකක් වෙයි කපුටන්ගේ පරිනාමයේ..!!! උං දැනට කාක් කාක් ගාගෙන හිටියට සමහර වෙලාවට උනුත් කාර්මීකරණය පටන් අරගෙන ඇති… ඉස්සරහට උංටක් එක්ක කම්බි හදන්න වෙයිද දන්නේ නෑ මිනිස්සුන්ට. :D

මයිනා විනෝදේ…

කෝච්චියේ සෙනග අතරින් එක පාරට ඇහුන කුරුලු සද්දෙට මාත් ඔලුව එහාට මෙහාට කරලා බැලුවේ… කාගේ ෆෝන් එකද මෙච්චර හයියෙන් රිං වෙන්නේ කියලා. නෑ ඒක ෆෝන් එකක් නෙවෙයි. මනුස්සයෙක්. කුරුලු හඬක් එන විසිල් විකුණන මනුස්සයෙක්. මුලින් සද්දේ විතරයි… පස්සෙනෙ මාකටින් පාර දැම්මේ…

මයිනා විනෝදේ… මයිනා විනෝදේ….

චයිනා මයිනා… චයිනා මයිනා…

චංචුකු… චුංචුකු… කංකුං

මයිනා විනෝදේ…. මයිනා විනෝදේ….

මයිනා විනෝදේ

මයිනා විනෝදේ

ඔය ටික දෙපාරක් විතර කියලා ආයෙම අර කලින් විසිල් එකම වාදනය කලා. ඉතිං දෙවෙනි පාර මාකට් කරාම තමා එකක් විකුණුනේ. එකක් රුපියල් 20ද කොහෙද. මට ඉතිං වැඩක් තියෙනවැයි ඕවා. මං ගත්තේ නෑ. අනික සෙනග පිරිලා නිසා මනුස්සයාවවත්, කුරුලු නලාව වත් දැක්කේ නෑ. පොර මාකටින් පාර දාගෙන යද්දි “චංචුකු… චුංචුකු… කංකුං” කියන කොට ඔන්න කෝච්චියේ හිටපු කෙල්ලෝ ටික මයිනා ස්ටයිල් එකටම “හිචි හිචි” ගාන්න ගත්තා. ඊට පස්සේ මයිනා විසිල් විකුණන පොර ටිකක් මැදට ගිහිං සෙනග අස්සේ හිරවුනා. දැන් පොර විසිල් ටිකත් කැඩන්න බිඳෙන්න නොදී බේරගෙන ඉස්සරහට යන්න ට්‍රයි එක දෙන ගමන්…

නෝනා…

මයිනා හිරවුනා…

පොඩ්ඩක් ඉඩ….!

එතකොට මෙන්න අර කලිං හිනාවුන කෙල්ලෝ ටික අතින් කටවල් වහගෙන. ඒ වෙනුවට කසාද බැඳපු ගෑණූ ළමයි ටික කටෙන් පනින්න එන හිනාව හිරකරගන්න මාර ගේමක් දෙනවා මං දැක්කා. මං ඉතිං ඔව්වා බලන්න ගියේ නෑ. මං අහක බලාගත්තා… මොකටද නිකං අනුන්ගේ මයිනෝ… නෙහ්…! කොහොමහරි මයිනා රිංගලා, මයිනා විනෝදේ…. මයිනා විනෝදේ… කියාගෙන එහාට මෙහොට ඇඹරී ඇඹරී ඉස්සර හට ගියා… මං ඒකත් දැක්කේ නෑ වගේ හිටියා… ආයෙ නිකං මොකටද නෙහ්…!!!

 

ස්කෝලෙන් පැනිල්ල…

 n

:)

ස්කෝලේ ගිය හැම පිරිමි ළමයෙක්ම වගේ ඒ අවුරුදු දහතුන ඇතුලත එක පාරක් හරි ස්කෝලෙන් පැනලා ඇති මං හිතන්නේ. එහෙම නැත්තං ඉතිං ඒ පැනිල්ලේ තියෙන ගතිය ගැන කිසිම හැඟීමක් ඇති වෙන එකක් නෑ.

ඇත්තටම ස්කෝලෙන් පනින්න අපිට ඒ දවස් වල ඕනෙ තරම් හේතු තිබුනා. ඒක තනිකරම විනය විරෝධි වැඩක් වුනාට පොඩි නරක වැඩක් ඉඳලා හිටලා කරද්දී හිතට අපුරු කික් එකක් තියෙනවා. ඒ වගේම ඒ දේවල් වයසට යනකොට කිය කිය හිනා වෙන්න පුළුවන් වෙන විදියට මතක පොතේ ඉබේම ලියවෙනවා. සමහර වෙලාවට ගුරුවරුන්ගේ බැනුම්, වේවැල් පාරවල් එක්කම ලියවෙන වෙලාවලුත් තියෙනවා.

ඉතිං මේ අළුත්ම විදිය ගැන කියන්න කලිං අපේ කෙරුවාවල් ටිකක් කියන්නම වෙනවා. නැත්තං ස්කෝලෙක තාප්පෙකින් හොරෙන් පැනලා නැති කෙනෙකුට ඒ ගැන අදහසක් නැතිවෙයි. අපි ස්කෝලෙ යද්දි වැඩි හරියක්ම හොරෙන් පැන්නේ මගේ පන්තියේ හිටිය අරුණ කියන යාළුවගේ ගේ එහා පැත්තෙන් ගලාගෙන යන බොල්ගොඩ ගඟේ නාන්න යන්න. ඇත්තටම තරමක් අවදානම් කටයුත්තක් වුනාට ඒ අවට හිටිය අරුණ අඳුනන මාළු බාන අය නිසා එපිට බයක් දැනුනේ නෑ. නාන ඇඳුමක් නැති නිසා උපන් ඇඳුමෙන්ම තමා වතුරට පනින්නේ. නාලා ඉවර වෙලා පිහිදගන්න විතරක්, අරුණගේ අම්ම වැලේ වනලා තියෙන තුවායක් හොරට උස්සං එනවා. ඒකෙන් පිහිදගෙන ආයෙම ඇඳුම් ඇඳගෙන ස්කෝලේ ඇරෙනකම්ම ස්කෝලේ ඉඳියා වගේ ගෙදර යනවා. එකම එක දවසක් නම් මට පොඩි කේස් එකක් වැටුනා. ඒ තමා අරුණගෙයි මගෙයි කලිසම් දෙක මාරු වීම. එදා මගේ ඇඳුම් හෝදද්දි කලිසම වෙන එකක් කියලා අම්මට මාට්ටු වෙලා මල මගුලක් වෙන්න ගිහිං, බොරු දාහක් විතර කියලා යාන්තං අම්මා ස්කෝලෙට එන එක නවත්තගෙන පහුවෙනිදම කලිසම මාරු කරගත්තා. අරුණට කිසිම අවුලක් නෑ. උගේ ඇඳුම් ඒ දවස්ල ඉඳන්ම ඌමනේ හෝදගත්තේ.

මෙහෙමත් පැන්නනේ..!

මෙහෙමත් පැන්නනේ..!

ඔය ගඟේ නාන්න ඇරෙන්න අපි ස්කෝලෙන් පනින්නේ වෙන යාළුවෙක්ගේ ගෙදරක යන්න. එහෙමත් නැත්තං කාන්තා පාසලක තියෙන නිවාසාන්තර ක්‍රීඩා උත්සවයක් බලන්න යන්න වගේ හෙන වැදගත් වැඩකට. එහෙමත් නැත්තං බිග් මැච් එකට හැට් කලෙක්ෂන් යන්න. ඒ ගමන තමා මරු. ලොරි භාගෙක පිටිපස්සේ ඉඳගෙන යුනිෆෝම් එකට උඩින් නයිටි ඇඳගෙන කාන්තා පාසල් ගාව සල්ලි එකතු කරනවා කියන්නේ… දැන් නම් මතක් වෙද්දිත් ලැජ්ජයි.

ඒ වගේම අපේ පාසල කිට්ටුවම වගේ තිබුන තව පාසලක්. පිරිමි එකයි ගැහැණු එකයි වෙන වෙනම තිබුනේ. දැන් නම් පිරිමි පාසල වෙන තැනකට ගෙනිහිල්ලා තියෙන්නේ. ඒ දවස් වල තිබුන පාසල දැන් ඉංජිනේරු බලකායේ කෑම්ප් එකක් විදියට පරිවර්තනය වෙලා. කොයිතරම් ස්කෝලේ නම් නොකියා බේරෙන්න හැදුවත් ඒක කරන්න බෑ. කතාවේ අන්තිමට නම කියනෙවා. ඒ කාලේ අපේ සමවයස් යාළුවෝ සෙට් එකක් ඔය පාසලේ තිබුන අඩි දහයක් විතර උස තාප්පෙ තිබුන හිලකින් එහා පැත්තට රිංගද්දි, වයිස් ප්‍රින්සිපල්ටද කොහෙද මාට්ටු. දහයක විතර සෙට් එකෙන් අන්තිම එකා දනගාගෙන රිංගද්දි, උගේ පපුව හරිය එලියට ගියාම තමා වයිස් ප්‍රින්සිපල් ඒ ලඟින් යන්න ඇවිත් තියෙන්නේ. මේ සීන් එක දැක්ක වයිස් ප්‍රින්සිපල් බාගෙට රිංගලා ඉන්න කොල්ලගෙන් ඇහුවලු “මොකද්ද මේ තොපි රිංගන ගුල” කියලා. අරුත් ඉන්නේ බාගෙට රිංගන ගමන්නේ. මොනා කිව්වත් ඉතිං මොකාද කියන්නේ කියලා පස්ස පැත්තෙන් අඳුන ගන්න බැරි නිසා අරූ හෙන හයියෙන් “මේක තමා සර්… සුමගුල” කියලා ඉතුරු ටිකත් අනිත් පැත්තට රිංගුවලු.

හරි දැන් කියන්නම් මාතෘකාවට අදාල කතාව. මේක මට අහන්න ලැබුනේ දවසක් පාන්දරක කෝච්චිය එනකං ස්ටේෂන් එකේ බංකුවේ ඉඳගෙන ඉද්දි. ඔන්න මට එහා පැත්තෙන් ඉන්නවා මැදි වයසේ පුද්ගලයෙක්. බුවා අපේ තාත්තගේ යාළුවෙක්. ඒත් මාව වැඩිය මතක නෑ. අනික කළුවරේ අඳුන ගන්න කොහොමත් බෑ. ඉතිං ඔහොම ඉද්දි ඒ අංකල්ගේ යාළුවෙකුත් එනවා ස්ටේෂන් එකට. ඒ දෙන්නා මං හිතන විදියට ගොඩ කාලෙකින් හම්බුවෙලා නෑ.

තාත්තගේ යාළුවා අහනවා අර අනිත් මනුස්සයාගෙන්, “කොහොමද මචං. උඹව දැක්ක කල්. දැන් මොකද කරන්නේ?” කියලා.

අනිත් කෙනත් ඉතිං උත්තර දුන්නා. ඊට පස්සේ ඉතිං අපේ කතාවට අදාල නැති බ්ලා… බ්ලා… බ්ලා… ටිකක් ගියා. අායෙම තාත්තගේ යාළුවා ඇහුවා “උඹ කෝච්චියේ නෙවෙයිනේ යන්නේ. අද මොකෝ මේ..?” කියලා.

ඊට පස්සේ අනිත් කෙනා කියනවා “නෑ බං මේ පුතාගේ ස්කෝලෙන් එන්න කියලා. ඒකට යනවා. පොඩි එකා වෑන් එකේ ගියා. මං මේ කෝච්චියේ යන්න කියලා” එහෙම කියලා.

පස්සේ අනිත් පැත්තෙන් අහනවා “ඇයි ගුරු දෙගුරු රැස්වීමක්ද..?” කියලා

“නෑ බං… අපේ එකා පෙරේදා ස්කෝලෙන් පැනලනේ…”

“අම්මට සිරි…”

n

පැනීමේ සතුට…

“ඔව් බං බලපන්කෝ… මුගේ වැඩ. මාත් වැඩිය ගහන්න කරන්න ගියේනෑ… පොඩ්ඩක් බයකරා විතරයි. දන්නවනේ ඒ දවස් වල අපි කරපු වැඩ. ඕවා ඉතිං කවදහරි මතක සටහන් විදියට ඉතුරු වෙනවනේ.”

“හෙහ්… ඒක නම් ඇත්ත. කොල්ලා දැන් කීයෙද?”

“තාම දෙක වසරේ බං”

“ඈහ්… මොකක්…? දෙක වසරේ… මං හිතුවේ ලොකු එකා ස්කෝලෙන් පැනලා කියලා. කොහොමද බං පැනලා තියෙන්නේ..?” දැන් අර අංකල් ෆුල් හොල්මන්. ඒ අංකල් විතරක් නෙමෙයි කතාව අහෙන් මෙහෙන් අහගෙන ඉන්න මාත් හොල්මන්…!

“උංගේ පංතිය ගාව තමා ගංඨාරේ හදලා තියෙන්නේ. මූ මිස් එලියට යනකං ඉඳලා පොත් බෑග් එකත් කරේ දාගෙන ගිහිං ලණුව ඇදලා ගේට්ටුව ගාවට දුවලා. මේ යකා බෑග් එකත් දාගෙන දුවනවා දැක්ක අනිත් ළමයිනුත් බෑග් අරගෙන එලියට දුවලා.”

“ඉතිං….”

“ඉතිං කියන්නේ බං. ස්කෝලෙන් මට කතා කරලා කිව්වා. ඒ මදිවට ස්කූල් වෑන් එක මුලින්ම ගන්නේ අපේ එකාව. ඌ ඩ්‍රැයිවර්ටත් කියලා අද ස්කෝලේ කලිං ඇරියා අංකල් ඉක්මනට යං අනිත් වෑන් ඇවිත් ට්‍රැෆික් වෙන්න කලිං කියලා.”

“මරු බඩුවක්නේ…”

“වැඩක් නෑ කියලා… ගෑණි මාව කන්න හදනවා, පොඩි එකාව හුරතල් කරනවා වැඩියි කියලා”

දැන් මට තනියම හිනා මේක අහගෙන ඉද්දි. ඒ අස්සේ කොහොමහරි කෝච්චිය ආවා. මම කෝච්චියට නැගලා කල්පනා කලේ… දැන් පොඩි එවුන් ඇඩ්වාන්ස් කියන කතාව ඇත්ත. අපි අටේ නවයෙදි කරපුවා දැන් එවුන් දෙකේ තුනේදිම කරනවනේ කියලා. ඒක ඉතිං ඒ හැටි දේකුත් නෙමෙයි, පොඩි එවුන්ගේ සිලබස් එක හිටං දැන් ඇඩ්වාන්ස්නේ…! කොහොමහරි ඔය පොඩි එකා විප්ලවවාදියෙක් වුනොත් නම් අනිත් අයගේ නිදහස ගැනත් හිතයි… පේනවනේ, හැදෙන ගහ දෙපැත්තෙන් දැනේ…!

අවුරුදු ගමන, ගමට…

අවුරුදු කීපයකට පසුව මම අද ආයෙත් මං පුංචි කාලේ වගේම දැනුත් වඩාත් ලගින්නට ආසාම කරන ගම් පොජ්ජට මංගෙච්චුවෙමි. කලින් ලිපි කීපයකම කිව්වාක් මෙන් දැන් ප්‍රදේශය හෙනට වෙනස් වී ඇත. මා කුඩා කල මගේ කර මත ඉංදා ගෙන කජු ගස් වල කජ්ජක රස බැලු පොඩිවුන් දැන් මහඑවුන්ය. ගස්වල කජු නැතත් උංගේ කජ්ජ නම් බිමට බර වීගෙන සෙයක් බැලු බැල්මටම දුර තියාම පෙනේ. පාසල් නිවාඩු කාලය නිසාම හැම එකාම පාහේ උංගේ කොන්ඩ වලට අමුතු අමුතු මැජික් කට් ගසා ඇත. කොළඹදීවත් නොදුටු අමුතුම ආකරයේ කට් මුංගේ ඔලුවල ඇත. ඒවා උංට ගැලපෙනවාද නැද්ද කියා සිතන්නේ නැත. එකෙක් කරොත් තව එකෙක් කරයි. විලාසිතාවකට නොව කරන්නන් වාලේ කිරීමකි.

ඒ කොල්ලන්ගේ හැටිය. කෙල්ලෝ ගැනනම් කිසිම අප්ඩේට් එකක් නැත. ඒ දවස් වල මගේ පුංචි සමයේ ඉරෝමි නම් ඒක පාර්ශවීය පෙමක මා පැටලී වුන් අන්දම අද දින මා හට මතක් වුයේ, පුංචිලාගේ ගෙදරට පිටුපසින් තවමත් ඉරෝමිලාගේ දරමඩුව පෙනෙන බැවිනි. නම විතරක් මතකය. කෙල්ලගේ මූන වත් මතක නැත. මේ වගේ අවුරුදු නිවාඩුවකට මං ගමේ එන විට, ඊට කලින් නිවාඩුවකට ආ විට මා හට මුකුලු පපා සිටි ඇය මොකෙක්දෝ හෝහපුටුවෙක් සමග පැන ගොස්ය. ඒ ගමේ කෙල්ලන්ගේ හැටියයි මා සිතා සිටියද, අම්මට හුඩු වූයේ නගරේ කෙල්ලන් ඊට නොදෙවෙනි බැවිනි. කෙසේ හෝ දැන් ඇය මගේ වයසේම වගේ බබෙක්ව හුරතල් කර කර කොහේ හෝ ඇත.

ගෙදරින් පාන්දර හතරාමාරට පැමිනෙන අම්මාටත්, තාත්තාටත්, මල්ලිටත් මටත් වෙනදා නම් දවල් දොලහ වෙන විටද ගම් පියසට ඒගත නොහැකිය. වෙනදාට අපි ජයන්ති හෝටලයෙන් කන්නේ දවල් කෑම වේලය. ඒත් අද අපි උදෑසන ආහාර වේල බුක්ති වින්දෙමු. ඒ ආශ්චර්යයේ ආනුභාවයෙනි. පාරවල් වෙනස් වී ඇත. දෙපස සුදු ඉරිද මැද පේමන්ට් එකේ අලංකාර මලින් පිරි මල් ගස්ද ඇත. වෙනදා තරම් වාහන තද බදයක්ද නොවුන හෙයින් මට හිතුනේ මගේ ගමේ වුන් දැන් දුප්පත් වෙලාවත්ද කියලායි. නැත… පාරවල් පලල් වී කාර් පාර්ක් තැනී ඇත. දැන් මහ මග දෙපස වාහන නවත්තන්නේ නැත. නවතන්නට නියමිත තැන් තිබේ. ඒ අනුව බලද්දි නම් ගිය පාරේ ඡන්දෙදි මම වැරදි තීරණයක් ගෙන ඇති බවක් සිතේ. කමක් නෑ… ගියදේ ගියාවේ… අහුවුනේ මං… රැවටුනේ මං… උඹලටනම් මොකද ඉතිං…

ඊට පසු අපගේ පරන පෞරාණික අළුත තනපු නිවසට සේන්දු වූයේ නෑදෑ අයියා කෙනෙක්ගේ ත්‍රී වීල් රථයෙනි. දුර තියාම පෙනුන ආකාරයටම වත්ත වල් වැදී ඇත. කලින් වත්තට එන්ටරන්ස් තිබූ තැන මහා දැවැන්ත රුක් රාජයෙකි. වැසි හතර පහකට පසුව මිනිසුන් පය නොතබන බිමක් වේ නම් එහි තඩි ගස් බිහිවීම අපේ ගමේ සාමාන්‍ය දෙයකි. ඒ මදිවට ගෙදරට යන්න තියෙන ඉතුරු මීටර් දහය කටු පඳුරුය. යකෝව්… මේ පොළොව… අපිටම කෙලින හැටි. කරන්නට දෙයක් නැත, කටු ඇනගෙනම ගෙට ගොස් ඉබි යතුරු ඇර මුලින්ම කලේ උදැල්ල ගෙන වත්තට ඒමට පාරක් කැපීමය. උදලු පාර හත අටක් වදින විට පඳුරු දෙක තුනක් ගැලවුනද මගේ හඳුන්පොත ගල් මෝල්ක් මෙනි… හෝ…ස් හෝ…ස් ගායි. ඒ අවුරුදු ගානක සිට ඒ.සී කාමරවල සැප පුටුවල ගත කරන කොන්ක්‍රිට් සූ ලයිෆ් ජීවිතයට පිං සිදු වෙන්නය.

රෑට කොටයිද දන්නෙත් නෑ…

පාර කැපීම තාත්තට පවරා මගේ යැයි ඒ දවස් වලම වෙන් කරගත් කාමරයට එබුනෙමි. එහි තවත් මගුලකි. මදුරු දැල එල්ලන කම්බියේ හොට මෙව්වා වෙච්චි කුරුල්ලෙක් කූඩුවක් තනා ඇත. දැන් ඉතිං මට ඌව පන්නන්නටද බැරිය, මට පැන්නෙන්නටද බැරිය. මෙහෙ ඉන්නා දවස් දෙක තුන දැන් ඉතිං මූ සමග එක ගෙයි කන්නට මං තීරණය කොලෙමි. ඌ පවු බව පෙනේ. මාස ගානකින් මිනිස් පුළුටක් නොදුටු කුරුල්ලා එහි කූඩුවක් සෑදීම සැබැවින්ම ආරක්ෂිතය. හැබැයි දැන් මම අනාරක්ෂිතය. ඌ උඩ එල්ලී සිටී. ඌට නයින්, පොළඟුන්ගෙන් අන්තරාවක් නැත. ඒත් ඌව සොයා එන එවුන්ගෙන් මට අපලය. මම බිම් මට්ටමෙන් සිටින නිසා කුරුල්ලාව සොයා එන වුන්ට බෝනස් මස් ගාතයක් ලැබේ. හරි වරෙල්ලකෝ… දෙන්නං තොපිට මේ අවුරුදු කාලේ… තෙල් බේරෙන කැවුම් ගෙඩිය වාගේ වෙන්ට.

කෙසේ හෝ ගෙමිදුල ඉදිරිපිට මහා කැලෑවකි. ඒ දවස් වල ඉන්දවූ, අපි වසන තාක් හරියකට කොල පැහැ නොවූ යෙලෝ ෆාම් ගස් තුනක් විසාලෙට කෑලෑවට සෑදී තිබේ. ඊට මත්තෙන් ඉබේ පැලවූ පෙතං ගහක් සුදු පෙතං මල් පුරෝගෙන හිනාවෙයි. ඊටත් එපිටින් ආච්චිලාගේ මැටි ගේ තියෙන දවස් වල මට ඒ ගේ අඳුනා ගැනීමට මෙන් පාර අයිනේ වවා තිබූ රුකඅත්තන ගහක්ද සරුවට හැදී ඇත.

ප්‍රේමනීය රුක්අත්තන...

ප්‍රේමනීය රුක්අත්තන…

ඒ ගහටනම් මං බොක්කෙන්ම ප්‍රේම කරමි. එතරම් ශාන්ත කහපාටක් ඇපල් මොනිටරයකින්වත් මම දැක නැත.

කියන්නට බැරිවිය… මගේ කාමරයට දෑකැත්තෙක් හෝ කෑදැත්තෙක් අයිතිවාසිකම් කියනවා වගේම අපේ වත්තට වල් හා පවුලක් අයිතිවාසිකම් කියයි. උං සිටින්නේ මගේ කාමරයට ඉදිරියෙන් තියෙන ගොහොල්ලේ බැවින් මම එය සුද්ධ නොකරන්න තීරනය කර ඇත. තව වත්තේ අයිනේ පොල් කොටයක් තුල තලගොයෙක්ද වසයි. ඌට බයේ සැඟවුනු පොළොං පැට්ටෙක් අපේ මල්ලිට කුස්සියේ සිට අසුවී ඌව බාගෙට මරා මෙගා බෝතලයකට දැමුවෙමි. ඉතිරි පන ටික එහිදී හෙලනු ඇත. තවත් නම නොදත් ශාක විශේෂ හා සත්ත්ව විශේෂ කීපයක් වත්ත වටේ රවුමක් යද්දී සොයාගතිමි. උං ගැනනම් මගේ ඒ හැටි පැහැදීමක් නැත. රෑට වැස්සොත් ගෝනුස්සන්ද, දිවිමකුළුවන්ද එලිබහිනු ඇත. දැන්නම් මට හිතෙන්නේම කුඩා කල මා කියවූ බෝට්ටු ගෙදර ළමයි වගේ… මාත් දැන් කැලෑ ගෙදරක සිටින බවකි. ඒ හෙට දිනයේදී තාත්තා විසින් වත්තෙන් භාගයක් සුද්ධ කරනකං පමණි.

මේ ආකාරයෙන් ගෙවෙන අවුරුදු දවස් කීපය ආතල් කර ගැනීම වස් හැන්දෑ ජාමයේ ටවුමේ පොල වටේ රවුමක් යාමට ආසාවෙන් හිටියද මවුතුමෝ බකට් එකක් හෙලා එය නැවැත්වීය. මෙදා පාර අයි.ටී.එන් අවුරුදු අසිරිය අපේ ගමේ වන බැවින්… අවුරුදු උත්සවයට මමද යන්නට සිතාගෙන සිටිමි. තවත් බ්ලොග් සහෝදරයින් කීපදෙනෙක් මගේ ගම් පියසේ වෙසෙන බැවින් උංට කෝල් එකක් දෙනවාද නැද්ද යන්න තවමත් තීරණයක් නැත. තීර්ථ යාත්‍රිකායාව නම් මෙදා පොටේ තනියම අල්ලා ගැනීමට බැරි බැවින් ඌට කරදර නොකරමි.

අවුරුදු උත්සවේ බලන්න යන්න එකෙක් ඇත්තේම නැතිවුනොත්… මල්ලි කැටුව යමි. එය සැක සහිතය. ඕකා කුකුලාය. මෙහෙන් කෑල්ලක් සෙට් වුනොත් ඌ අනිවා ඩෙෆා මෙහේ නවතීද කියන්නට බැරිය. අයියාගේම මල්ලි කියා ඒ දවස් වල එක එකා කීවට… දැන් නම් කියන්නට වෙන්නේ මල්ලිගේම අයියා කියාය. ඒ තරමට ඌ එක්ස්ප්‍රස්ය.

හරි අවුරුදු වැනිල්ල අවසානයට කල හරිය. ලැපේ බැටරි බොඳව යමින් ඇත. කෝ මේ ඩැඩා…? වයරින් එකට මීයන් වගකිව යුතු බැවින් ටෙම්පරි වයරින් එකක් දාගත යුතුව ඇත. නැත්තං අර හොට ඇද වෙච්ච මයිනත් එක්ක මට කළුවරේ තමා එක ගෙයි කන්න වෙන්නේ… ඌ දැනටම නිදිය. මං ඉන්නවාද කියාවත් ගානක් නැත. ඌට ෆන් දසුනක් මෙවෙන තැනක උගේ කූඩුව තනාගන්නට මගේ කාමරය උදවු වී ඇත. ඌ ආතල් එකේ කූඩුවෙන් එලියට හොට දමා ගෙන ඈතින්… පොල් ගස් වලට, උසට හැදුන කජුගස් වලට මුවා වෙවී ඉර බැහැගෙන යන හැටී බලාගෙන ඉඳී. මම පෙරේතයා වගේ මෙතන මේක කොටමි. මමද යමි… ඌ සමග ඒ අසිරිමත් වැහිබර ඉර බැසීම නරඹමි… මගේ ජනේලයට එහායින් බැස යන ඉර වෙන කොහේට හෝ දැන් පායනවා ඇත. උන්ට සුභ උදෑසනක් පතමින් මමද ඉර සමග නිදාගන්නට යමි.

කෙසේ හෝ මේ පාර මං අවුරුදු අරගෙන අපේ ගමට ආවෙමි. අවුරුදු අරගෙන ගමට එන්නේ කව්ද කියලා දන්නවනේ ඉතිං… නෙහ්…

එහෙම නම් ලබන්නා වූ අළුත් අවුරුද්ද මේක කියවපු නොකියවපු හැම දෙනාටම වගේම ගමේ යන්න බැරි වුන, දාහතර වෙනිදටත් වැඩට යන්න වෙන සියළු දෙනාටමත් සුභ සිංහල හිංදු අළුත් අවුරුද්දක් වේවා…!

%d bloggers like this: