අවුරුදු ගමන, ගමට…

අවුරුදු කීපයකට පසුව මම අද ආයෙත් මං පුංචි කාලේ වගේම දැනුත් වඩාත් ලගින්නට ආසාම කරන ගම් පොජ්ජට මංගෙච්චුවෙමි. කලින් ලිපි කීපයකම කිව්වාක් මෙන් දැන් ප්‍රදේශය හෙනට වෙනස් වී ඇත. මා කුඩා කල මගේ කර මත ඉංදා ගෙන කජු ගස් වල කජ්ජක රස බැලු පොඩිවුන් දැන් මහඑවුන්ය. ගස්වල කජු නැතත් උංගේ කජ්ජ නම් බිමට බර වීගෙන සෙයක් බැලු බැල්මටම දුර තියාම පෙනේ. පාසල් නිවාඩු කාලය නිසාම හැම එකාම පාහේ උංගේ කොන්ඩ වලට අමුතු අමුතු මැජික් කට් ගසා ඇත. කොළඹදීවත් නොදුටු අමුතුම ආකරයේ කට් මුංගේ ඔලුවල ඇත. ඒවා උංට ගැලපෙනවාද නැද්ද කියා සිතන්නේ නැත. එකෙක් කරොත් තව එකෙක් කරයි. විලාසිතාවකට නොව කරන්නන් වාලේ කිරීමකි.

ඒ කොල්ලන්ගේ හැටිය. කෙල්ලෝ ගැනනම් කිසිම අප්ඩේට් එකක් නැත. ඒ දවස් වල මගේ පුංචි සමයේ ඉරෝමි නම් ඒක පාර්ශවීය පෙමක මා පැටලී වුන් අන්දම අද දින මා හට මතක් වුයේ, පුංචිලාගේ ගෙදරට පිටුපසින් තවමත් ඉරෝමිලාගේ දරමඩුව පෙනෙන බැවිනි. නම විතරක් මතකය. කෙල්ලගේ මූන වත් මතක නැත. මේ වගේ අවුරුදු නිවාඩුවකට මං ගමේ එන විට, ඊට කලින් නිවාඩුවකට ආ විට මා හට මුකුලු පපා සිටි ඇය මොකෙක්දෝ හෝහපුටුවෙක් සමග පැන ගොස්ය. ඒ ගමේ කෙල්ලන්ගේ හැටියයි මා සිතා සිටියද, අම්මට හුඩු වූයේ නගරේ කෙල්ලන් ඊට නොදෙවෙනි බැවිනි. කෙසේ හෝ දැන් ඇය මගේ වයසේම වගේ බබෙක්ව හුරතල් කර කර කොහේ හෝ ඇත.

ගෙදරින් පාන්දර හතරාමාරට පැමිනෙන අම්මාටත්, තාත්තාටත්, මල්ලිටත් මටත් වෙනදා නම් දවල් දොලහ වෙන විටද ගම් පියසට ඒගත නොහැකිය. වෙනදාට අපි ජයන්ති හෝටලයෙන් කන්නේ දවල් කෑම වේලය. ඒත් අද අපි උදෑසන ආහාර වේල බුක්ති වින්දෙමු. ඒ ආශ්චර්යයේ ආනුභාවයෙනි. පාරවල් වෙනස් වී ඇත. දෙපස සුදු ඉරිද මැද පේමන්ට් එකේ අලංකාර මලින් පිරි මල් ගස්ද ඇත. වෙනදා තරම් වාහන තද බදයක්ද නොවුන හෙයින් මට හිතුනේ මගේ ගමේ වුන් දැන් දුප්පත් වෙලාවත්ද කියලායි. නැත… පාරවල් පලල් වී කාර් පාර්ක් තැනී ඇත. දැන් මහ මග දෙපස වාහන නවත්තන්නේ නැත. නවතන්නට නියමිත තැන් තිබේ. ඒ අනුව බලද්දි නම් ගිය පාරේ ඡන්දෙදි මම වැරදි තීරණයක් ගෙන ඇති බවක් සිතේ. කමක් නෑ… ගියදේ ගියාවේ… අහුවුනේ මං… රැවටුනේ මං… උඹලටනම් මොකද ඉතිං…

ඊට පසු අපගේ පරන පෞරාණික අළුත තනපු නිවසට සේන්දු වූයේ නෑදෑ අයියා කෙනෙක්ගේ ත්‍රී වීල් රථයෙනි. දුර තියාම පෙනුන ආකාරයටම වත්ත වල් වැදී ඇත. කලින් වත්තට එන්ටරන්ස් තිබූ තැන මහා දැවැන්ත රුක් රාජයෙකි. වැසි හතර පහකට පසුව මිනිසුන් පය නොතබන බිමක් වේ නම් එහි තඩි ගස් බිහිවීම අපේ ගමේ සාමාන්‍ය දෙයකි. ඒ මදිවට ගෙදරට යන්න තියෙන ඉතුරු මීටර් දහය කටු පඳුරුය. යකෝව්… මේ පොළොව… අපිටම කෙලින හැටි. කරන්නට දෙයක් නැත, කටු ඇනගෙනම ගෙට ගොස් ඉබි යතුරු ඇර මුලින්ම කලේ උදැල්ල ගෙන වත්තට ඒමට පාරක් කැපීමය. උදලු පාර හත අටක් වදින විට පඳුරු දෙක තුනක් ගැලවුනද මගේ හඳුන්පොත ගල් මෝල්ක් මෙනි… හෝ…ස් හෝ…ස් ගායි. ඒ අවුරුදු ගානක සිට ඒ.සී කාමරවල සැප පුටුවල ගත කරන කොන්ක්‍රිට් සූ ලයිෆ් ජීවිතයට පිං සිදු වෙන්නය.

රෑට කොටයිද දන්නෙත් නෑ…

පාර කැපීම තාත්තට පවරා මගේ යැයි ඒ දවස් වලම වෙන් කරගත් කාමරයට එබුනෙමි. එහි තවත් මගුලකි. මදුරු දැල එල්ලන කම්බියේ හොට මෙව්වා වෙච්චි කුරුල්ලෙක් කූඩුවක් තනා ඇත. දැන් ඉතිං මට ඌව පන්නන්නටද බැරිය, මට පැන්නෙන්නටද බැරිය. මෙහෙ ඉන්නා දවස් දෙක තුන දැන් ඉතිං මූ සමග එක ගෙයි කන්නට මං තීරණය කොලෙමි. ඌ පවු බව පෙනේ. මාස ගානකින් මිනිස් පුළුටක් නොදුටු කුරුල්ලා එහි කූඩුවක් සෑදීම සැබැවින්ම ආරක්ෂිතය. හැබැයි දැන් මම අනාරක්ෂිතය. ඌ උඩ එල්ලී සිටී. ඌට නයින්, පොළඟුන්ගෙන් අන්තරාවක් නැත. ඒත් ඌව සොයා එන එවුන්ගෙන් මට අපලය. මම බිම් මට්ටමෙන් සිටින නිසා කුරුල්ලාව සොයා එන වුන්ට බෝනස් මස් ගාතයක් ලැබේ. හරි වරෙල්ලකෝ… දෙන්නං තොපිට මේ අවුරුදු කාලේ… තෙල් බේරෙන කැවුම් ගෙඩිය වාගේ වෙන්ට.

කෙසේ හෝ ගෙමිදුල ඉදිරිපිට මහා කැලෑවකි. ඒ දවස් වල ඉන්දවූ, අපි වසන තාක් හරියකට කොල පැහැ නොවූ යෙලෝ ෆාම් ගස් තුනක් විසාලෙට කෑලෑවට සෑදී තිබේ. ඊට මත්තෙන් ඉබේ පැලවූ පෙතං ගහක් සුදු පෙතං මල් පුරෝගෙන හිනාවෙයි. ඊටත් එපිටින් ආච්චිලාගේ මැටි ගේ තියෙන දවස් වල මට ඒ ගේ අඳුනා ගැනීමට මෙන් පාර අයිනේ වවා තිබූ රුකඅත්තන ගහක්ද සරුවට හැදී ඇත.

ප්‍රේමනීය රුක්අත්තන...

ප්‍රේමනීය රුක්අත්තන…

ඒ ගහටනම් මං බොක්කෙන්ම ප්‍රේම කරමි. එතරම් ශාන්ත කහපාටක් ඇපල් මොනිටරයකින්වත් මම දැක නැත.

කියන්නට බැරිවිය… මගේ කාමරයට දෑකැත්තෙක් හෝ කෑදැත්තෙක් අයිතිවාසිකම් කියනවා වගේම අපේ වත්තට වල් හා පවුලක් අයිතිවාසිකම් කියයි. උං සිටින්නේ මගේ කාමරයට ඉදිරියෙන් තියෙන ගොහොල්ලේ බැවින් මම එය සුද්ධ නොකරන්න තීරනය කර ඇත. තව වත්තේ අයිනේ පොල් කොටයක් තුල තලගොයෙක්ද වසයි. ඌට බයේ සැඟවුනු පොළොං පැට්ටෙක් අපේ මල්ලිට කුස්සියේ සිට අසුවී ඌව බාගෙට මරා මෙගා බෝතලයකට දැමුවෙමි. ඉතිරි පන ටික එහිදී හෙලනු ඇත. තවත් නම නොදත් ශාක විශේෂ හා සත්ත්ව විශේෂ කීපයක් වත්ත වටේ රවුමක් යද්දී සොයාගතිමි. උං ගැනනම් මගේ ඒ හැටි පැහැදීමක් නැත. රෑට වැස්සොත් ගෝනුස්සන්ද, දිවිමකුළුවන්ද එලිබහිනු ඇත. දැන්නම් මට හිතෙන්නේම කුඩා කල මා කියවූ බෝට්ටු ගෙදර ළමයි වගේ… මාත් දැන් කැලෑ ගෙදරක සිටින බවකි. ඒ හෙට දිනයේදී තාත්තා විසින් වත්තෙන් භාගයක් සුද්ධ කරනකං පමණි.

මේ ආකාරයෙන් ගෙවෙන අවුරුදු දවස් කීපය ආතල් කර ගැනීම වස් හැන්දෑ ජාමයේ ටවුමේ පොල වටේ රවුමක් යාමට ආසාවෙන් හිටියද මවුතුමෝ බකට් එකක් හෙලා එය නැවැත්වීය. මෙදා පාර අයි.ටී.එන් අවුරුදු අසිරිය අපේ ගමේ වන බැවින්… අවුරුදු උත්සවයට මමද යන්නට සිතාගෙන සිටිමි. තවත් බ්ලොග් සහෝදරයින් කීපදෙනෙක් මගේ ගම් පියසේ වෙසෙන බැවින් උංට කෝල් එකක් දෙනවාද නැද්ද යන්න තවමත් තීරණයක් නැත. තීර්ථ යාත්‍රිකායාව නම් මෙදා පොටේ තනියම අල්ලා ගැනීමට බැරි බැවින් ඌට කරදර නොකරමි.

අවුරුදු උත්සවේ බලන්න යන්න එකෙක් ඇත්තේම නැතිවුනොත්… මල්ලි කැටුව යමි. එය සැක සහිතය. ඕකා කුකුලාය. මෙහෙන් කෑල්ලක් සෙට් වුනොත් ඌ අනිවා ඩෙෆා මෙහේ නවතීද කියන්නට බැරිය. අයියාගේම මල්ලි කියා ඒ දවස් වල එක එකා කීවට… දැන් නම් කියන්නට වෙන්නේ මල්ලිගේම අයියා කියාය. ඒ තරමට ඌ එක්ස්ප්‍රස්ය.

හරි අවුරුදු වැනිල්ල අවසානයට කල හරිය. ලැපේ බැටරි බොඳව යමින් ඇත. කෝ මේ ඩැඩා…? වයරින් එකට මීයන් වගකිව යුතු බැවින් ටෙම්පරි වයරින් එකක් දාගත යුතුව ඇත. නැත්තං අර හොට ඇද වෙච්ච මයිනත් එක්ක මට කළුවරේ තමා එක ගෙයි කන්න වෙන්නේ… ඌ දැනටම නිදිය. මං ඉන්නවාද කියාවත් ගානක් නැත. ඌට ෆන් දසුනක් මෙවෙන තැනක උගේ කූඩුව තනාගන්නට මගේ කාමරය උදවු වී ඇත. ඌ ආතල් එකේ කූඩුවෙන් එලියට හොට දමා ගෙන ඈතින්… පොල් ගස් වලට, උසට හැදුන කජුගස් වලට මුවා වෙවී ඉර බැහැගෙන යන හැටී බලාගෙන ඉඳී. මම පෙරේතයා වගේ මෙතන මේක කොටමි. මමද යමි… ඌ සමග ඒ අසිරිමත් වැහිබර ඉර බැසීම නරඹමි… මගේ ජනේලයට එහායින් බැස යන ඉර වෙන කොහේට හෝ දැන් පායනවා ඇත. උන්ට සුභ උදෑසනක් පතමින් මමද ඉර සමග නිදාගන්නට යමි.

කෙසේ හෝ මේ පාර මං අවුරුදු අරගෙන අපේ ගමට ආවෙමි. අවුරුදු අරගෙන ගමට එන්නේ කව්ද කියලා දන්නවනේ ඉතිං… නෙහ්…

එහෙම නම් ලබන්නා වූ අළුත් අවුරුද්ද මේක කියවපු නොකියවපු හැම දෙනාටම වගේම ගමේ යන්න බැරි වුන, දාහතර වෙනිදටත් වැඩට යන්න වෙන සියළු දෙනාටමත් සුභ සිංහල හිංදු අළුත් අවුරුද්දක් වේවා…!

කහපාට නිවාසය

හැමෝම කියන විදියට පරන දේවල් ඇදලා එලියට දාන්න මේක නම් කාලය, ආයේ මං විතරක් මොකට කටපියාගෙන අත්දෙක බැඳගෙන ඉන්නද…

වෙලාවකට නම් හිතෙනවා මේවා අමතකවෙලා යන තරමටම හොඳා කියලා. ඒත් අමතක වීගෙන යනකොට හිතෙනවා ලියලා තිබ්බනම් හොඳා කියලා. ඔය කොච්චර මොනවා හිතුනත් කම්මැලිකම මැද්දට හරස් වුනාම හැම දෙයක්ම ඉවරයි. ඒක නිසා පරන බ්ලොග් අලුත් කරමු කියලා හම්බුන මෝටිවේෂන් එකට පිං සිද්ධවෙන්න කියලා පරන අමතක වේගෙන යන කතා කීපයක් ලියලා දාන්න ඕන කියලා හිතුනා. සමහර එව්වා සංසන්දනාත්මක වෙයි, තවත් සමහර ඒවා තනිකරම මඩ ගොහොරු වෙයි. ඒ මොනවා වුනත් ඒ හැමදෙයක්ම අතීතයේ එක්තරා කාලයකට අයත්වුන, නැවත සිදුවේයැයි බලාපොරොත්තු නොවියහැකි අපූරූ දේවල්ම වෙයි.

ඉතිං පළමු‍වෙන්ම අපි හැමෝම ආසා කරන පාසල් කාලයට යනවා මම. ඇත්තටම ඒ දවස් තමා ජීවිත වල ගෙවුන සුන්දරම දවස් ටික. ඒකෙනුත් වාර්ෂික ක්‍රීඩා උත්සව සමය කියන්නේ හෙන ජොලි කාලසීමාවක්. වයස් භේදයකින් තොරව එක වසරේ ඉඳන් දහතුන වසර වෙනකංම කෙල්ලෝ කොල්ලෝ ඔක්කොමලා පස්වනක් ප්‍රීතියෙන් පසුවන කාලයක්.

ඒ දවස් වල මම අපේ නිවාසයේ ක්‍රීඩා උපනායක. දැන් මීටර් දෙසීයක්  දුවගන්න බැරිවුනාට… හිතන්න එපා ඒ දවස් වලත් එහෙම්මයි කියලා. ඒ දවස් වල අපි හොඳ ස්පෝට්මීට් කොල්ලෝ. ඉතිං දැන් ඔය ක්‍රීඩා උපනායක පට්ටමෙන් මට වඩා වැඩ ගත්තේ මගේම අවංක එඩිතර යාළුවෝ. ඒ ගැන අපි කතා නොකර ඉන්න තරමට හොඳයි. ඉඳලා ඉඳලා ලියන එකේ මොකටද නිකං එක එකාට බනින්නේ නෙහ්.

හරි… ඔය දවස් වලට ඇත්තටම මොකක් හරි පට්ටමක් හම්බුවෙනවා කියන්නේ ඇත්තටම ලොකු වගකීම් ගොඩක් ඔලුව උඩ පැටවෙනවා කියන එක. ක්‍රීඩා නායක උපනායක උනත් නිවාසයේ අනෙකුත් වගකීම් වලින් මිදෙන්න බැහැ. ඇත්තටම ඒ දවස් වල ක්‍රීඩා ගැනට වැඩිය හිතන්නේ උත්සවේ දවසට අපේ නිවාසය හදන හැටි ගැන. වැඩි හරියක්ම රැස්වීම් කැඳෙව්වෙත් ඒ ගැන කතා කරන්නම තමා. ඇත්තටම ඒක හරිම සාමූහික දෙයක්. ඒ කොයිතරම්ද කියලා ඉස්සරහට තේරෙයි. අපේ නිවාසයේ පාට කහ පාට. නම “තිස්ස” නිවාසය.

ඒ දවස් වල හිටිය හොඳම… ඒ කියන්නේ බො‍හොම හොඳම ළමයි හිටියේ අපේ නිවාසයේ. ඒක නම් කොහොම වුනාද කියන්න මම දන්නේ නැහැ. හැබැයි ස්කෝලෙට ඇතුලත් වෙන කොටනම් අර තෝරාගත්ත එවුන් වගේ වෙච්චි අපිව හරියටම හතරෙන් බෙදුනාම එකක් ඉතිරිවෙන ඇතුලත් වීමේ අංකයක් ලැබෙන විදියට ඇතුලත් වෙලා තියෙනවා.

ඒක නිසා ඉතිං අමුතුවෙන් කියන්න ඕනේ නෑනේ නිවාසය ඇතුලේ තියෙන තත්ත්වය. කොහොමහරි හැමදෙනාම එකතු වෙලා සෑහෙන ජයග්‍රහන සංඛ්‍යාවක් ලබාගන්න එක නම් අනිවායාර්ය දෙයක්.  ඒත් අපේ එවුන්ගේ තිබුන දාංගලේ නිසාම අපේ පැත්තට තිබුන ලකුනු කැපුන අවස්ථාත් තිබුනා.

ඒ දවස් වලට අර කලින් කිව්වත් වගේ අපිට තියෙන ලොකුම මෙව්වා එක තමයි උත්සවේ දවසට අනිත් නිවාස වලට වැඩිය ගතියට අපේ නිවාසය හදන එක. ඒකට හැමෝම වගේ භාවිතා කලේ ස්වභාවික දේවල්. හේතුව තමා වියදමකින් තොරව අඩුම කුඩුම සොයා ගැනීමට තියෙන හැකියාව සහ එහෙම අඩුමකුඩුම සෙවීමේ මෙහෙයුමේ තියෙන ෆන් එක.

ඒ අඩුමකුඩුම සෙවිල්ල ගැන කියන්න තමා මෙච්චර වෙලා දැඟලුවේ. හැබැයි අපි කෙල්ලොන්වනම් හලලා තමා මේ වැඩේ කරේ. එයාතට තිබුනේ කොඩි හදන්න, එක එක බෝඩ් ලියන්න වගේ ඒවා. ඉතිං මෙහෙමයි ඒ කතාව… අපේ පාසල තියෙන්නේ නාගරික පරිසරයක වුනත් පාසල අවට තියෙන පාරවල් වලින් ගියාම ලේසියෙන්ම අපූරු ගැමි කුඹුරු වලින් වටවුන තැන් වගේම ගඟක් එහෙමත් තියෙන පෙදෙසකට ඉතා ඉක්මනින් ලං කරන්න පුළුවන්. ඉතිං ඒ වගේ පාරිසරික අලංකාරය තියෙද්දි අපි මොකටද ඉටිරෙදි එල්ලගෙන නිවාස හදන්නේ. එහෙම හිතන අපි කරන්නේ ක්‍රීඩා තරඟ අවසන් දිනේට දවස් දෙකතුනක ඉඳන් අර කිව්ව  ලෝ  කොස්ට් අඩුමකුඩුම හොයන එකතමා.

මුලින්ම අපි කරන්නේ ලෑයිස්තුවක් හදාගන්න එක. ඊට පස්සේ තමා රෑට රෑට අහල පහල ගෙවල් වලට තාප්ප  වලින්  පැනීමේ මෙහෙයුම පටන් ගන්නේ. ඇත්තටම ඒක හොරකමක් වුනාට පාසල වෙනුවෙන් කරන, අපේ නිවාසය වෙනුවෙන් කරන ලොකු කැපකිරීමක් කියලා හිතාගෙන තමයි සැම එකවගේ සෑහෙන අවධානමක් අරගෙන තාප්ප උඩින් පැන පැන කකුල්  හූරගෙන තුවාල කරගෙන එහෙ අවශ්‍ය දේවල් එකතු කරගන්නේ.

පිදුරු එකතු කරන ගමන් මේ වගේ දේවල් නම් අනන්තයි…

කලින් ගිහින් ඒ කියන්නේ එලිය තියෙන වෙලාවට ගිහින් අදාල දේවල් තියෙන තැන් ගැන අපිව දැනුවත් කරන්න වෙනමම සෙට් එකක් හිටියා. රෑට අපි ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ දවල් වරුවේදි අපට ලැබෙන ස්ථාන ගැන පිහිටීම අනුව. වැඩිපුරම අපි වද වුනේ දිගල එල්ලා හැලෙන මල් වර්ග ගැන. ඔය මල් දවල්ට පිපිලා තියෙන නිසා හොයාගන්න ලේසි වුනාට රෑට හොයන්න හෙන ගේමක් දෙන්න ඕනේ. ඇයි ඉතිං මල් ඔක්කොම පරවෙලානේ. ගහ මොකද්ද මල මොකද්ද කියලා හොයාගන්න බැරි නිසාම ගොඩක් වෙලාවට කරන්නේ ගහ පිටින්ම ගලොගෙන එන එක. ඒක ලේසි වැඩක් කියලා හිතන්න එපා. තුන් හතර දෙනෙක් එක්ක වත්තට තාප්පෙන් පැනලා සද්දේ ඇහෙන්නේ නැතිවෙන්න ගහ පිටින්ම කපලා තාප්පේ අනිත් පැත්තේ ඉන්න එවුන්ට තාප්පේ උඩින් පාස් කරනව කියන්නේ… ඒකත් මහ රෑ එකට දෙකට විතර.

ඊට පස්සේ කරන්නේ යෙලෝ ෆාම් ගස් වලින් අතු කපන එක. එක්නම් ඉතිං සිම්පල්. හැබැයි හිටපු ගමන් බල්ලෝ එලෝගෙන එද්දි නම් කැපිටල් වෙන වෙලාවලුත් තිබ්බා. එහෙම වෙලාවට නම් ඉතිං කරේ තියෙන ඒවා බිම දාලා හරි බල්ලගෙන් බේරෙන්න දුවන එක තමා කරන්නේ. වෙලාවට කවදාවත් බල්ලෙක්ට අපිව කන්න ලැබුනේ නෑ. ඒ ගෙවල් වල බල්ලෝ හෙන බුද්ධිමත්. මුලින්ම සද්දේ ආවම බුරන්නේ නෑ. ෂේප් එකේ සද්දේ එන පැත්තට පොඩි ගෙරවිලි සද්දයක් කර කර එනවා. එහෙම ලඟටම ඇවිත් තමා බුරන්නේ. හැබැයි හැම පාරකම කව්රු හරි එකෙක්ට ඔය ගෙරවිලි සද්දේ එහෙන නිසා බල්ලා එන්න කලින් අපි අඩුම ගානේ තාප්පේ උඩටවත් නැගලා. ආයේ ඉතිං ඒ ගේ දිහා බලන්නේ නෑ. වෙන ගෙදරකට යනවා. අම්මපා ඒ බල්ලෝ හෙන පොෂ් එවුන්. දුර ඉඳන් බුරාගෙන එන්නේ නෑනේ… දැන් නම් හිතෙනවා අපි ඒ දවස් වල හෙන හොරු වගේ නේද කියලත්…

රෑට ඔය වගේ දේවල් කරද්දි දවල්ට කරන්නේ වෙල් වලින් පිදුරු උස්සන එක. ඒවා නම් ඉතිං උස්සන්න දෙයක් නෑ. කවුරුත් බනින්නේ නෑ අරගෙන ගියාට. ඒ පිදුරු ගෙනියන්නේ ගොඩක් වෙලාවට වහලෙට දාන්නේ. වෙලාවට පිදුරු කහපාටට හුරු පාටක් වුනේ. කිසිම වෙනසකින් තොරව කෙලින්ම වහලට දාන්න පුළුවන්. අන්න ඒ වාසිය අපිට තිබුනා. තව විජය නිවාසයේ පාට කොල පාට නිසා උංටත් ඒ චෑන්ස් එකම තිබුනා. දන්න දා ඉඳන් උං දැම්මේ අමු පොල් අතු වියලා.

ඊට අමතරව බට ගස් එහෙම ගේනවා නිවාසයේ සැකිල්ල හදන්න. ඒවනම් හොරකන් කරන්නේ නෑ. මොකද හොරකන් කරලා ගේන්න බෑනේ. ඒක නිසා.

සැරසුවට පස්සේ…

ඔය අඩුම කුඩුම එකතු කරගත්තට පස්සේ දවල් වරුවක් අල්ලලා වැඩේ පටන් ගන්නවා. නිවාසය භාර ගුරුවරු දෙන සැලැස්මට අනුව මුලින්ම සැකිල්ල හදලා ඊට පස්සේ එවේලෙට හොයාගන්න මොනාවෑයින් හරි වහලේ දැල් දැල් වගේ වෙන්න හදලා පිදුරු දානවා. හවස් වෙද්දි ඒක අපි හදපු නිවාසය ඇතුලෙම මොනාහරි කාලා නිදාගන්නවා. ඇතුලේ විස්සකට විතර ඉන්න පුළුවන් වෙන්න තමා හැමපාරම හදන්නේ. ඊට පස්සේ එලි වෙන්නේ ස්පෝට් මීට් දාට. ඉතිං උදේම ගෙවල් වලට ගිහිං තව පාට ඇඳුමකුත් දාගෙන ආයේ එනවා. ඒ ඇවිදින් තමා දවස් දෙක තුනකට කලින් කඩා ගෙන ඇවිත් වතුර බේසම් වල බස්සපු මල් ජාති ටික අරගෙන නිවාසයේ එළියෙයි ඇතුලතයි එල්ලන්නේ. ඒකෙන් තමා තියෙන පාලු මූසල ගතිය යවන්නේ. මල් එල්ලලා ඉවර වෙද්දි නිවාසය හරියට නිකං සුරංගනා නිවසක් වගෙයි.

ඔන්න ඔහොම හදන අපේ නිවාසයේ උඩින් කහ පාට කොඩියක් ගහනවා ස්පෝට් මීට් පටන් ගන්න කලින්. ඊට පස්සේ ඉතිං … දැනෙන සනීපේ… එක දිගට දවස් තුනක් හෝ හතරක් ඔය වැඩේටම විතරක් මහන්සි වෙනවා. අන්තිම දවසේ හවස් වරුවේ තමා නිදහසක් ලැබෙන්නේ. අන්තිමට ක්‍රීඩා උත්සවය දාට හැමෝම පොරේ නිවාසේ ඇතුලට රිංගන්න. ඒ තරමට ඒක හිතට අල්ලලා යනවා. ඒත් ඒක අපි වෙන්කරේ නිවාසයේ ගුරු දෙගුරුන් වෙනුවෙන්. ළමයි හැමෝම නිවාසය පිටිපස්සේ තියෙන ගස් හෙවන් වල හරි කුඩ ඉහලගෙන හරි තමා හිටියේ. ඒ අතර වගකීම් දරපු අපි හැමදාමත් වගේ අවුවේ… ඒත් එදා දුකක් ඇතිවුනෙත් නෑ ඒ ගැන. අදත් නෑ.

ඇත්තටම අපි ඒකෙන් ගොඩක් දේවල ඉගෙන ගත්තා. එක සැලසුමකට අනුව කට්ටියක් වැඩ කිරීම මූලිකයි. ඊට පස්සේ අදහස් බෙදා ගැනීම. වඩා හොඳ අදහසට ඉඩදීම. ඒකට තව දේවල් එකතු කිරීම වගේ ගොඩක් දේවල් ඉගෙන ගත්තා. හැබැයි ඔය හැමදෙක්ම කලේ පොඩි පොඩි හොරකම් කරලා වුනාට අපි එකෙක් වත් හොරු වුනෙත් නෑ, නිකරුනේ හොරකම් කලෙත් නෑ. හැම දේකින්ම වුනේ අපි වැඩි වැඩියෙන් නිර්මාණශීලි වුන එක තමා. ඒ ගැන නම් චූටි මෙව්වා එකක් තියෙනවා.

ඒ වගේම අපේ ගෙවුන අතීතය එක්ක දැන් සසෑඳීමක් කලොත් නම්, බොහොම දුක හිතෙන කාලයක් කියලා කියන්න පුළුවන්. දැන් නිවාසය හදන්නේ නෑ. කුලියට ගන්නවා. මළ ගෙවල් වල ගහන ටෙන්ට් එකක් ගෙන්නලා වටේට කහපාට ඉටිරෙදි ඔතලා උඩින් කහපාට කොඩියක් ගහනවා. ඒක ඇතුලේ දෙසීයකට තුන්සීයකට ඉන්න පුළුවන්… අපේ කාලේ වගේ විස්සකට තිහකට නෙමේ දෙසීයකට තුන්සීයකට. ඒ තමයි දැන් ඉන්න එවුන්ගේ නිර්මානාත්මක කුසලතාවය…!

 

 

 

උන – සිලි සිලිය

green bamboo plantඅපි…. ඒ කියන්නෙ කීපදෙනෙක් විතරක් යන්න පුරුදු වෙලා හිටිය ලස්සන තැනක් ගැන මට හොඳටෝම මතකයි. ගොඩ දවසට හවස හතර හතරාමාර වෙද්දී එතෙන්ට එන්න කියලා නීතියක් නැති වුනත්, සීතලට ගලන වතුර පාරෙ කකුල් දෙක දාගෙන කකුල් වටේ කැරකි කැරකි යන මාලු දිහා බලාගෙන මොනා හරි දෙයක් කියවනවා කියන්නේ… ඒක හද පත්ලෙන්ම කියවෙනවා කියන එකයි. එක අපි හැම දෙනාටම පොදුවුනා. ගෙවල් වල ප්‍රශ්න, ස්කෝලේ ප්‍රශ්න, කෙල්ලෝ ප්‍රශ්න අරක මේක හැම එකම අපි අතර බෙදා ගන්න ඉඩ තිබුන එතෙනට නමක් තිබුනේ නෑ. අපි කිව්වේ “යමං ඇලපාර අයිනට” කියලා.

හරියටම හඬ මේ වගේ කියලා කියන්න බැරි විවිධත්වයක් එක්ක නිරතුරුවම ගලාගෙන ගිය ඇල පාර අපිට සුන්දර අපේම තැනක් වුනේ, මං එක පාරක් ගිහිං එතෙන්ට උඩහ තිබුන කැලෙන් කොටයක් පෙරලගෙන ඇවිත් දාපු දා ඉඳන්. ඒ කපලා දාලා තිබුන කොටේට පයින් පාරක් ගැහුවේ තිබුන දාංගලේට ඇලපාරට වැටෙන්න කියලා හිතාගෙන මිසක් ඇති වැඩකට නෙමෙයි. ඒත් කොටේ ඇලට නොවැටී ඇල අයිනෙම තිබුන උන පඳුරට හේත්තු වෙලා නැවතුනේ “පිස්සු කෙලින්නේ නැතුව, වැඩක් ඇත්තෙම නැත්තං මේං මෙතෙන්ට වෙලා වාඩිවෙලා, ඇලට කකුල් දෙක දාගෙන පොඩ්ඩක් කූල් වෙයන් මිනිහෝ” කියන්න වගේ. මං එදා ඒ ඇරයුම පිලිගත්තා. ඒකෙන් මට හොඳක් මිසක් නරකක් වුනේ නෑ. මට විතරක් නෙමේ මගේ යාළුවන්ටත් හොඳක් මිසක් නරකක් වුනේම නෑ.

ඇත්තටම වැඩක් නැතිව කම්මැලි වුනාම ලඟ ලඟ තිබුන යාළුවන්ගේ ගෙවල් ඉස්සරහට ගිහිං “උදාර යමාං…” කියලා කෑගහපු ගමං “හා ටිකාක් හිටපාං… මං කනෝ…” කියලා ගේ ඇතුලෙන් සද්දේ එන්නේ ඌත් මාත් එක්ක යන්න එන වග ස්ථිර කරන්නයි. උදාරලාගේ අම්මා මිදුලට ඇවිත් “පුතා දන්නවනේ අපේ එකාගේ කෑම… එන්න ගෙට මං බත් බෙදන්නම් පුතාටත්” කියලා ගේ ඇතුලට යනවා. “මට බත් එපා නැන්දේ… මේ කාපු ගමං ආවේ” කියලා කියන කොටම උදාර එනවා “හා යමං” කියාගෙන. ඒක එක උදහරණයක් විතරයි යාළුවන්ව එකතු කරගැනීම ගැන. අනිත් තැන් වලදිත් ඔහොමම තමා. එහෙම නැත්තං “උඹලා පලයං මං තව ටිකකින් එන්නං” කියනවා. එහෙම කිව්වනම් අනිවාර්යෙන් ඌ එනවා. පොලු තියන්නේ නෑ. මොකද හිතේ තියෙන හැම දෙයක්ම කටෙන් වචන කරලා අතෑරලා දාන්න පුළුවන් එකම තැන ඇලපාර නිසා.

ඒ වගේම හැමදාමත් අපි කතා තැන ඇලපාරේ සද්දේ එකක්ම අපිට ඇසුන දැනුන අනෙක් හඬ මගේ කොටේ නවත්තලා අපිට කතා කරන්න තැනක් හදලා දුන්න උන පඳුර. ඒ වටේටම උන පඳුරු තිබුනත් මේක තරමක් විසාලෙට හැදුන කොලයි කහයි දෙකම මිශ්‍ර වෙච්චි උන පඳුරක්. කාට හරි එකෙකුට මොකක් හරි මගුලට අඬන්න ඕනේ වුනානම් උන ගහක් බදාගෙන අඬනන්නයි, මොකක් හරි කතාවකට බඩ කොරවෙනකංම හිනාවෙලා අන්තිමේ හිට ගෙන ඉන්න අමාරු වුනාම පොඩ්ඩක් පිට දීලා ඇලවෙන්නයි හැම එකටම එපා නොකිය සහයෝගය දුන්න උන පඳුර කොච්චර හුළඟට පැද්දී පැද්දී සිලි සිලි ගෑවත් කවමදාකවත් ඒ සිලි සිලිය අපේ කතාවලට බාධාවක් වුනේ නෑ.

හැම වෙලේම අපේ ඇඟට වේලුන උන කොල වලින් දමා ගහන කොට කවදාවත් අපිට කේන්ති ගියෙත් නෑ. ඇත්තටම මොකක් හරි සීන් එකකට කවුරු හරි කේන්තියෙන් ආවත් උන පඳුර ඒ කේන්තිය උගෙන් උදුර ගන්නවා විනාඩි ගානක් ඇතුලත. ඒ නිංස්කලංක බව අස්සේ ඉඳගෙන හිත ඇතුලෙන් කේන්තියෙන් පිච්චෙන්න දෙන්නේ නෑ එක මොහොතක්වත්. හැම වෙලාවෙම දෙපා සිසිල් කරගෙන ගලන වතුර පාරත් එක්ක එකතු වෙලා ගින්දර නිවනවා. ඇලපාර ලඟ උන පඳුර යට කෙල්ලෝ ප්‍රශ්නම කීයක් විසඳෙන්න ඇත්ද…? අපේ සෙට් එකේ හිටිය හත් අට දෙනාගෙන් හතර දෙනෙක්ම ඔය වගේ චීත්ත ප්‍රශ්න වලට අනිත් අයගෙන් උදවු ඉල්ලුවේ උන පඳුර යටදී. ප්‍රශ්නයක් උන ගමන් හැම එකාම බලන් ඉන්න ඇලපාර අයිනට දුවන්න. අනිවාර්යෙන් ප්‍රශ්න වලට උත්තර කෙසේ වෙතත් හිත හරි හැදෙනවා. සතියකට වතාවක් දෙවතාවක් ඇලපාර ගාවට යන එක නිකංම පුරුද්දක් වුනාට නියමිත දවසක් නෑ. අර කලින් කිව්වා වගේ කවුරු හරි එකෙක් ඇවිත් නම කියලා කෑගහලා “යමාං…” කිව්ව ගමන් තමයි රැස්වීම පටන් ගන්නේ. කාට හරි අසනීපනම් හෝ කොහෙ හරි ගමනක් ගිහිං නම් ඇරෙන්න උන පඳුර යටට යන ගමන මග අරින්නේ නෑ කවුරුවත්ම.

අපි ලොකු වෙලා දුර බැහරට වෙන් වෙලා යනකං වගේම ඉඳලා ඉඳලා දින ගැනලා නිවාඩුවකට අපිට පොඩ්ඩක් ස්ටෙලා වෙන්නත් ඒ උනපඳුරම ලඟක් වෙනකම්ම හෙවන දුන්නා. ඒ හැම දවසකම ඉස්සර තිබුන දඟකාර සිලි සිලියවත්, තාලයක් හොයාගන්න බැරි ඇලපාරේ සද්දෙවත් වෙනස් වුනේ නෑ. ඒ වගේම මාස ගනන් හිතේ තද කරන් ඉඳිය ඒවා එලියට ඇදලා ගන්න හැකියවත් ඒ තැනින් තුරන් වෙලා තිබුනේ නෑ. ඒ තරමට හිතින් විතරක් නෙවෙයි බොක්කෙන්ම ආදරය කරපු තැන දැන් අපිට අයිති නෑ.

දැන් ඒක කාටවත් අයිති නෑ. මගේ අතින් පෙරලුන කොටේ සමහර විට ඇල පාරටම වැටිලා ගහගෙන යන්න ඇති. නැත්තං කොහේට හරි විසික් කරන්න ඇති. දැන් එතෙන ඇලපාරකුත් නෑ… තියෙන්නේ ටිකක් විසාල වතුර හිඳුන කොන්ක්‍රිට් වලින් බැමි බැඳපු ඇලක්. ඉවුරු දෙපැත්තෙන් හාරලා ලොකු කරපු කෘත්‍රිම ඇලේ දැන් මාලු පැටවු නෑ. තියෙන්නේ හැම තැනින්ම ගලාගෙන ඇවිත් කංකුං ගස්වල බැඳුන වතුර උඩ පාවෙන දේදුන පාට ගහන තෙල් තට්ටුවක් විතරයි. උන පඳුරත් ඇලේ ඉවුරු ලොකු කරද්දී කපලා දාලා. දැන් සිලි සිලියක් නෑ… අන්තිමටම ඉතුරු වෙලා තියෙන්නේ අගින්ම කපලා දාපු උන පඳුරු කෑලි ටිකක් විතරයි. ඒ වගේම එතෙනට එකතු වෙන්න කොල්ලොත් නෑ. උං හැමෝම කාමර අස්සේ බිත්ති වලට කොටුවෙලා ගේම් ගහනවා, චැට් කරනවා, එහෙමත් නැත්තං නිදි. උං උන්ගේ ප්‍රශ්න කාට කියනවා ඇත්ද…? උත්තර කොහෙන් හොයනවා ඇතිද…? වර්චුවල් යාළුවෝ ගොඩක් මැද සිමෙන්ති කාමරයකට වෙලා මොනාවනං කරන්නද…?

උංට අපිට තිබුන පින නෑ. අපිට සංවර්ධනය නොතිබුනාට බොක්කෙන්ම ඉන්න යාළුවෝ ටිකක් හිටියා. හවසට සෙට් වෙන්න අපේම තැනක් තිබුනා. හැමදේම කතා කරන්න, හිනාවෙන්න තැනක් තිබුනා. දැං එවුං කාමරේට වැදිලා මොනිටරේ දිහා බලාගෙන බකමුනෝ වගේ තනියම හිනාවෙනවා ඇති. උංට උන පඳුර කැපුවත්, ඇලපාර හිඳුනත් වගේ වගක් නෑ. උංට ප්‍රශ්න තියෙන්නේ කරන්ට් එක නැතිවුනාමයි ඉන්ටර්නෙට් ස්ලෝ වුනාමයි විතරයි.

ඒත් අපිට තාමත් උන පඳුරේ සිලි සිලිය, ඇල පාරේ සින්දුව නැතුව පාළුයි.

ගොඩ කාලෙකින්, 2015 ප්‍රථම ලිපිය විදියටයි මේ…

අපි කැමතිම ගීතය…

මේ හදිස්සියේ මේ කතාව ලියන්න හිතුනේ, කතාවට අදාල සිංදුව ලඟදී ඇහුන නිසා. නැත්තං මේ කතාව කවදාවත් නොලියැවී යන්නත් තිබුනා. මේක අපි කැමතිම ගීතය කිව්වට අපේ ඩැඩා තමා වැඩියෙන්ම කැමති. ඊට පස්සේ මායි මල්ලියි…. අම්මත් ඉතිං කැමති ඇති සමහරවිට…

දැන් මෙහෙමයි සීන් එක. ඉස්සර අපේ තාත්තා නිවාඩු දවසට ගෙදර ඉඳන් සිංදු අහනවා. ඒ කියන්නේ රේඩියෝ එකේ. දැන් අහන්නේ අපේ මල්ලි. ඌත් දැන් තාත්තෙක් කියලා තමා පොර හිතං ඉන්නේ. අහන තරමක් අහන්නේ අපේ තාත්තා ඒ දවස් වල අහුවා වගේ තේරුම් තියෙන අළුත් සිංදු. අනේ මන්දා ඉතිං මල්ලිත් දැම්මම…. හ්ම් කොහොම හරි අපේ තාත්තා ඔය අහන සිංදු අතරෙ එක සිංදුවක් තියෙනවා අපේ අම්මව කුලප්පු කරවන සුළු. සමහර වෙලාවට අපි දෙන්නවත් ලඟට කරගෙන අඬන්න තරම් අප්සට් යනවා. අපිත් ඉතිං ඒ දවස් වල “අනේ අම්මේ අඬන්න එපා“ කිය කිය බොරුවට හූල්ලනවා.

ඒකට අපේ තාත්තා, මේ සිංදුව යනකොට… තියෙන හිනාව. තාත්තා දන්නවා අම්මට කේන්ති යනවා කියලා ඔය සිංදුව යනකොට. ඉතිං ඩැඩා කරන්නේ තව ටිකක් සද්දේ වැඩි කරලා අම්මව බොරුවට අවුස්සනවා. සිංදුව විනාඩි තුනනම් අම්ම ඔය විනාඩි තුනට වචන තුන්සීයක් විතර කියලා තාත්තට බනිනවා ඇති. හිතෙන්… නැත්තං අපිට අහෙනවනේ… එතකොට චූටි අපි නරක් වෙනවනේ…! ඒ වගේම ඔය විනාඩි තුනට අපේ තාත්තත් තුන්සිය සැරයක් විතර අම්මා දිහා බලලා, හොටු පෙර පෙර අඬන්න හදන අම්මගේ සුදු මූන දිහා බලලා හිනාවෙනවා ඇති. එයත් එහෙම කරන්නේ අපිට හොරෙන්. නැත්තං ඉතිං අපිත් ගෑණුළමයින්ට හිනා වෙන්න පුරුදුවෙයි කියලා වෙන්න ඇති. හික්ස්… එව්වා ජාන වලින් එන ඒවනේ ඩැඩෝ. එව්වා කොහොම නවත්තන්නද….!

ඩැඩාගේ ෂේප්මන්ට් එක

ඩැඩාගේ ෂේප්මන්ට් එක

ඉතිං ඔය සිංදුව යන අතරෙදි, අපේ අම්මගේ නිහඬ බැනීමේ ඉවසීම පැන්න ගමන්… “එහෙනම් මොන මගුලටද මගේ පස්සේ ආවේ“ කියන කොට තාත්තගේ කට වැහෙනවා. සිංදුවේ සද්දේ නිකංම වගේ අඩුවෙනවා. ඒක තමයි ජොලිම මොහොත. ඔන්න දැන් දෙන්නගේ මූඩ් වෙනස් වෙනවා. ඩැඩා හැඟීම් බර වෙනවා. “පුතේ ඔන්න ඕක වහල දාන්න“ කියලා අම්මට දිනුම දීලා තමා ගේම අතාරින්නේ. ඊට පස්සේ ඉතිං ලඟට ගිහිල්ලා ඔලුව අතගාලා… බලන්න ඕනේ කෝලම් ටික… අම්මත් නිකං ඉන්නේ නෑ… කොහොමත් පොඩි වලි බර ගතියක් තියෙන නිසා, කලින්ම වෙන සිංදුවක් දැම්මනම් හරිනේ… කියලා එයාගෙත් හිතේ අමනාපයක් නැති බව පෙන්නනවා. ඒ දවස් වල අපි හිතුවේ එහෙම. දැන් තමා තේරෙන්නේ, අම්මා කරලා තියෙන්නේ තාත්තට නක්කලේ දැමීමක්… නිකං හරියට… “මොනා කිව්වත් මං නැතුව ඉන්න බෑ වගේ නේද…?“ කියලා අහනවා වගේ.

දෙන්නම ඒ දවස් වල අපිට නොතේරෙන්න මාර රොමෑන්ටික් නාට්ටියක් තමා රඟපාල තියෙන්නේ. අපි ඉතිං බබාලනේ. වෙලාවට අපිට හැම දේම මතක තිබුනේ. නැත්තං තාමත් අපි ඔය සිංදුව යද්දි උඩ බිම බලන තත්තවෙකට පත් වෙන්න තිබුනා. කොහොම හරි ඔය සිංදුව අපේ ප්‍රියතම ගීතය වෙන්න තවත් හේතුවක් බලපෑවා. ඒ තමා සිංදුව නිසා තරහා වුන අම්මව යාළු කරගන්න තාත්තා ස්පෙෂල් මොනාහරි එදා හවසට ගෙනත් දෙන එක. ඒකේ අනිසි ප්‍රතිලාභ ඉතිං අපිටත් හිමිවෙනවනේ කොහොම වුනත්. එහෙම නැත්තං හවසට ඩේ අවුට් පාරක් ‍සෙට් වෙනවා. ඒක නිසා ඉතිං අපි දෙන්නටත් ඒ සිංදුවට අකමැති වෙන්න හේතුවක් තිබ්බේ නෑ. මං හිතන්නේ අම්මත් බොරුවටද කොහෙද මූන දෙක කරගෙන හිටියේ. ඔය ඉන්නේ දැන් යස අපූරුවට සිංදුව යද්දි. හිහ් දෙන්නම හිතං ඉන්නේ අපිට කිසිදෙයක් මතක නෑ කියලා.

සිංදුව තමා මිල්ටන් මල්ලවාරච්චිගේ, තනිවී සිටින්නයි මා අදහස් කලේ…. සිංදුව. ඒ දවස් වල අපි දහඅතේ කල්පනා කරා මේ දෙන්නට රංඩු වෙන්න තරම් මේකේ තියෙන තේරුම මොකද්ද කියලා.

දැන්නේ තේරෙන්නේ…. මාත් ෂේප් එකේ වෙලාවක කියලා බලන්න ඕනේ… මේක තමා මගේ ආසම සිංදුව කියලා. අපේ අම්මවගේ මූන බෙරි කරගත්තොත් මං දිනුම්, එහෙම නැතුව “ආහ් එහෙමද… එහෙනං ඉතිං එහෙම්ම ඉන්නව“ කියලා ගියොත්…? හ්ම්… එතකොට කියනවා, “මං නිකංනේ සුදූ කිව්වේ… ඇයි ඔයා සීරියස් ගන්නේ“ කියලා. මොකක් හරි පැනි වදනක් දාපු ගමන් වලි ෂේප්…! මං දන්නවනේ ඒක…!

සැඟව යන පුරාවත…

Legend

Legend

මෙතුවක් කාලෙකට මගේම නොවෙන කෙනෙක් නිසා දුකක් ඇති වුනානම් මේ පළමු අවස්ථාව වෙයි. මගේ යාළුවෙක්වක්, නෑයෙක් වත් නොවෙන කිසිම දිනක අතේ දුරින් සජීවීව දැක නැති කෙනෙක් ගැන ඉකියක් හිර වුයේ නම් ඒද පළමු අවස්ථාවයි. සාමාන්‍යයෙන් අනිකුත් ගැහැණුන් පිරිමින් චිත්‍රපටිවල ඇති බොළඳ සීන් වලට සට පට ගා අඬන විට මම සිනාසුනෙමි. ඒ වැඩි හරියක්ම බොරු කතාවක් වෙනුවෙන් ඇත්තටම අඬන ජොලි බුවාලා දැකීමෙනි. මට කිසි දිනෙක ඒ කිසිම කතාවක් සඳහා කඳුලක් නැඟආවේ නැත. ඒ හැටිය. බොරුව … බොරුව ලෙස දැකීමට මා කැමතිය. එහිද යම් ෆන් ගතියක් ඇත.

කෙසේ හෝ මා කියන්නට ගියේ මා ක්‍රිකට් වලට ඇත්තටම අකමැත්තෙන් හිටි කාලෙක යම් යම් හේතු නිසා යම් තරමක කැමැත්තක් ඇති වුයේ යම් යම් ක්‍රීඩකයන් නිසාය. මුලින්ම මහානාම, අරවින්ද, කලූ ආදී ඒ සමකාලීනයන් නිසා ඇතිවූ කැමැත්ත වඩාත් තීව්‍ර වූයේ මුරලි හා මහේල – සංගා යන අරුම පුදුම සංයෝජන නිසාය. ඒ අතරිනුත් මහේල විශේෂය. කිසි දිනෙක සජීවීව දැක නොමැති වුවත්, මැච් එකක් අවසානයේ කරන සුළු කතා බහෙන් පවා දිස්වෙන ඔහුගේ පෞරුෂයට, තරඟයක පරාජය ගැන අනෙකෙකුට ප්‍රසිද්ධියේ ඇඟිල්ල දැක් නොකිරීම ගැන මහත් සේ ඇළුම් කලෙමි. ක්‍රීඩාකරන විලාශය මෙසේයැයි හුවා දැක්වීමට තරම් ක්‍රිකට් ගැන දැනුමක් නැති වුනත් මහේල අනිත් අයගෙන් වෙනස් බව පමණක් තේරුම් ගැනීමට තරම් නම් ක්‍රිකට් ගැන දැනුමක් ඇත.

කෙසේ හෝ ඔහු අදින් පසු 20-20 මැච් වලදී වත් ටෙසට් මැච් වලදීවත් දකින්නට නොලැබීම ගැන පට්ට දුකය. එනමුත් ප්‍රතිවාදී පිළෙන් ඔහුට අවසන් තරඟයේදී ලැබුන උණුසූම් පිලිගැනීම ගැනනම් මාර සන්තෝසය. වෙනත් කෙනෙකුට පිටස්තර කන්ඩායමකින් එහෙම සැලකීමක් ලැබුනාද නැද්ද නම් දන්නේ නැති නමුත් මහේල ඒ පිලිගැනීමට වඩාත් සුදුස්සෙක් බව විශ්වාස කරමි.

කිසිම අප්සැට් චවනයක් අසානොගත්, ක්‍රිකට් දිවිය අනානොගත් මගේ ප්‍රියතම පිතිකරු ලෑයිස්තුවේ පළමු ස්ථානය තවත් නොදැකීමට හැකිවීම දුකකි. ඇත්තෙන්ම මහේල පුරාවෘත්තයකි. ක්‍රිකට් තියෙන තුරාවට මහේල යන නමද පවතිනු ඇත. ඒ තරම් හිත්ගත් ක්‍රීඩකයෙක් තවත් කාලෙකට බිහි නොවෙනු ඇත. බිහිවුනත් ගතිගුන නම් ඒ වගේ නොවෙනු ඇත.

එක්දින තරඟ වලදී දැක ගන්නට හැකි වුනත් දැන් නම් ඒ ගැනත් බයය. ඊළඟට සංගක්කාර… ලෑයිස්තුවේ දෙවෙනියාත් ටෙස්ට් මැච් වලින් සමුගනීදෝ යන්න නිල නොවන ලෙස ආරංචි වී ඇති බැවින්, ලෑයිස්තුව අළුත් කරගත යුතුව ඇත. වැඩි විස්තර අනවශ්‍යය. පිටු ගනන් පුරා, පත්තර පුරා ඔහු ගැන ඕනෑ තරම් ලියවී ඇත. තවත් ලියන්නටද ඇත. මහේලගේ අවසන් ටෙස්ට් දිනයේ මැච් එක නොබැලුවත්, ගෙදර ඇවිත් පත්තර වල, නෙට් එක පුරා තියෙන පින්තූර දැක්කාම දැනුන, කිසිදාක නොදැනුන දුක මෙසේ විය.

කජු ගහ…

හරියටම මේ වගේ...

හරියටම මේ වගේ…

කජු ගහක් කිව්වට ඒක පුංචියට හැදුන, අතු දෙක තුනක් බෙදිච්ච කජු ගහක් නෙවෙයි. හරියට නිකං මහ විසාලෙට අතු බෙදිච්ච රූස්ස නුග ගහක් වගේ ලොකු කජු ගහක්. ඒක තිබුනේ මගේ යාළුවෙක්ගේ ගෙදරට එහා පැත්තේ වත්තේ. ඉස්සර අපිට මොකක් හරි ප්‍රශ්නයක් ඇති වුනාම, ඒ කිව්වේ… ඔය ගෙදරට කියාගන්න බැරි මිතුරන් අතරේ පමණයි දේවල් කතා කරන්න අපි සෙට් වුනේ ඔය කියන කජු ගහේ බිම ඉඳන් තියෙන දෙවෙනි දෙබලට.

තව චුට්ටක් කියන්න ඕනේ කජු ගහ ගැන. අපි කතා කරපු ප්‍රශ්න පස්සේ කියන්න බැරියෑ. ඔය කජු ගහේ කඳ ඒ දවස් වල අපි තුන්දෙනෙක් එකට අත්වැල් අල්ලගෙන වටකරන්න හැදුවත් කරන්න බෑ. ඒ තරම් හෙන සයිස් කඳක්. හැබැයි කඳ කොච්චර ලොකු වුනත් ඔය කජු ගහේ එක පුහුලමක්වත් හැදුනේ නෑ. ඒකනම් ඇයි කියන්න දන්නේ නෑ. කොහොමහරි ඉතිං ඔය කජු ගහට අපි නගින්නේ පහලට පාත් වෙච්චි අතුවල එල්ලිලා. මොකද ගහේ කඳ වටේට අත් වලින් බදලා ගහට නගින්න බෑ. ගහට නැග්ගට පස්සේ මුලින්ම කරන්නේ ඒ දවස්වල වට අඩි හතරක් පහක් විතර වෙන අත්ත දිගේ ගහේ පළවෙන දෙබලට යන එක. එතනින් පස්සේ දෙවෙනි දෙබලට.

අන්න එතෙන තමයි අපේ මරු සිරා පොට් එක. ඒ දෙබලේ තිබුනා පොඩි ඉඩක්. හරියට නිකං පොරෝ පාරක් ගහලා වගේ. ;) එතෙන තමා අපේ සියළුම ලිපි ලේඛන හංගලා තිබුනේ. ඒ දවස් වල ඉතිං වැඩිපුර අතේ ගැවසෙන ලිපි ලේඛන මොනාද කියල කියන්න ඕනේ නෑනේ. කොටින්ම හුවමාරු මධ්‍යස්ථානය වුනේ එතෙන. හිටිගමන් කෙල්ලන්ට ලියුම් ලියන්න, කෙල්ලන්ගෙන් යාළුවෙන්න අහන්න ප්ලෑන් කරෙත් ඔය ගහ උඩම තමා.

ආහ්… ඔය දෙබලට උඩින් තියෙනවා තව පොඩි සයිස් දෙබලක්. ඒකේ එකපාරට ඉන්න පුළුවන් දෙන්නටයි. පහල එකේ පුළුවන් පස් දෙනෙකුට විතර එක එක ඉරියවු වලින් පහසුවෙන් ඉන්න. ඉතිං ඔය තුන්වෙනි දෙබල උපයෝගි කරගත්තේ කජු ගහ තිබුන වත්තට පිටිපස්සෙන් ටිකක් දුරින් තිබුන රේල් පාරේ කෝච්චි යනවා බලන්න. තුන් වෙනි දෙබලට නැග්ගේ නැත්තං කෝච්චි පේන්නේ නෑ. මොකද වටේටම එක එක ජාතිය උස ගස් වැවිලා තිබුනේ. ඒක නිසා තමා කජු ගහ ආරක්ෂිත ස්ථානයක් වුනේ. අනික අපි කොලුකමට කටු පඳුරු අස්සෙන් රිංගලා ඔය ගහට නැග්ගට වැඩිහිටියෙකුට නම් එන්න හිතෙන්නෙවත් නැති ගමනක්. යාළුවගේ ගෙදර ඉඳන් ඔය ගහ ගාවට එනවනම් මුලින්ම අඩි හතරක් විතර උස තාප්පෙන් පනින්න ඕනෙ. ඒකත් සෙල්ලං වැඩක් නෙවෙයි. යාළුවගේ වත්තේ ඉඳන් අඩි හතරක් උස වුනට තාප්පේ… කජු ගහ තියෙන වත්තේ ඉඳන් අඩි හයක් උසයි. මොකද ඒ වත්ත පාතයි. ඊට පස්සේ තාප්පෙන් පැනලා හරියටම මීටර් පනහක් විතර යන්න ඕනේ කැලේ මැද්දෙන්. කැලේ කියන්නේ ඒක නම් මහ එපා කරපු කැලයක්. ඉන්න තරමක් ඉන්නේ කටුස්සො. අන්න ඒ වගේ දුෂ්කරතා නිසා වැඩිය කවුරුවත් ඔය ගහ කිට්ටුවට එන්නේ නෑ.

ඉතිං ඔය ගහ උඩදී කරපු වැඩ… අම්මෝ ලියපු ලියුං ගොඩ. ඒ දවස් වල කවි ලියන්න නිසදැස් ලියන්න බෑනේ. ඒක නිසා කලේ කාගේ හරි සිංදුවක් කෑල්ලක් ලියුමේ පැත්තකින් ලිවුව එක තමා. ඔය ලියපු ලියුම් වලින් කීප දෙනෙක්ම ගොඩ ගියා. එක පාරම නෙමේ ඉතිං. ලියුම් දහයක් දොලහක් දුන්නට පස්සේ කෙල්ලට කොල්ලා ගැන දුක හිතිලා ඕං ඊළඟ දවසේ… හරි හරි මං කැමතියි…. කියලා කියනවා. ඊට පස්සෙන්දා ඉඳං ඌ එන්නේ නෑ කජු ගහට. ඌ කරන්නේ ගෙදරට වෙලා තනියම මනෝ ගහනවා. හැබැයි වැඩේ පොඩ්ඩක් හරි චකබ්ලාස් වේගෙන යද්දි ඕං එනවා ආපහු. අපි ඉතිං ඒත් ලියුමක් ලියලා දීලා වැඩේ ශේප් කරලා යවනවා.

ඒ දවස්වල අපි ස්කෝලේ ගියේ වෑන් එකේ. වෑන් එකේ සෙට් එකම තමා ඔය කජු ගහට සෙට් වෙන්නෙත්. ඉතිං එක දවසක්, අන්තිමට ළමයි ගන්න ස්කෝලෙන් ළමයි අරගෙන එනකොට ඒ ස්කෝලේ වයිස් ප්‍රින්සිපල් එනවා තැපැල් නයින්ටියක පුටු පුටු ගගා. හෙන පරන කබල් බයික් එකක්. පස්සේ ඕක දැකපු අදාල ස්කෝලේ සෙට් එක එක්ක වෑන් එකේ ඉඳන් වයිටෝ… වයිටෝ කියලා කෑගැහුවා. දැන් අනිත් ස්කෝල වල එවුනුත් බලනවා කාටද බොල මේ කෑගහන්නේ කියලා. අම්මටසිරි, මුං මේ කෑගහන්නේ උංගෙම ස්කෝලේ වයිටට. සොරි… වයිස් ප්‍රින්සිපල්ට.

කොහොමහරි අර කසි කබලේ පුටු පුටුව අස්සෙන් ඕක ඇහුනා කියන්නකෝ වයිස් ප්‍රින්සිපල්ට. අම්මටඋඩු මූ නයිට්‍රස් ගහලා වගේ කෙලගෙන ඇවිත් නැවැත්තුවේ නැතෑ වෑන් එක ඉස්සරහින් පාර හරස් කරලා. දැන් ඉතිං සෙට් එකම බය වෙලා. මාත්…. මාත් ඉතිං අනිත් එවුන්ට සහයෝගෙට අඩෝ වයිටා…. හරි මොකක් හරි කියලා කෑගැහුවා වගේ මතකයි. පස්සේ ඔන්න පොර එනවා සුදුම සුදු කිට් එක ඇඳගෙන වෑන් එක ගාවට ඇවිල්ලා නවත්තනවා ඔය එන්ජිම කියලා වෑන් එකේ අයියට සද්දයක් දැම්මා. ඌ අපිට වැඩිය බයයි. පස්සේ ඔන්න ඇවිත් දොර ඇරලා, මුලින්ම බැස්සවා සර්ගේ ස්කෝලෙ ළමයි ටික.

තමුසෙලා මෙහාට වෙනවා. කියලා උංව පැත්තකට කරලා… අනිත් ස්කෝල වල කොල්ලෝ ටික ඉන්නවනේ. ඒ කියන්නේ මමයි තව හතර දෙනෙකුයි විතර.

හ්ම් දෙනවා තමුසෙගේ පොතක්… කියලා අර ස්කෝලේ එකෙක්ගේ පොතක් ඉල්ලගෙන, දැන් ලියනවා තමුසෙලාගේ ස්කෝලෙයි, නමයි, පන්තියයි, පංති භාර ගුරුවරයාගේ නමයි…. කියලා මූ පොත දෙනවා අපි පස්දෙනාට.

අපි දැන් මූනට මූන බලාගෙන. ඇයි ඕයි බලාගෙන ඉන්නේ… ලියනවා ඕකේ.

ඒ වෙලාවේ ඉතිං බොරු නම් මතක් වෙන්නෙත් නෑ. ඉතිං ඇත්තම ලිව්වා. ඊට පස්සේ පොත දුන්නා වයිටට. පොර පොත අරගෙන… මම දන්නවා හොඳටම මගේ ස්කෝලේ ළමයි මට කවදාවත් ඔහොම කෑගහන්නේ නෑ කියලා. ඒක නිසා තමුසෙලා තමා මේක කරලා තියෙන්නේ. මං හෙටම තමුසෙලාගේ ස්කෝල වලට කතා කරලා දඬුවම් දෙන්න කියනවා.

දැන් කට්ටියගේ කටවල් ඇරිලා… ඇස් ලොකු වෙලා. අර වයිටගේ ස්කෝලෙ ගොබිලෝ ටික ඉන්නවා කිසිම දෙයක් වුනේ නැති ගානට. පස්සේ වයිස් ප්‍රින්සිපල් ගියා කොලේත් කඩාගෙන. අරුං ටික නැග්ග වෑන් එකට. එතනින් පස්සේ ඉතිං හිනාවෙවී අරුංට ගැහුවා ගැහිල්ලක්. අන්තිමේ නතර වුනේ කොලේ කඩපු පොත කීතු කරලා හුළඟේ පාකරලා.

පස්සේ කොහොමහරි කට්ටියම සෙට් වුනා හවස කජු ගහට, හෙට ගුටි කන්න වෙන සීන් එක ගැන කතාකරන්න.

ම්… මේ බං… ඔන්න ඔහේ ගුටි කෑවත් මොකද බං… මේං මේක බලලා හිටපන්. අද හම්බුනේ. හෙට ගෙනියන්න ඕනෙ. ඉරන්නේ පොඩිකරන්නේ නැතුව කියවලා දියන්…

කොහොම හරි කරුවල වැටෙනකං සමාජ අධ්‍යනය පත්තරක් කියෙව්වා මිසක් ගුටි කන සීන් එක අමතක වුනා. පස්සෙන්දා උදේ ආයෙ මතක් වුනා. එදා උදේම මට බඩේ අමාරුවක් හැදුනා. ඒක නිසා අම්මා කිව්වා ගෙදර ඉන්න කියලා. පස්සේ බලද්දි අනිත් උංටත් උන, වමනය, ඔක්කාරය වගේ ලෙඩ හැදිලා තිබුනා. කොහොමහරි දඩුවමක් ලැබුනේ නෑ. අඩුම තරමේ එකෙක්ගෙන්වත් අහලාවත් තිබුනේ නෑ…

දැන් තමා දුකම හරිය. එදා අච්චර කැලේ රිංගගෙන ඇඟපත තුවාල කරගෙන අපි නැග්ග කජු ගහ කපලා දාලා. ඉස්සර කෝච්චි බලන්න කජු ගහේ තුන්වෙනි කරුවට නගින්න ඕනේ වුනාට, දැන් කොච්චියේ යන ගමන් කජු ගහ තිබුන මුළු වත්තම පේන විදියට ගස් ඔක්කොම කපලා. පට්ට දුකයි සීන් එකට. සමහරවිට ගහ කපන කොට ගහේ බෙදල අස්සේ අපි ඒ දවස් වල තියලා තිබ්බ අධ්‍යාපනික කඩදාසි, රසාස්වාද, පෑන්, පැන්සල් එහෙමත් තියෙන්න ඇති. ඒත් දැන් ඉතිං මොනා කරන්නද… ගහත් නෑ… යාළුවොත් ටික ටික දුරස් වෙලා. :(

 

නියමිතය….

separation

separation

මැවුන දහසක් සිතුවිලි අතර,
ගණනය නොකල හැකි… ඉපදෙන මැරීම් මැද..
කෙසේ නම් වෙන් වුනිද මේ ලෙස…
තවත් එකම එක පෙම් සිතුවිල්ලක්ව…?

රැයට නෙත් නොපියවන…
දාවලට නෙතට නිවනක් නොදෙන…
සුළඟ හමන අත දැන දැනම,
කුමට ළං වුනිද හදපත්ලටම…?

විසුමක් නොමැති සංවාද මැද,
එකම සිතුවිල්ලක එල්බ ගෙන…
කෙසේ නම් දරා ඉන්නද…
අනාගතයේ වෙන්වීම…?

-Just Random-

සතිදෙකෙන් අමතක වීම…

හ්ම්…. ටික කාලෙකට පසුව. අද නම් දෙන්න හදන්නේ ඇට්ටි හැලෙන්න. කාටද…? සිංහල අපිට. මොකටද…? වැරදි වටහා ගැනීමකට. අපිට වාසියක් කරගන්න තිබුන සිතුවිල්ලක් අපිට අවනම්බුවක් කරගත්ත එකට… සමහරවිට ඇට්ටි ටික මටම කැරකිලා ඒවිද දන්නෙත් නෑ. කමක් නෑ… සාමාන්‍යයෙන් වෙන දේනේ…!

සතිදෙකක්...

සතිදෙකක්…

මෙහෙමයි… දැන් ඔය මැරිච්චි ප්‍රභාකරන් ඉන්නවනේ… ඉතිං බුවා ඒ දවස් වල කොහෙහරි කරපු කතාවකදී කියලා තියෙනවා “සිංහල එවුන්ට දෙයක් මතක තියෙන්නේ සති දෙකයි” කියලා. අනිවාර්යෙන් පොර එහෙම කියලා තියෙන්නේ සිංහලයව මුදු මොලොක් මල් පිහාටුවක් වගේ බිමට පා කරලා දාලා නැතිබංගස්ථාන කරන්න හිතාගෙන. කනගාටුවෙන් වුනත් මාත් ඇතුළුව බොහෝ දෙනෙක්… බොහෝ දෙනෙක් කිව්වට සියළුම දෙනා වගේම, ඔය අලි ටෝක් එක මහ ඉහලින් පිළිඅරගෙන තිබුනා. දැනටත් තියෙනවා. ඒ වගේම මොකෙට්ට හරි බනින්න වේදිකාවකට නැග්ගත් ප්‍රභාකරන්ට ලකුණු වැටෙන නොවැටෙන ගානට ඔය වැකිය එහෙමම කියනව කතාව අහගෙන ඉන්න අයට.

ඉතිං අහගෙන ඉන්න අයත් ඕක පිළිඅරගෙන තමාගේ සිත් තුල තැම්පත් කරගන්නවා. කොහොම කොහොම හරි ඔය වගේ සිංහල අයට අපහාස වෙන විදියට ඔය කතාව ලංකාව තුල පැතිරුනේ අපේම සිංහල කතා කාරයෝ නිසා කිව්වොත්, කේන්ති ගියත්… කතාව ඇත්ත නේද කියලා හිතෙයි. මං හිතන්නේ වැඩිහරියක්ම දේශපාලකයෝ තමා ඔය කතාව රට පුරා මහ ලොකුවට කිය කිය මිනිස්සුන්ගේ හිත් වලට ඔය කතාව ඇතුල් කලේ.

කොහොම හරි අන්තිමේ සිද්ධ වුනේ ඇත්තටම අපේ මිනිස්සු ඔය කතාවට අනුව බලෙන්ම වගේ වැඩ කරන්න පෙළඹිච්ච එක. ඒ කියන්නේ යම් හොඳ හෝ නරක සිදුවීමක් මතකයේ තියානොගෙන බලෙන්ම වගේ අමතක කරලා වෙන අලුත් සිදුවීමක එල්ලිච්ච එක. දැන් කෝ අර පාට පාට වැහි වල අප්ඩේට්…? ඒවා ගැන කොරපු පරීක්ෂණ… ඒවා කාටවත් මතක නෑ… දැන් මතක අපි අවුරුදු දහඅටකට පස්සේ වර්ල්ඩ් කප් එකක් ඉස්සුවා කියන එක විතරයි. ඒකත් දැන් අමතක වෙලා යන ගානේ තියෙන්නේ… ඇයි ඉතිං අවුරුදු ගැන හිතන්න එපැයි.

මට කියන්න ඕනේ නැවතත් පාරක් “සිංහලයාගේ හැටි එහෙම තමයි” කියන එකමයි. ප්‍රභාකරන් කිව්ව කතාව හරි කියන එකමයි. ඒ වගේම ඒක අපි හිතන විදයට, අපේ ඔලු වලට කිඳා බස්සපු තරමට… ඒක කවදාවත් සිංහලයාගේ දුර්වලතාවයක් වුනේ නෑ කියන එකයි. අපි වැඩිහරියක් සිංහල බෞද්ධයෝ. අපි දන්නවා අටලෝ දහම කියල එකක් ගැන. නින්දා – ප්‍රශංසා, යස – අයස ගැන අපි අහලා තියෙනවා, විඳලා තියෙනවා. ඒත් ඒ කිසිම දෙයකින් නොසැලී, ඕනෙවට වැඩියෙන් ආඩම්බර නොවී, ඕනෙවට වැඩියෙන් දුක් නොවී… අපේ වැඩ අපිට කරගෙන යන්න පුළුවන් කියන්නේ උපේක්ෂාව කියන එකයි. හැම දෙයක්ම මැදහත් සිතින් ඉවසගෙන ඉන්නව කියන එකයි.

මං හිතන්නේ ඒකත් අපිට ආර්යන්ගෙන් ආපු පුරුද්දක් වෙන්න ඕනේ. හැබැයි දැන් නම් ඒකේ වැරැද්දක් පේන්නේ නෑ. ඉස්සර මාත් ලොකුවට ඔය වැකිය අල්ලගෙන් ලිව්වා. ආයේ ලියන්නේ නෑ. වෙච්චි දෙයක්, නැති වෙච්ච දෙයක් ගැන මාස ගනන් හිත හිත ලතවෙනවට වැඩිය ඒක සති දෙකෙන් බැරිනම් සතියෙන් හරි අමතක කරලා දාලා කරගෙන යන වැඩේම හරි, අළුත් වැඩකට හරි අතගහන එක වැරැද්දක්ද…? ලැබිච්ච දේකින් සතුටු වෙවී නිකං කාලෙ කනවට වඩා ඒක හැකි ඉක්මනින් අමතක කරලා දාලා තවත් දෙයක් ගැන හිතන එක වැරැද්දක්ද…? තව දුරටත් මට එහෙම හිතන්නේ නෑ. සමහරවිට ප්‍රභාකරන් කියන්නේ ඇත්තේ අපි ඔය දකින දේ නෙවේ වෙන්න ඇති. බුවා කියන්න ඇත්තේ මුංට කොච්චර අත්දැකීම් ලැබුනත් ඒ අත්දැකීම් ජීවිතයට ‍එකතු කර නොගෙන කලින් වෙච්චි වැරැද්දක්ම නැවත නැවතත් කරනවා කියන එක වෙන්න ඇති. එහෙම නැතුව අපේ පොරවල් කියන විදියට හැම දේම සති දෙකෙන් අමතක කරනවා කියලා ලේසි පහසුවට කියන එක නෙමෙයි වෙන්න ඇති. කොහෙද ඉතිං ඒක හරියට පැහැදිලි කරගන්න පොර ඉන්න එකක්යැ…!

අන්තිමේ මට හිතෙන්නේ ඒ කියමන සිංහල අපිට අවනම්බු වෙන්න හැදුවට, අපේ සිංහලයොත් ඒක අපිට අවනම්බු වෙන විදියටම පැතිරෙව්වට… ඒ කියමන සිංහල බෞද්ධයන්ගේ සැබෑ ලක්ෂණයක් ඉදිරිපත් කරනවා කියලයි. හැබැයි අර අත්දැකීම් එකතු කරගන්නේ නැතුව මග හලන එකටනම් මටත් ටිකක් මෙව්වා එකයි වගේ…!

ප්‍රින්සිපල් ඩබල…

මේ දවස් වල ප්‍රින්සිපල්ලා ගැන කතා කරන්න බයයි. කියන්න බෑනේ අපිටත් බනියිද කියලා ෆේස් බුක් යන නිසා. හ්ම්… ඉතිං මේ කියන්නේ මාර ඩබලක් ගැන.

ලොකු එකා තරිඳු. පොඩි එකා චතුර. දෙන්නගෙම ගෙවල් එක ලඟ. දෙන්නම යන්නේ එක ස්කෝලෙට, එකම වෙලාවට, එකම තාප්පෙන් පැනලා. ඒ තමා මුන් දෙන්නට දෙන්න පුළුවන් හොඳම හැඳින්වීම.

ලොකු එකා ගැන කතා දෙක තුනක් මීට කලින් ලිව්වා. නම කිව්වද නැද්ද කියලනම් මතක නෑ. ඉතිං මේ දෙන්නා යන ස්කෝලේ තියෙන්නේ ගෙදර ඉඳන් කිලෝමීටර් දෙකක් විතර දුරින්. පයින් යනවනම් විනාඩි විස්සක විතර දුරක්. කොහොමත් කොච්චර බයිසිකල් තිබුනත්, පාරේ යන ට්‍රයිෂෝ කාරයෙක් මුං දෙන්නව ගිහිං දාන්න හැදුවත් දෙන්නම ඒ උදව්ව ප්‍රතික්ෂේප කරලා පයින්ම යනවා. ඒවටත් දෙන්න ගාවම සාධාරණ හේතු තියෙනවා.

ලොකු එකානම් විෂය කීපයකට අකැමැතියි. ඌ පරක්කු වෙලා යන්නේ අකමැති විෂයන් මුලට තියෙන දාට. ඒ විෂයන් අතර, සිංහල, බුද්ධාගම, ගණිතය, ඉංග්‍රීසි, විද්‍යාව, පුරවැසි මොකද්ද එක, තවත් මොකද්ද විෂයන් තුනක්  තියෙනවා. එකතොට පොඩි එකා පරක්කු වෙලා යන්නේ “තරිඳු අයියාත් පරක්කු වෙලානේ යන්නේ“, අන්න ඒක නිසා.

ප්‍රින්සිපල් ඩබල

ප්‍රින්සිපල් ඩබල

මේ ඩබල උද්ට ස්කෝලේ යන්න ගෙදරින් එලියට බහින්නේ මහා පාන්දර 7.45ට. හැබැයි ස්කෝලේ පටන් ගන්නේ 7.30ට. 8.05 හෝ 8.10 වෙද්දි ස්කෝලෙට යද්දි ඉස්සරහින් යන්න තියෙන ගේට්ටුව වහලා. එතකොට කරන්නේ පරණ අතෑරලා දාලා තියෙන ස්කෝලේ ගොඩනැගිල්ලකින් කවර් වෙලා තියෙන තාප්පෙන් පැනලා යන එක. දැන් ඒක මුං දෙන්නගේ දින චරියාවේම කොටසක් වෙලා.

කොහොමහරි මේ දෙන්නා ස්කෝලෙ යන වෙලාව දන්න ගමේ කට්ටිය මුං දෙන්න උදේට එන කොට පාරේ අයිනට වෙනවා. හරියට හාමුදුරුවන්ට ඉඩදෙන්න පාරෙන් අයින් වෙනවා වගේ. හේතුව තමා මුළු ගමේම අය මුං දෙන්නට කියන්නේ ප්‍රින්සිපල් සහ වයිස් ප්‍රින්සිපල් කියලා. ඇයි දෙන්නම දෙන්නට ඕනේ වෙලාවට යනවා දෙන්නට ඕනේ වෙලාවට එනවා.

කොහෙන් හරි ඔය නම ස්කෝලේටත් ලීක් වෙලා. දවසක් ඩබල තාප්පෙන් පැනලා ස්කෝලේ එනකොට පන්තිභාර සර් ඉන්නවලු තරිඳු එනකං. පොඩි එකා ලොකු එකාට වැඩිය හපන් නිසා  කොහොම හරි ෂේප් එකේ හැංගි හැංගි ගිහින් උගේ පුටුවෙන් වාඩෙවෙලා නමට එකත් දාගන්නවලු. ඒත් ලොකු එකා හැමදාම මාට්ටු. ඔහොම මාට්ටු වෙච්චි දවසක, තරිඳුලාගේ පංති භාර සර්, මූ පන්තියට එනකොටම ළමයින්ව නැගිට්ටවලා “ ආයුබෝවන් සර්“ කියලා කියවලා. දැන් තරිඳුවා ෆුල් හොල්මන්ලු. ඌ වටපිට බලනවලු වෙන කවුරු හරි සර් කෙනෙක් වත් උගේ පිටිපස්සෙන් ඇවිත්ද කියලා. ඒත් නැහැලු.

ඒ පාර පංති භාර සර්ම ඇවිත්, කොහොමද ප්‍රින්සිපල් සර්…? අදත් ටිකක් පරක්කුයි නේද…? කියලා අහනකොට… දන්නවනේ ඉතිං එකට එක බත් පත කාගෙන ඉන්න එවුන්ට යන චූං එක…

කොහොමහරි මුං දෙන්නට කොච්චර අවවාද කලත් හදන්න බැරි එකේ. විදුහල්පති පොඩි චාන්ස් එකක් දුන්නලු, කමක් නෑ පරක්කු වෙලා වරෙල්ලකෝ කියලා. මොකද ළමයි පාසල් නොගිහින් නතර වෙනවට වැඩිය පරක්කු වෙලා හරි එනඑක හොඳයිනේ… ඒකයි.

පොඩි එකාවත් එක දවසක් මාට්ටු වෙලා. උගේ පන්ති භාර මිස් ඇහුවලු… මොකද චතුර පරක්කු කියලා… මොකද්ද උත්තරේ….

“තරිඳු අයිය පරක්කු වුනානේ මිස්“ කියලා ඌ අහක බලා ගත්තලු….! මිස් කටවහගෙන පැත්තට ගියාලු මුංව හදන්න පුළුවන් පුතාලා නෙවෙයිනේ කියාගෙන…!

හැබැයි තරිඳුවා මීටරේ. ඌ සමස්ථයක් වශයෙන් සියළුම විෂයන් වලට අකමැති වුනාට විද්‍යාවටයි, ට්‍රේනින් මිස්ලා උගන්නවන ඉංග්‍රිසි වලටයි කැමතියි… ;)

හිටි ගමන් රහත් වෙන, බුදු වෙන ඇත්තන්ට…

ටිකක් විතර යල් පැනපු, ඒත් ආයමත් කොයි මොහොතක හරි පත්තර වල හෙඩ් ලයින් පුරවන, සමාජ ජාල වල ෂෙයාර් වෙන සෑහෙන්න හිට් වෙන මාතෘකාවක්.

මේක මහ අමුතු රටක්. ඒ අමුතුකමත් සුද්දන්ගෙන් අපිට උරුම වුන දෙයක් කියලා අද වගේ නිදහස් දවසකත් බනීද දන්නේ නෑ. කොහොමහරි දැන් අවුරුදු කීපයකට කලින් ඉඳලා අපේ රටේ තැන් තැන් වලින් බුදුවරු, රහත් හිමි නමවල්, සෝවාන් වෙච්චි ගිහියෝ පහල වෙනවා. ඒකේ ආරම්භය කවදා කොහොම වුනාද කියලා හොයාගන්න බැරි වුනාට පත්තර වලින් දැකලා, ටීවී එකෙන් බලලා, එහෙම දෙයක් වුනා කියන එක මතකයි.

පුංචි කාලේ අපිට දහම් පාසලේ කියලා දුන්නේ සෝවාන් වෙන්න සෑහෙන කාලයක් පෙරම් දම් පුරන්න ඕනේ කියලායි. ඒ වගේම සෝවාන් වුනාට පස්සේ ආත්ම හතකට වැඩිය උපදින්නෙත් නෑ, ඒ ආත්ම හත ඇතුලත වෙන කිසිම ආගමක දරුවෙක් වෙලා උපදින්නෙත් නෑ කියලයි. ඒවායේ ඇත්ත නැත්ත අපි නොදන්නවා වුනාට ඒවා විශ්වාස කරනවා. ඒ වගේම එහෙම සෝවාන් වෙන්න නම් මනා හික්මීමක් ඇති කරගන්න ඕනෙලු. හවසට කන පැලෙන්න බීලා තව කාලකුත් බෝතලයක අරගෙන ගිහිං  නිදාගන්න මිහිහෙක්ට තව ආත්ම ගානක් යන කං යහපත් උපාසකයෙක්වත් වෙන්න බැරි බව පොඩි එකෙක් උනත් දන්නවා. එහෙම මිනිහෙක් කොහොමද එක පාරට සෝවාන් වෙන්නේ? එක විදියක් තියෙනවා…. ඊයේ රෑ බීපුවෑ ආනුභාවෙන් ඌට හොඳටම ඩෝප් උනොත් සෝවාන් නෙවෙයි බුදු වෙන්න උනත් පුළුවන්..!

ඒ වගේම තමා බුද්ධ භාවයත්. බුදු වෙනවා කියන්නේ ලේසි පාසු දෙයක් නෙමෙයිලු. පන්සල් යන හැම පාරකම අපිට අහන්න ලැබෙන්නේ “සියළු සත්ත්වයෝ නිදුක් වෙත්වා“ කියලා උනාට එහෙම සියළු දෙනාම නිදුක් වෙන්න නම් මේ ලෝකේ ඉන්න ජනගහනය වැඩි කරන්න ඕනේ කල්ප ලක්ෂ ගානකින්. ඒ ගාන හදලා ඉවර කරන්න බ්ලූ ජීන් එකටවත් බැරිවෙයි.

ඉතිං එහෙම සාමාන්‍ය දැනීමක් තියාගෙන ඉන්න අපි වගේ එවුන්ව කිසි දෙයක් නොදන්න ගොන්නු කියලා අන්දන්න හදන හොර උපාසකයෝ කීදෙනෙක් නම් ඉන්නවද…? කී දෙනෙක් නම් පහල වුනාද…? කී දෙනෙක් නම් අනාගතේ පහල වෙන්න ප්ලෑන් කරගෙන ඉන්නවද…? ඒ හැමෝටම අහුවෙන, කොටින්ම ඒ මිනිස්සුන්ගේ අනුශාසනා වලට – වචන පෙරළියට අහුවෙලා රැවටිලා තම තමන්ගේ හිත් බුද්ධ ගෞරවයෙන් පුරෝගෙන *ක දීගෙන යන මිනිස්සු කොයිතරම් ඉන්නවද…? ඒ අතර උගත් මහාචාර්යවරු, හාමුදුරුවරු වගේම තනිකරම බුද්ධ ශාසනේ ගැන ශ්‍රද්ධාව විතරක් තියෙන, ගාථාවක තේරුමක් නොදන්න, මල් සුවඳට, හඳුන්කූරු දුමට ආසා කරන, පැන් කලයක් අරගෙන අනිත් අය එක්ක පෝලිමේ ගිහිං බෝධිය නාවන අධි-ශ්‍රද්ධාසම්පන්න උපාසක උපාසිකාවොත් ඉන්නවා.

පිරිණිවන් පාලා ඇති දැන්...

පිරිණිවන් පාලා ඇති දැන්…

ගිහිගෙයි ඉඳගෙන කම්සැප විඳ විඳ ඉන්න එවුන් සෝවාන් වෙන්නේ, රහත් වෙන්නේ, බුදු වෙන්නේ අපේ සහ උංගේ යන දෙගොල්ලොගෙම පවට. අනික එහෙම සෝවාන් වෙන, රහත් වෙන, බුදු වෙන අපේ කාලයේ කිසිම එකෙකුට අපේ සැකය නැතිකරන්න කිසිම පෙළරහක් පාන්න බෑ. බුදුරජාණන් වහන්සේ නෑදෑයින්ගේ කුකුස නැති කරන්න යමා මහ පෙළහර පෑවා. යමාමහ පෙළහර කියන්නේ ශරීරයේ එක පැත්තකින් ගින්දරත් අනිත් පැත්තෙන් ජලයත් නිකුත් කරමින් කරන, බුදු කෙනෙකුට පමණක් කලහැකි පෙළහරක්. ඒත් ඒක කරන්න බැරිවුනා ගාල්ල පැත්තේ බුදු වෙච්ච, ගෑණිත් එක්ක පන්සල් යන බුදු හාමුදුරුවන්ට. ඌට අඩුම ගානේ එක ගිනීකූරකින් ඉටිපන්දම් දහයක් වත් පත්තු කරන්න පුළුවන්ද දන්නේ නෑ වටේ ඉන්න එවුන්ගේ සහයක් නැතුව. කොහොම හරි අන්තිමේ පොර දැන් පේන්න නැත්තේ කොහේ හරි ගහක් යට පිරිණිවන් පාලද දන්නේ නෑ…

ඔය ලබන හැම තත්වයක්ම, ඒ කියන්නේ සෝවාන්, සකෘදාගාමී, අර්හත්, බුදුබව යන හැම එකකින්ම ලබන්නේ, වෙනස් වෙන්නේ, දියුණු වෙන්නේ හිත සහ හිතන විදිය විතරයි. එහෙම නැතුව සිවුරේ පාටවත්, භාවිත කරන නමවත්, ගමන් බිමන් යන මෝටර් රථයවත්, ආවාස ගෙයි බිමට අල්ලන ටයිල් එකවත් නෙවෙයි. ඒ වගේම ඒ ලබන හිතේ දියුණුවත් සමග විවිධ මානසික් හැකියාවන්, භෞතික වස්තූන් පාලනට කිරීමට හැකියාවන් ඇති වෙනවා. මේ ලඟකදී සෝවාන් වුන, රහත් වුන හැම කෙනෙක්ටම තිබුනේ ටීවී එකේ තමන්ගේ නම වෙනස් කරලා සිවුර වෙනස් කරලා මූන චුට්ටක් පෙන්නන කාලය වැඩි කිරීමේ හැකියාව පමණයි. නැත්තං වටේ ඉන්න ගෑණුන්ට කියලා කකුල් දෙක අල්ලලා වන්ද ගන්න හැකියාව විතරයි.

එකෙකුට පුළුවන් වුනාද එක තත්පරක් අහසට නැගලා, කියන්න “බලන්න උපාසික උපාසිකාවනි, ඔබලා මා ලැබූ තත්ත්වය ගැන සැකකරන්නේ ඔබලාගේ නොදැනුවත් කම නිසාමය“ කියලා. බැහැ උං ලබලා තියෙන්නේ රෑට බීලා එලිවෙන කොට තැපෑලේ එන බුද්ධත්වයක් හා රහත් භාවයක්. ඒක වැඩි කල් අල්ලලා හිටන්නේ නෑ, කවුරු හරි ගෑණියෙක් කකුල් දෙකේ හරි ඊට උඩින් හරි දෙහි ගෙඩියක් ඇතිල්ලුවම ඔය ගතිය ඇරිලා යයි අපේ හාමුදුරුවරුනේ, ගිහි බුදුනේ….! එතකන් ලැබෙන දෙයක් කාගෙන, තර්ක වලට නොයා, අපේ සැකයන් දුරු නොකර ඔහොමම සිටිනු මැනවි. නැතිනම් ඉතිරි අවුරුදු දෙදාස් ගානම තව අවුරුදු දහයක් විස්සක්  ඇතුලත අපේ ඇස් ඉදිරි පිටිම තොලොන්චි වී යනු ඇත.

-

ධ්‍යානයක් ලැබූ අයකුගේ භෞතික වශයෙන් වෙනස් වනවා නම් වෙනම් වන්නේ හැසීරීම් රටාව පමණි. එයද තව දුරටත් වෙනස් වන්නට දෙයක් නැත. ධ්‍යානය ලබන්නේ හැසිරීම් රටාවේ පවතින උසස් බව නිසාය. හිත යම් ඉහල අධ්‍යාත්මිකතාවයකට පැමිණීම ධ්‍යානයක් නම්, මුන් අපිට භෞතිකව පෙන්නන්න හදන රහත් බව, බුදු බව කුමක්ද…?

අහිංසක මිනිස්සු හැමදාම පන්සල් යන්නේ හිතේ දුක නිවාගන්න. ඔවුන් බලාපොරොත්තු වෙනවා හද පත්ලෙන්ම කවදාම හරි දවසක, ආත්ම කල්ප ගානකින් පස්සේ හරි බුදුකෙනෙකුන්ගෙන් බන පදයක් අහලා මේ විඳින දුකින් සදහටම අත් මිදෙන්න. ඒ මිනිස්සුන්ගේ ඒ හිතේ තියෙන ශ්‍රද්ධාව, ලස්සන වචන වලින් හොරකම් කරගෙන… බොරු මවාපෑම් කරලා, ශ්‍රද්ධාවට ලස්සනට විදින ගිහි-පැවිදි ඇත්තන්ට බුදුන්ගේම සරණයි. –at කේන්තියෙන්…

%d bloggers like this: