රස්සාවා (රස්සාවක් නැති කල)

මේක මම කලින් වැඩ කරපු ඔෆිස් එකක ඩ්‍රයිවර් මහතෙකුගේ කතාවක්. ඇත්තටම මේ කතාවම තමා ඒ මනුස්සයාට එතනින් ඉවත් වෙලා අපේ ආයතයට එන්න තරම් හිතට වද දීපු, අනූනමයෙන් ගුටි නොකා බේරුන හේතුව වුනෙත්.

ඔන්න ඉතින් මෙයා කලින් වැඩ කරලා තියෙන්නේ කොල්ලුපිටිය පැත්තේ තිබුන කොරියන් හෝ මාලදිවයින් කට්ටියක් පදිංචි වෙලා හිටිය ගෙදරක රියදුරු විදියට. ඒ ගෙදර වටේටම තාප්ප ගහලා කොටු වෙච්චි ජීවිතයක් ගතකරපු සෙට් එකක් තමයි ඉඳලා තියෙන්නේ. ඒත් තාප්පේ එක පැත්තකින් විතරක් අල්ලපු ගෙදරට යන්න පොඩි ගේට්ටු කෑල්ලක් දාලා තිබිලා තියෙනවා.

මේ ගෙදර ඉඳලා තියෙනවා තඩි බල්ලෙක්. බල්ලාගේ නමත් කොරියන් නමක්. ඒ ගෙදර හිටියයි කියපු අයගේ ජාතිය හරියට මතක නෑ මොකද්ද කියලා. අපි නිකමට හිතමුකෝ කොරියන් කට්ටියක් කියලා. කොහොමත් කොරියන් අය බල්ලන්ට පට්ට ආදරෙයිනේ. ටොමියා, බූලා, කලුවා අනං මනං නම් දැම්මට ඉතිං කොරියන් අයට තේරෙන්නේ නැති නිසා බල්ලට තිබිලා තියෙන්නේ පට්ට සුපිරි කොරියන් නමක්. ඒ නම තමා *රස්සාවා*.

ඒ හැඳින්වීම කියලා හිතාගන්නකෝ. මෙතනින් එහාට කතාව හරිහමන් විදියට තේරෙන්න නම් කොහොම කරත් දෙපාරක්වත් කියවන්න වෙන නිසා, ඊලඟ පාර කියවද්දී මේ ඡේදයේ ඉඳන් කියවන්න මතක තියාගන්න…!

ඔන්න දැන් අර කොරියන් ගෙදරට, ඒ ගෙදර අයගේ කොරියාව ඉන්න මිත්‍රයෝ, නෑදෑයෝ එහෙම ආවම බල්ලවත් හුරතල් කරනවලු. සිංහලෙන් බල්ලන්ව අතපත ගාද්දී ටොමී… කලූ කිය කිය අතගෑවට කොරියන් එකාව අතපත ගාන්නේ, ආනේ…. රස්සා… රස්සා…. සුදු රස්සා…. කිය කියලු. ඉතිං ගෙදර අයයි අලුතෙන් එන අයයි හැමෝම හෙන ආදරෙයිලු. රස්සාවාට කන්න බොන්න එහෙමත් ඇති පදං හම්බුවෙනවලු. රියදුරු මහත්තයා කියන විදියට ඒ රස්සාවාට හෙන පිංවන්ත බලු ආත්මයක්ලු හම්බුවෙලා තියෙන්නේ.

ගෙදර කට්ටිය රස්සාවාව දවසකට සැරයක් සුවඳ සබන් ගාලා නාවනවලු. ගෙදර ගෑණු කට්ටිය රස්සාවාව පිහිදන්න පොරේලු. රස්සාවාත් ඉතිං හෙන සැපට ඉන්න ගමන් වත්ත වටේ දුවනවලු, උඩ පනිනවලු, දඟලනවලු… ඌට ඉතිං ගංවල ඉන්න බල්ලන්ට වගේ දුවන්න ඇවිදින්න පාරවල් නැති නිසා කරන වැඩ සේරොම කරන්නේ අර කොටුකරලා තියෙන තාප්පෙ ඇතුලෙලු. දැන් ඔන්න ඔහොම දඟල දඟල හිටිය රස්සාවට බලුකෑල්ලක් හොයන්න එහෙමත් වැඩ කටයුතු සූදානම් කරලා එහෙමලු තිබුනේ. ඒත් ඉතිං ලෝකල් කෑල්ලක් හොයලා දීලා අහවල් කොරවනවට වැඩිය කට්ටිය කැමති ඉම්පෝර්ටඩ් බලු කෑල්ලක් හොයාලා දෙන්නලු. ඉතිං ඒ වැඩ ටිකත් දෙයියනේ කියලා කෙරීගෙන ගියාට රියදුරු මහත්තයා එන්න කිට්ටුවවත් හරි හමං මගුලක් සෙට්වෙලා නෑ. ඉතිං රියදුරු මහත්තයා නං කිව්වේ අනේ ඔය රස්සාවාට මොන මගුල්ද… ඌට තියෙන විසේට කෑල්ලක් ඉඳීද කියලා.

ඒ විදියට ඒ රස්සාවගේ කාලය ගෙවීගෙන යද්දි… මූ වත්තේ කොහෙහරි හිටියොත් රස්සාවා කියලා කතා කරොත් ඇරෙන්න මූ නෙමෙයිලු අහලකට එන්නේ. විසිල් ගැහුවට … විසිල් කරන විදියේ රිවස් එකට චූස් චූස් ගාලා කටින් සද්ද කරාට මේ රස්සාවා නෙමේලු පැත්තවත් බලන්නේ. ඉතිං ගෙදර හැමෝටම මුගේ නම කියලා කතා කරන්නම වුනාලු. නමත් කොරියන් සෙට් එකනම් හයියෙන්ම ඒ නම කියලා කතාකරනවලු. ඒක ඉතිං කොරියන් නමක්නේ. ඒත් සමහර වෙලාවට නම ටිකක්
අමුතු නිසා අර තාප්ප වලින් පිටත යන එන මිනිස්සු හිටං නැවතිලා කන්න වගේ බලනවලු.

ඔහොම යද්දී දවසක්දා… ඒ රස්සාවා, අර කලින් කිව්වේ පොඩි ගේට්ටුවක් ගැන ආන්න ඒ ගේට්ටුව මොකක් හරි එහෙකට ඇරිලා තිබුන වෙලාවක එහා වත්තට ගියාලු. ඒකත් අර රස්සාවාගේ නාන වෙලාවලු. ගෑණු ටික බලාගෙන ඉන්නවලු රස්සාවාව නාවන්න. ඒත් බල්ලා නෑලු. ඒ පාර ගෙදර හිටිය ටිකක් වැඩිහිටි කෙනෙක් කිව්වලු අපේ රියදුරු මහත්තයාට, රස්සාව කොහේද දන්නේ නෑ… ඌට කතා කරන්න කියලා.

දැන් ඉතිං රියදුරු මහත්තයාට වහ කන්න හිතිලලු තියෙන්නේ. ඒ පාර දැන් හොයනවලු මේ රස්සාවා කොයි ලෝකේ ගිහිංද දන්නේ නෑ කිය කිය. බලද්දි එහා වත්තේ ඉන්නවලු. දැන් ඉතිං රියදුරු මහත්තයා, බල්ලට විසිල් කරනවලු…. ෂූ….ෂූ… ගානවලු එක එක විකාර කරනවලු. ඒත් ඉතිං බල්ලා නෙමේලු හෙල්ලෙන්නේ. ඌ සංවේදී රස්සාවා කියන නමට විතරලු. ඒත් රියදුරු මහත්තයට හිත දෙන්නෙම නෑලූ රස්සාවෝ…. රස්සාවෝ…. කියලා කෑ ගහන්න. එහෙම වුනොත් නම ටිකක් අමුතු නිසා අල්ලපු ගෙදර එවුන්ගෙන් කෑමක් ෂුවර් නිසා, ඔන්න ඔහේ ඕනේ මගුලක් කියලා රියදුරු මහත්තයා රස්සාවාට ඉන්න තැනක ඉන්න දීලා, තමන්ගේ රස්සාවට ආයුබෝවන් කියලා තමා අපේ එකට ඇවිත් තියෙන්නේ…!

රස්සාවක් දාලා එන්න තරං මොකද්ද ඒ නමේ ඔච්චර අරුමය කියලා දැන් ඉතිං කට්ටිය හිතනවා ඇතිනේ. ඇත්තටම ඒක කටක් ඇරලා කියන්න පුලුවන් නමක් නෙමේ. මාත් ඔය සභ්‍යත්වය සෑහෙන්න දුරට ආරක්ෂා කරගන්න ඕනේ නිසා තමා රස්සාවා කියලා නමක් දැම්මේ. ඒක නිකං කොරියන් වගේ නේ ටිකක් ඒකයි.

නමේ ප්‍රෙහේලිකාව විසඳෙන්නේ මෙහෙමයි.
රස්සාවා කියන එක මුලින්ම රස්සාව කියලා හදා ගන්න ඕනේ. ඊට පස්සේ රස්සාව කියන එකට තියෙනවා ඉංග්‍රීසි වචනයක් career (කැරියර්) කියලා. ඉතිං අන්න ඒකෙන් අන්තිම *r* ආර් අකුර අයින් කරාම බල්ලගේ නම එනවා. හිහ්… හී…

දැන් ඉතිං හොඳ ළමයි වගේ…. අර ඡේදයක් මතක තියාගන්න කිව්වේ, අන්න එතෙන ඉඳන් ආයෙම කියවගෙන ආවනම් කතාවේ සැබෑ ස්වරූපය සහ අර රියදුරු මහත්තයාට රස්සාව දාලා එන්න තරම් අදහසක් පහලවුන වගේම, ගෙදර අය බල්ලව හොයද්දි පාරේ මිනිස්සු ඔරවගෙන යන්න තරම් ප්‍රශ්නයක් වුන ගැටලුව විසඳගත්තෑකි.

වීදුරු දොර ඩිස්ටි ඩිඩිං

ගයාන් කියන්නේ මේ ලඟදී මාත් එක්ක සෙට් වෙච්ච යාළුවෙක්. හැබැයි අපරාදේ පොර මට සෙට් වෙන්න තිබුනේ ටික කාලෙකට කලින්. මොකද ඔය ගයාන් කියන්නේ අපේ මලයාගේ සෙට් එකේ ඉන්න මටත් වැඩිය ඩිංගක් වැඩිමල්, දනට පිට ලැදි, ඉරිදට දහම් පාසලේ උගන්නන තමන්ගේ පාඩුවේ තමන්ගෙම රැකියාවක් කරගෙන ඉන්න පොරක්. මිනිහාට තේ අරහං… ඇල් වතුර එහෙමත් තව ටිකක් නිවලා බොන ජාතියේ.

පොරට තියෙනවා මාර ලව් ස්ටෝරියක්. ඒක ඉතිං මෙහෙම කියන්න බෑ, අවසර අරගෙන ලුණු ඇඹුල් දාලා රහ කරලා ලියන්න ඕනේ එකක්. කොටින්ම කියනවනම් කෙල්ල ආදරේ වැඩි කමට ගල්කිස්ස හෝටලේ ඇතුලෙදි දහසක් මිනිස්සු මැද කම්මුල් පාරකින් පුදන ලද එකක්.

හරි දැන් බලමුකෝ දොර කොහොමද ඩිස්ටි ඩිඩිං වුනේ කියලා.

දැනට මාසයකට දෙකකට විතර කලිං දවසක ප්ලෑන් කරලා තිබුන විදියටම මායි, මලයයි, ගයානුයි තවත් යාළුවෙකුයි පිටත් වුනේ සිරිපාදේ වඳින්න යන්න. ගෙවල් ගාව ස්ටේෂන් එකෙන් කොටුවට ගිහිං එතනින් තිබ්බ හැටන් විශේෂ දුම්රියේ තමා ගියේ. ඉතිං යන ගමනෙදි වෙච්ච දේවලුත් පස්සේ ලියාදානවා. කොහොම හරි අපි පාන්දර ජාමේ හැටන් වලට ගිහිං එතනින් නල්ලතන්නියට බස් එකේ ගිහිං කන්ද නැගීම ආරම්භ කරද්දි පාන්දර හතරාමාරට විතර ඇති. යන ගමන් ඡායාරූපකරන පාඨමාලාවකුත් හදාරගෙනම ගිය නිසා මලුවට යද්දි දවල් එකොලහට විතර ඇති. මං හිතන්නේ ඒක වාර්තාවක්. වැඩිම කාලයකින් හැටන් පැත්තෙන් සිරිපාදේ නැගීම ගැන.

ඉතිං ඔහොම ගිහිං වැඳලා ආපහු පහලට බැස්සේ හවස හයට විතර. ඒ බැහැලා බලද්දි හැටන් වලට යන්න බස් එකක් නෑ. ඒ පාර ඉතිං බස් එකක් එනකං ඉඳලා හැටන් ස්ටේෂන් එකට ගියා. එතෙනින් කෝච්චිය තියෙන්නේ එකොලහයි ගානකට.

එතකං ඉතිං බඩගින්නේ ඉන්න බෑනේ. ඒක නිසා මලයවයි, අනිත් යාළුවවයි ස්ටේෂන් එකේ අපේ බෑග් තියාගෙන ඉන්න කියලා මායි ගයානුයි පිටත් වුනා පාරේ තියෙන සුපිරි වෙළඳ සැලට. ඒ වෙලාවේ ලාවට මීදුම වගේ. ලඟ දේවල් පැහැදිලිව පෙනුනට දුර ඒවා නිකං සුදුපාර තිරයකින් වහලා වගේ. දැන් ඉතිං ඔන්න පාර පැන ගෙන අර වෙළඳ සැලට යද්දි ඇතුලේ සෙනග ඉන්නවා පේනවා. ඉතිං දැං දොරන් ඇතුලු වෙන්න එපැයි. ඒකෙ දොරවල් දෙක දෙපැත්තට අරින්න තියෙන්නේ. එක දොරක් උඩින් ලයිට් එකක් දාලා තියෙනවා. මට පේන්නේ ඒ දොර ඇරලා කියලා.

මෙතන තමා තැන

ඒ පාර ඉතිං මාත් ගිහිං ඇතුල් වෙන්න කියලා අඩිය තියලා මූන ඉස්සරහට දාපු ගමන් දාං… සද්දේ නිකං දෝංකාර දෙනවා වගේ. මූනයි කටයි – බොම්බයි මොටයි. ගයානුත් මගේ පිටිපස්සේ ඉඳන් මොකද මොකද කියලා පිටිපස්සට වැටෙන්න ගිය මාව අල්ල ගත්තා.  දාං ගාලා සද්දයක් ආවට එලියේ සිංදු දාලා තිබුන ස්වීප් කාරයාගේ සද්දෙට මං හිතුවේ ඒක කාටවත් ඇහෙන්න නැතුවව ඇති කියලා. ඇත්ත තමා කාටවත් ඇහිලා නෑ. නැත්තං මිනිස්සු බලනවනේ…

ඒත් අවාසානවට ඇතුලේ හිටිය සිකුරිටි මාමා සීන් එක දැකලා. ගයාන් මට බැන බැන,

කොහෙ යනවද මංදා මූ බීලද කොහෙද…. යකෝ මේ ඇරලා තියෙන්නේ දොරක් මිනිස්සුන්ට යන්න තමයි. උඹ මොකටද වහලා තියෙන එක අරින්න ගියේ…

කිය කිය… තව තව ආඩපාලි කිය කිය මාව මෙහා පැත්තේ දොරට ඇදලා ගත්තා. ඒ අස්සේ නහය දොරේ වැදිලා මට හචිං යනවා.

දැන් යන්න ඕනේ අර සිකුරිටි මාමාව පහුකරගෙන ඇතුලට. මටත් දැන් නෝනඩිය වගේ. ඌත් ඉන්නවා නිකං කවදාවත් එහෙව් ලැජ්ජාවක පත්වුනේ නැති එකෙක් ගානට, මට කිංඩියට හිනාවෙවී. මං ඉතිං කේන්තියටත් එක්ක රවාගෙන ගියා ඇතුලට. ඔන්න දැන් බීම වගයක් තෝරන ගමන්,

මේහ්… මං බලාගෙන උඹ මොකද අර අහිසංක සිකුරිටි පොරට රවාගෙන ආවේ. මොකද ඌද උඹට කිව්වේ ගිහිං දොරේ හැප්පියං කියලා…

නෑ බං ඌ නිකං කින්ඩියට හිනාවුනානේ…

හා… හරි හරි දැන් ඒක ඉවරයිනේ… කියලා ගයාන් වැඩේ ඉවර කලාට සික්කා වැඩේ ඉවර නෑ… මං බලාගෙන පොර රාක්ක අස්සෙන් මෑන්ස්ට මාව පේන කොට මෑන් හිනාවෙනවා. හිනා වෙනවා නෙමේ මං හිතන්නෙ හිනා යනවා. මොනවා කරන්නද ඉතිං මගේ වැරැද්දනේ කියලා දැක්කේ නෑ වගේ හිටියා.

දැන් බිල ගෙවලා ඔක්කොම කරලා එලියට යද්දි… ආයි ඉතිං සිකුරිටි මාමාව පහු කරගෙන එපැයි යන්න. ඒ පාර නං මං හිතාගත්තා මූ හිනාවුනොත් දෙනවා එකක් බීම බෝතලෙන්ම කියලා. ඒ සුභ මොහොත ආසන්න වී ගෙනම එද්දී… මිනිහා හිනා වුනේ නෑ… මහත්තයා අර එහා පැත්තේ දොර ඇරලා තියෙන්නේ… ඒකෙන් යන්න… කියලා කිව්වා.  ඒ පාර ගයාන් හඃ හඃ හිඃ හිඃ ගානවා…

මොකද තෝ හිනා වෙන්නේ…

නෑ… නෑ… මුකුත් නෑ… කිංඩියට… වරෙන් යන්න… දොරවල් කඩන් නැතුව. කියලා ඒකකරං ගියාට පන බයේ හිටියේ මූ ගිහිං අරුං දෙන්නට කිව්වොත් කියලා. මගේම සහෝදරයා අතිං නව නිංගිරාවට පත්වෙනවා කියන්නේ… ඊට වැඩිය හොඳයි ආපහු රත්නපුරෙන් නැගලා ලිහිනි හෙලෙන් පයිනවා. ඒත් වෙලාවට ගයාන් කිව්වේ නෑ. තාමත් කියලා නෑ මං හිතන්නේ. ඒක නිසා මංම කතාව ඇති සැටියෙන් පාපොච්චාරනය කරනවා කියලා තමා ලියලම තිබ්බේ.

හීන අතරින්…

හීන නම්, මනුෂ්‍ය ආරකට ජීවත් වෙන හැමදෙනාටම පොදු දෙයක් බව පෞද්ගලිකව විශ්වාස කරමි. සතුන්ටද හීන පෙනෙන බව අසා ඇත. එසේම 2006 වසරේදී තිරගත වුන  i Robot හි සනී නම් රොබෝටද හීන පෙනුනා වගේ යන්තමින් මතකය. හීන දකින්නට නිදාගන්නම ඕනෑ යැයි නොසිතමි. ඇස් ඇරගෙන හෝ පියාගෙන නමුත් නොනිදා දකින හීනද ඇත. සම්මත වාග් කෝෂයේ මනෝ පාරක් ගහනවා යනු එයයි. ඔය සියල්ලක්ම අස්සේ හීන නොදකින මිනිසුන්ද හිඳිනා බවද දැක ඇත්තෙමි. එනමුත් උනුන්ටද හීනයක් නැතිව ජීවත් වීමේ හීනයක් තිබෙන බව නොදන්නවා සේ ඉඳින්නේයැයි සිතේ. අනාගත සැලසුමක් නැති, එන එන විදියට ගහ උලුඅස්සා ටයිප් යනු හීනයක් කිසි දිනෙක නොදැක්ක එවුන්දෝයි පොඩි අවිශ්වාසයක් ඇත.

කෙසේ නමුදු මේ හදිසියේ හීන ගැන ලියාගෙන යන්න හිතුනේ, හිත තුල පැලපදියම්ව තිබුන, එනමුත් හරියාකාරවම මේ යැයි කිව නොහැකි වූ එක්තරා දල හීනයකට ලඟින් යන හා යම් ආකාරයකට සමාන කමක්ද සැඟව පවතින්නා වූ අපූර්ව සේයාරුවක් දැක සතුටු වූ සිතුවිල්ලක් නිසාවෙනි.

මිනිසුන්ගේ හීන විවිධාකාරය. මිනිසුන් වන තරමටම හීනද විවිධාකාරවේ. එනමුත් කෙනෙකු දකින හීනයේ වටිනාකම වෙන කෙනෙකුට නම් නැතැයි සිතමි. එය තමන්ටම අයිති, අතිශය පෞද්ගලික, කොන්දේසි සහිත, කල්ඉකුත්වීමේ දිනද සහිත සරල හෝ සංකීර්ණ යම් සිතුවිල්ලකටත් වඩා එහා ගිය ක්‍රියාදාම රැසක් පිරි මනාව සංවිධානය කරන ලද චිත්‍රපටයක් මෙන් ගලායන කතාවක් ඇති අනිවාර්යෙන් ප්‍රීතිමත් අවසානයක් සහිත වැඩසටහනක් හීනයක් යැයි සිතේ.

නයනසේන වන්නිනායක හිතන විදියට කසුන් කල්හාර කියන ආකාරයට හැබෑ නොවෙනා හීන හරි මිහිරි වීම සිදුවන්නේ හරියටම හීනයක් හිතේ තියාගෙන ඉන්න පුද්ගලයාගේ වාසනාව අවසානව මත හෝ කැපවීම මතයැයි විටෙක නොව කිහිප විටෙකම සිතේ. චිත්‍රපටිවල පමණක් යම් දෙයක් වෙන්නට කලින් මායා බලයකින් මෙන් චරිත වලට අදාල සිද්ධිය පෙනුනාට සැබෑ ලෝකයෙ නම් එහෙව් සිදුවීම් ඉතාමත් අල්පය.

එලෙසම කලින් කී පරිදි හීන පුද්ගලයාගෙන් පුද්ගලයාට වෙනස්වේ. සමහරුන්ට ලෙඩක් දුකක් හැදුන විට එදා රෑටම ගොක් අතු, සුදු කොඩි පෙනේ. නමුත් පහුවෙනිදාට සියළු රෝග දුරලා ඔවුන් නැගිටී. ඒ ආකාරයෙන් හිතේ පවතින යම් යම් සංකූලතාවයන් මතද පෙනෙන හීන වෙනස් වේ. එලෙසම ඕනෑ කමින් දකින හීනද වෙනස්. ඒ ඒ හීන ඒ ඒ මනෝ භාවයන් වල ප්‍රතිපල විය හැක.

හරිය දැන් බයිලා ඇතිය. මේං මගේ මහ ලොකු හීනය. අම්මපා මේක ගෙදරින් දැනගතහොත් විසුමක් නැතිය. පියානන් පැමිණ, පුතා අපි බෙහෙත් ටිකක් ගන්න යමුද… මවුතොමෝ, කොත්තමල්ලි ටිකක් තම්බලා දෙන්නද ළමයෝ, දැන් මේ දවස් වල බෝවෙන උණකුත් තියවනේ… ඔය උණ විකාරෙට වෙන්න ඇති. වෙන්ඩ භාර්යාව දැන ගතහොත්… මේ ඔයාට පිස්සු හැදීගෙන එනවද අනේ… ඉන්න ඉන්න මං මෙන්ටල් ඩොක්ට කෙනෙක් චැනල් කරන්න.

ආන්න ඒකයි කලිං කිව්වේ කෙනෙක්ගේ මසුරන් වටින හීනයක් තවත් කෙනෙකුට නොවටිනා පිස්සු අදහසක් වෙන්න පුළුවන් බව. හැබැයි හිටි ගමන් වාසනාවට එක හීනය දකින හෝ දකින හීනයට සපෝට් එකට යාළුවෙක් හෝ හිටියොත් වැඩේ තවත් මරුය.

දැනට මීටර් වෙන්නේ එකෙක් පමණකි. මගේ හීනය ඌ දැන ගත්තොත්… උගේම වචන වලින්… ඒ එලනේ… අපි යමුකෝ බං නිවාඩුවකටවත්… කියයි. ඒකත් ලොකු හයියකි.

හීනය නම්… මේං මේ වගේ තනකොල වහලට දාපු, කොල පාටින් හැම තැනම පිරිලා ඉතිරිලා තියෙන, වාහන දුමින්, කන් කැඩෙන නලා සද්ද වලින්, වාහන සද්ද වලින් තොර ඉසවුවක, ඉර එලියත් – අඳුරු අළුපාටත් අතරමැද මූසල ගතියත් එක්ක විදුලිය නැති තරමටම හොඳ, පහන් එළියෙන් ආලෝකය දෙන නිස්කලංක ආනගතයක හිමිකරුවෙක් වීමයි. ජීවිතයේ ඉතිරි කාලය ආතතියකින් තොරව ලෙඩ රෝග වලින් තොරව ගෙවා දැමීමයි. ඔව්වා ඉතිං හීනම තමයි. කසුන් කල්හාර හරි… සැබෑ නොවෙනා හීන හරි මිහිරියි. (සිංදුවේ මුල් පේලිය විතරයි… ඉතුරු ටික වෙන මොකද්ද සීන් එකක්). 😉

Overlook of Saksun village’s traditional grass roofs.

 

 

සිරිපාලගේ පෙන් ඩ්‍රයිව් එක.

බොහෝ කලකින් අකුරක් දෙකක් හෝ කෙටීමට සිත්වීම නම් සිතට සුව දෙන කරුණකි. කියන්නට දේවල් නම් කොයිතරම්ද…? හැම එකක්ම නැතත් එක දෙකක් හෝ ලියා දැමීම වටින්නේ දැන් නොව, බ්ලොග් ලියන්නට වාරු නැතිවන අනාගතයටය. යම් දෙයක් බොහෝ කාලයක් හෝ ටික කාලයක් හෝ හිතේ තබාගෙන කාටහෝ නොකියා සිටීම තරමක් අසීරු වුවද අවුරුද්දක දෙකක් කාලයක් ඇතුලත එයම ප්‍රගුන කිරීම නිසා දැන් එම සාංකා ගතිය නැත. ඉස්සරනම්… හම්මද බොල බලන්න එපැයි, මේ බ්ලොග් එකේ නොලිව්වේ කුමක්දැයි සොයාගැනීමට පවා නොහැකි ලෙස හැම මනස්ගාතයම ලියා දමා අච්චාරු කර තිබුනි.

දැන්ද එලෙස අච්චාරු දැමීමට හැකියාව ඇතිමුත් කම්මැලි කමට පිං සිද්ධ වෙන්නට එලෙස වෙනවා අඩුය.

හරි එහෙනම් මෙන්න අද කතාව…. අද කතාව තමයි සිරිපාලගේ පෙන් ඩ්‍රයිව් එක. (ඒ හඳුන්වා දීම සැදැහැ සිතින් ඉස්සුවේ චූටි මල්ලි-පොඩි මල්ලි මෙව්වා එකකිනි.)

අපේ ඔෆිස් එකේ ඉන්නවා සිරිපාල කියලා බොහෝම පිටිසර මනුස්සයෙක්. මේ සිරිපාල කොයිතරම් පිටිසර වුනත් මිනිහා ගිය කැම්පස් එකේ පිහිටෙන් නාගරික ගති පැවැතුම් එහෙමත් අපූරුවට ජීවිතයට එකතු කරගෙන තියෙනවා. ඒ වගේම අලුත් තාක්ෂණය ගැනත් දන්නවා. වැඩි හරියක්ම දන්නේ අන්තර්ජාලයේ තියෙන ඕනෑම වීඩියෝ එකක් ඩවුන්ලෝඩ් කරගන්න විදිය. එක ප්ලග්ඉන් එකකින් බැරිනම් වෙන එකකින්… ඒත් බැරිනම් වෙන ඕනෑම ක්‍රමයකින් වීඩියෝ ඩවුන් ලෝඩ් කරන ක්‍රම මෑන්ස් දන්නවා.

 ඉතිං දැන් මේ කියන සිරිපාල ගාව තියෙනවා පෙන් ඩ්‍රයිව් හයක්. කීයක්ද…? හයක්… ඔක්කොගෙම ඉඩ ප්‍රමාණය එකතු කරලා බැලුවොත් එහෙම දල වශයෙන් ගිගා බයිට් 50කට ආසන්න වගේ වෙනවා. ඉතිං පොර කරන්නේ හැම දවල් වරුවකම ඌටම වෙන් කරලා දීලා තියෙනවා කියල මෑන්ස් හිතන අන්තර්ජාල සම්බන්ධතාව යොදාගෙන තියෙන තරම් අධ්‍යාපනික, සඟරාමය, හාස්‍යමය හා  සංගීතමය වැඩසටහන් ඩවුන්ලෝඩ් කරන එක. මේ හැම දෙයක්ම ගමේ බිරිඳත් එක්ක ජීවත් වෙන පුතාට. අර අරවාත් තියෙනවා ඒවා නිතරම යාවත්කාලීන වෙනවැයි අනික එකම තියාගෙන බලද්දි කිසිම මෙව්වා එකක් නැහැයි කියලා ඒවා ඩවුන් ලෝඩ් කරන්නේ නෑ. හැබැයි ඒවා කියන්නේ ඇහුවොත් විතරයි. නැත්තං හක්කේ බුදුරැස් බොක්කේ දඩමස් කියලා පිටිං බලපු කෙනෙකුට හොයන්න බෑ. ඒ තරං නිවිච්ච මනුස්සයා.

ඉතිං දැන් ඔය ඩවුන් ලෝඩ් කරන සබ්බ සකලමනාවම……… කතාව එතනින් ජුන්ඩකට නවත්තන්න වෙනවා, මොකද මිනිහාගාව තියෙන අරුම පුදුම ඩිවයිස් ටික ගැන කිව්වේ නැත්තං හරි අසාධාරණයක් වෙනවා.

අංක එක – පොර ගාව තියෙනවා ඉස්මාට් ෆෝන් එකක්. ඒක ස්මාට් නෙවෙයි ඉස්මාට්. වර්ගේ කියනවානම් පරනම පරිඝණක වර්ගයක අලුත් නමකින් එන එකක්. ප්‍රිය රසික රසිකාවිය ඒ ෆෝන් එකේ එම්.පී 3 ෆෝමැට් එකේ ඕඩියෝ කිසිවක් වාදනය නොවේ.මොන මොන ප්ලේයර් දැම්මද එක එක වර්ගයේ කොඩැක් දැම්මද ඒ කිසිවකින් පලක් නොවුන තැන, මොනාකරන්න ඇත්ද…?

වෙන මොනාද ඉතිං ප්ලේ කරන්න පුළුවන් ෆෝමැට් එකට සිංදු ටික කන්වර්ට්  කරගෙන කට්ටකාගෙන අන්තිමේ සිංදු ටික අහනවා ඇරෙන්න.

අංක දෙක – සිරිපාල ගත්ත අළුත්ම අළුත් කිරිටොයියා ඩී.වී.ඩී ප්ලේයර් එකක්. අහෝ ඛේදයකි. මෙලොව අනෙකුත් ප්ලේයර් වල සාමාන්‍යයෙන් ප්ලේවෙන කිසිදු වීඩියෝ ෆෝමැට් එකක් එහිද ප්ලේ නොවේ. එම ඒලියන් ප්ලේයරය ගත් තැනින්ද කුමක් හෝ බින්නයක් දෙසා ඇති බැවින්, එහි පාඩුවද මෑන්ස්ටමය. දැන් කරන්නේ සිරිපාලට සුපුරුදු පරිදි….. අන්න දැන් පරන කතාව පටන් ගන්නවා.

සබ්බ සකලමනාවම, පොරකරන්නේ වීඩියෝ කන්වර්ටරයක් යොදාගෙන වෙන ෆෝමැට් එකකට කන්වර්ට් කරන එක. ඊට පස්සේ දුව ගෙන එනවා අයි.ටී එකට. පොලොසිවලට අනුව සිරිපාලගේ කොම්පූතරේට පෙන් ඩ්‍රයිව් වැඩ කරන්නේ නෑ. ඉතිං අර කිව්වා වගේ දූව ගෙන දූව ගෙන ඇවිත් මේ මට ෆ්‍රී වෙලාවක් කියපන්… මම එන්නං පෙන් ඩ්‍රයිව් ටිකත් අරං යනුවෙන් අයි.ටී එකේ ඒ වෙලාවේ වෙසෙන ඕනෑම ජීවියෙකුට පවසයි. දැන් සිරිපාලට ඕනේ අයි.ටී එකේ ෆ්‍රී වෙලාවක් වුනාට, උගේ එව්වා මෙව්වා රෙද්දවල් ටික පෙන් එකට දාලා දෙනකන්ම උගේ මේ මට ෆ්‍රී වෙලාවක් කියපන්… කියන එලාම් එක විනාඩි දහයෙන් දහයට ස්නූස් වෙන නිසා… අයි.ටී එකේ ජීවීන්ට සිරිපාලගේ පළමු පැමිණීමම ෆ්‍රී වෙලාවක් වෙනවා.

ඉතිං මං ඉන්න කොටත් එහෙම්ම තමා. මේ ලඟදී මට දුකේ බෑ දෙයියනේ ඒ පෙන් ඩ්‍රයිව් ටික තියාගෙන හිටිය විදියට. ලීටරේ අයිස්ක්‍රීම් කප් එකක දාලා එහෙට මෙහෙට හොල්ල තමා ඕක තියාගෙන හිටියේ. ඒ පාර මං හදලා දුන්නා අඩියට ස්පන්චි කෑල්ලක් දාලා රෙජිෆෝම් සෙපරේටර් ටිකක් දාලා අර අයිස්ක්‍රීම් පෙට්ටියම ටිකක් ප්‍රොෆෙසොනල් විදියට.

ඔන්න ඔහොම ඕක හදලා දුන්නට පස්සේ දවසක අයි.ටී එකේ ජීවීන් කීප දෙනෙක් ඉන්න දවසක සිරිපාල එනවා… එලාම් එක ගහගෙන. ඒ පාර වෙන ජීවියෙක් ඇහුවා ඈ…බං සිරිපාල අයියේ… ඔය පෙට්ටය නැති වුනොත් මොනා වෙයිද කියලා. මූ කියපි… හැම දේම අනිත්‍යයිනේ මල්ලී… මං අර කලින් කිව්වේ බුදුරැස් කතාවක්… ආන්න ඒක තමා මේ. ඊට පස්සේ ආයෙම අර ජීවියම අහපි, දැන් ඕක හම්බුනොත් ආයේ ලැබෙන්න සලස්වන්නේ කොහොමද…?

ආ… ආ… ඒකට උඹ කලබල වෙන්න ඕනේ නෑ. ඕක හම්බුන එකා කෙලින්ම කොම්බුව ටීවී එකට ගිහිං බාරදෙයි, මේං උඹලාගේ ලේටස්ට්ම ප්‍රෝග්‍රෑම් බැකප් තියාගෙන හිටය පෙන්ඩ්‍රයිව් සෙට් එක වැටිලා තිබිලා හම්බුනා. කියලා කවුදෝ කට කැඩිච්ච එකෙක් කිවුවලු.

ඒක ඇහුන සිරිපාල අයියගේ මූන හතරැස්ලු. මේ ජීවීන්ට බනින්නත් ඕනෙලු. ඒත් බෑලු… ඒ පාර… හරි උඹලා එහෙමනේ… කියලා පොර ගියා. ගියා කියන්නේ ගියාම නොවයි…. ඔය සිද්ධිය දවල් වුනානම් මෙන්න පොර ආයෙත් එනවා හවස එලාම් එක ගහගෙන…

අයි.ටී ජීවියෝ ටික ඇත්තටම කල්පනා කරේ, ඔය රෙස්ලින් වල වගේ අලුත්ම එපිසෝඩ් ටික මූ මෙහෙන් ඩවුන්ලෝඩ් කරගෙන ගිහිං අර දකුනේ වන්නියේ විකුනනවද දන්නේ නෑ කියාල…!

ඒ ගමන්ම බෝනස් කතාවකුත් කියනන්ම්කෝ….

මේ කතාව අර අරුම පුදුම ඉස්මාට් ෆෝන් එක ගැන. ඕං කලිං සිද්ධය වෙච්චිදාට පස්සෙන්දා උදේ කෑම කනකොට සිරිපාල අයියත් ආවා කෑම කන තැනට. මිනිහා සාමාන්‍යයෙන් කෑම කන ගමන් රසවින්දනය බෙදන්න හරි දක්ෂයා. ආපු ගමන් කරන්නේ ෆෝන් කටුව අරගෙන මොකක් හරි සිංදු සෙට් එකක් දාලා අපිට අහන්න දීලා තමා පාර අත් හෝදගන්න යන්නේ. ඒකේ කොයිතරම් අපහසුතා තිබුනත් චින්ති,කිලර් බී, ඉරාජ් ගේ ඉඳන් ක්ලැරන්ස්, රූකාන්ත, සෙන්ටිග්‍රේඩ්, බී පොසිටිව්, ඩැඩී, සුනිල් එදිරිසිංහ, ලතා, මාලනී, ප්‍රියා, අමරදේව ආදීන්ගේ සියළුම ආකාරයේ ගීත තැන්පතුවක්. පෝටබල් ගුවන් විදුලි සංස්ථාව වගේ. පොර අතහෝදාගෙන එහෙම හරි බරි ගැහිලා වාඩි වුනා පුටුවේ. දැන් කන්න ගන්න කොටම කලින්දා අයි.ටී එකේ අනවශ්‍ය ප්‍රශ්නයක් අහපු එකාම ආයෙමත් ඒ හා සමානම ප්‍රශ්නයක් ඇහුවා.

සිරිපාල අයියේ… මට මේ දැන් මතක් වුනේ… ඇත්තටම ඔය ෆෝන් එක නැතිවුනොත් කවුරුත් තියාගන්න එකක් නෑ නේද… ඕක හෙන කබලක්නේ…

අනේ… නිකං හිටපං. ඕක කෙලින්ම ගිහිං දෙන්නේ ගුවන් විදුලි සංස්ථාවේ පරන ගීත මැදිරියට. සත්තයි මං එච්චරයි කිව්වේ… මූ කෑම එකත් ඔතාගෙන ආපහු ගියා කියහංකෝ කෑම කාමරෙන් එලියට. සමහරවිට එතෙන හිටිය වලත්ත කොල්ලෝ කෙල්ලෝ රැලගේ හූව, විසිල් එක දිරවගන්න අමාරුවෙන්න ඇති.

එදා දවසනම් යන්තං එලාම් එකෙන් බේරිලා හිටියා. ඒත් සිරිපාල කෑවද කියලා බලන්න බැරිවුනා.

සිරිපාලගේ කතා රැසයි… ඒ වගේම රසයි…!

 

කහ මල් වැල

නොනවතින මිනිස්-පරිසර තරඟයේ ප්‍රතිපලයක් විදියට මහ කැලෑ වල, රූස්ස ගස් වල එති එතී පොළොවේ සිට අහස සිඹින්නට වෙර දැරූ ඒ අලංකාර සපුෂ්ප ශාකය අන්තිමට නැවතුනේ මිනිස් ඇසුරේ මල් පෝච්චියක හෝ වැට ඉන්නකට හේත්තු වෙච්චි මල් පැලයක් විදියට. කොහෙන් කවදා රැගෙන ආවාදැයි නිච්චිතව කිව නොහැකි මුත්, උද්භිද විද්‍යාව හදාරන්නෙකුගෙන් අසා දැනගත් පරිදි කවුරුන් හෝ ස්වභව සෞන්දර්යට අධික ලෙස ලොබ බැඳගත්තෙකු විසින් වනයේ සිට මනුෂ්‍ය වාසයට ගෙනෙවිත් මහ කලක්ද ගතවී නැත. ඒත් ඉතාමත් සීමිත කාලයකදී ගෙවල් දොරවල, වැට අයින් වල තම කහ පැහැති ලාලිත්‍ය පතුරුවන්නට හැකි වූ මෙම මලට මමද පෙම් බඳින්නට විය. දුටු දුටු හැම කාලයකම මල් වැල කොල පාටින් හිස් නොවී තැන තැන පිපුන කහ පැහැති මල් වටා නටන මී මැස්සසන්ට, නමක් නොදන්නා හොට මඳක් වක්වූ කුරුල්ලන්ට බැඳුන හිතේ පැවති ලෝභකම අන්තිමේ නතර වුයේ එවන් මල් වැලකින් මල් අත්තක් අයිතිකරුගේ අවසරයෙන්ම මා සතු කරගත් පසුය.

ගෙනා දින සිට පැල වේදෝයි නොවේදෝයි සිතමින් කුඩා ඉටි බෑගයක ඉන්දවූ එය පවුලේ සියලු දෙනාගෙන්ම ආදර සත්කාර මැද ඉතාමත් සෙමෙන් නොනැසී පවතින්නට වූවත් ගස වැඩීමේ පෙරනිමිත්තක් නම් නොවීය. කෙසේ හෝ අන්තිමේ ඉතාමත් කුඩා අංකුරයකින් ලදැල්ලක්ව හටගත් වැඩීම තවමත් අවසන් වී නොමැත. පෙරදී අනුන්ගේ වැටවලදී දැකගත් කුරුලු – මීමැසි නැටුම් මේ වන විට මාගේ දෑස් මානයේද සිදුවන බැවින් ඒ චමත්කාරය කෙසේ නම් අමතක කරන්නද…

 උදේ හයහමාර පමන වන විට පැමිණෙන කුඩා කුරුල්ලන් රෑනක් පැනි උරන්නට පටන් ගනිද්දිම ඊටත් එහායින් මී මැස්සන් දෙන්නෙක් තුන්දෙනෙක් කැරකෙන්නේ කුරුල්ලන්ගේ පැනි බීම නවතා ගිය හැටියේම මේ මල් සිප ගන්නටය. මෙතුවක් කාලයකට විවිධ වර්ගයේ මල් වර්ග අප නිවසේ හා අවට වතු වල කොතෙක් පිපුනද එකදු මී මැස්සෙකු හෝ දකින්නට හැකි වේ නම් ඒ ඉතාමත් – ඉතාමත් අහම්බෙනි. මී මැස්සන් වඳවී ගියා සේ හිතිය හැකි තරමටම දුර්ලභ වූ ඔවුන් මෙම කහ පැහැති කෝමලියගේ කිසියම් ආකර්ශනයකින් වශීවී නැවතත් කරලියට පැමිණ රඟ දක්වමින් තිබෙන්නේ ස්වභව ධර්මයේ තවත් එක් නැටුමක් පමණි.

පාන්දර පහමාර, පහයි හතලිස්පහ වන විට පිපෙන කහ කුසුමෙන් කිසිදු මෘදු සුවඳක් මිනිසස් නාසයට දැනෙන්න නොනැගුනත් මනු සතා හැරෙන්නට අනෙකුත් සතුන්ට දැනෙන්න සුළඟ සමගින් එක්ව හමා යනවා ඇත. එබෙවින් කුඩා කුරුල්ලෝද මී මැස්සෝද මෙහි තැවරෙන්නට එනවා ඇත. දුටු පරිදි කුඩා කුරුල්ලන්ට මෙහි තිබෙන පැනි හෝ රේනු හෝ මොනයනම්ම දෙයක් ගත හැක්කේ තරමක් දුරකට පමණි. මල තුල තිබෙන සියළුම සම්පත් තමන් සතු කරගැනීමට කුරුල්ලන්ට නොහැකී වී ඇත්තේ ඔවුන්ගේ ශරීර ප්‍රමාණ මල තුලට යෑමට තරම් කුඩා නොවන නිසාය. එනිසාම අහිංසක මී මැස්සන්ටද උංගේ කොටහ ඉතුරුවේ. මී මැස්සන්ද මෙහි ප්‍රතිලාභ ලබාගන්න එක් කොටසක් පමණක් විය හැක. මෙහි සෑදෙන ආහාර මී මැස්සන්ගෙන් පසුව කූඹින්ට අයිති වේ. එයනම් හැම විටම නොව ඉඳහිට පමණකි.

කහ පැහැති කුඩා ලවුඩ් ස්පීකරයක් බඳු මෙම මල් කැකුල හඳුන්වන නමක් තවමත් නොදන්නේ මුත් අලංකාරය මෙතැකියි කීමට නොහැකි වූවත් බොහෝ අය මෙය නිවෙස් වල අංලකාරය පිනිස වවන බැවින් කිසිවෙකුටත් මෙය අභිරහසක් විය නොහැක. වසර පුරාම මල් හැදෙන බැවිනුත් වැල් ආකාරයෙන් ඉතාමත් සරුවට වැඩෙන බැවිනුත් මල් පොහොර, අර පොහොර – මේ පොහොර ආදිය නොමැතිව සාමාන්‍ය සරු පොළොවක සරුවට වැඩෙන බැවිනුත් අලංකාරයද නිමක් නැත. දුටු පරිදි වඩාත්ම ව්‍යාප්ත වී ඇත්තේ නාගරිකව කුඩා ඉඩ කඩක් තුල පැතීරී යාමෙනි. සිමෙන්ති බැමි වලින් වෑහෙන කර්කශ උෂ්ණයට එරෙහිව කොල පැහැති පත්‍ර හා කහ පැහැති මල් වලින් ඇතිවෙන සිසිලස අගේ කරන්නන් විසින් ඉතාමත් සාරවත්ව වවන ලද මේ ශාකය සැබැවින්ම සිත නිවාලයි.

 

 

බයිබලය…

1. බයිබලය…

Bible

මේක ඇත්තටම ටිකක් විතර විකාර කතාවක්. කා විසින් කාහට කියන ලද්දක්ද කියලා නම් කියන්න විදියක් ඇත්තේම නෑ. මොකද එහෙම වුනොත් මට හෙට ඉඳන් පොඩි පොඩි අප්සට් සීන් ගොඩකට මුහුණ දෙන්න වෙනවා. ඒක නිසා කතාව විතරක් දැන ගන්න. අනිත් එක මේක කියෙව්වම අදාල මුළු කතාවම තේරෙන්නේ කිහිප දෙනෙකුට විතරක් වෙන්නත් පුළුවන්…! නොතේරුනා නම්, අන්න ඒවගේ කෙනෙක්ම තමයි මේක කියන්න ඇත්තේ කියලා සන්තෝස වෙන්න…

ඔන්න පහුගිය බුක් ෆෙයා එකට කොල්ලෙක් තමන්ට වෙන්ඩ භාර්යාවත් එක්ක යන්න ලෑස්ති වුනාලු. දෙන්නම තොරතුරු තාක්ෂණ වැඩ නිසා කරන්නේ දෙන්නටම පොත් ටික ටික ගන්න ඕනෙ. බුක් ෆෙයා එකේදි, එහෙම පරිගණක සම්බන්ධ පොතක් ගන්නවනම් ගොඩ දෙනෙක් ගොඩවදින්නේ එක්ස්ෆෝ ග්‍රැෆික් පොත් හලට. ඉතිං දැන් අර කොල්ලගේ වෙන්ඩ භාර්යාවට ඩේටා බේස් ගැන පොතක් ඕනේ වෙලා තිබුන නිසා… කොල්ලා කිව්වා, එහෙනම් අපි එක්ස්ෆෝ ග්‍රැෆික් එකෙන් sql bible එකක් ගමු කියලා.

ඔන්න ඊට පස්සේ කෙල්ල කිසිම ප්‍රතිචාරයක් නොදක්වා තත්පර ගනනකට පසු….

“ඒක හරි යන්නේ නැති වෙයි නේද? බයිබල් එකේ තියෙන්නේ වාක්‍ය වාක්‍ය නේ… මට ඕනේ විස්තර තියෙන එකක්…!”



 
2. ඉතිං මට කිව්වේ නැත්තේ මොකද…?

Radiationපසුගිය දිනවල බුකියේ ස්ප්‍රෙඩ් වුනා ඉමේජ් එකක්, සිංගප්පූරුවෙන් රෑ දොලහට එන අහිතකර කිරණ වර්ගයක් ගැන. ඇත්තම කතාව වුනේ ඒ වෙලාවට තමා ගොඩක් ඉන්ටනෙට් කනෙක්ෂන් වල රාත්‍රි ඩේටා බන්ඩල ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ. ඉතිං රෑ දොලහට ෆෝන් ඔක්කොගෙන්ම ඩවුන් ලෝඩ් දැම්මම කනෙක්ෂන් ස්පීඩ් එක තරමක ස්ලෝ වෙන නිසා, කවුරු හරි බුද්ධිමතෙක් අර කිව්ව විදියට ඉමේජ් එකක් දාලා ඒක හැමෝමට ෂෙයාර් කලා. එතකොට ඉතිං රෑ දොලහට ෆෝන් ඕෆ් කරපු එවුන් නැති වෙන්න විදියක් නම් කොහෙත්ම නෑ. අනිවාර්යෙන් ඇති.

ඉතිං ඔය කතාව අර කොල්ලා එයාගේ වෙන්ඩ භාර්යාවට කියාලා, ෆෝන් ඕෆ් කරපු එවුන්ට හිනා වෙන්න හිතාගෙන, මෙන්න මෙහෙම කියනවා….

මේ… දැක්කද ඊයේ අර බුකියේ ගිය ඉමේජ් එක…

මොකද්ද…?

අර රෑ දොලහට ෆෝන් ඕෆ් කරන්න කියලා… ස්ප්‍රෙඩ් වුනේ…

ඇයි ඒ ඕෆ් කරන්නේ….?

සිංගප්පූරුවේ ඉඳන් අහිතකර කිරණ වගයක් ෆෝන් එකට එන නිසා කියලා…

“ඒක දැනගත්ත නම්, ඉතිං මට කිව්වේ නැත්තේ මොකද…?”

 

හ්ම්… දීපන්කෝ ඉතිං උත්තර… කමක් නෑ එකෙක්වත් බනිනවා එහෙම නෙවෙයි…. ඒ අහිංසක වෙන්ඩ භාර්යාවට… ගෑණු ළමයින්ගේ කොමන් සෙන්ස් ගැන දන්නවනේ ඉතිං…!

ලොකු මාමා නම් වු ඔහු…

ඔහු ඇත්තටම ලොකුය. සාමාන්‍ය මනුෂ්‍යයෙකුට වැඩියෙන් දේහධාරීය. ඔහු විඳි දුක් කන්දරාව මා අම්මාගෙන් අසා ඇති බැවින්, ඒ අතින්ද ඔහු ලොකුය. එමෙන්ම අම්මාගේ පවුලේ සහෝදර සහෝදරියන් අතරින්ද ඔහු ලොකුය. ඒ වගේම සැර පරුෂ කමින්ද මගේ වයසේ සිටි අවධියේ ඔහුට ඉදිරියෙන් කිසිවෙක් ගමේ සිට නැත. ඔහු චන්ඩියෙකු නොව වරදේදි වහා කිපෙන අයෙකි. අම්මා කියන්නේ මා තුල පවත්නේද ඒ ජානමය ගතිය බවය. ඒ ලොකුකමම මගේ හිත තුලද ඔහු ලොක්කෙක් කර ඇත.

මට මතක අයුරින්, අම්මා කියා ඇති අයුරින් ඔහු අම්මාගේ පියානන් අකාලයේ මිය ගිය දින සිට පවුලේ සාමාජිකයින් පස්දෙනා ගැන පියෙකු මෙන් වෙහෙස වී සොයාබැලූ බවද අනන්ත අප්‍රමාණ දුක් කම්කටොලු විඳ දරාගෙන මුළු පවුලම යහපත් තලයකට ගෙන යෑමට කටයුතු කල බවය. ඉගෙනීමට සමතෙකු වූ ඔහු ඉගෙනීම අවසානයේ වාරිමාර්ග දෙපාර්තමේන්තුවට බැඳී ඇත්තේ යම් වැදගත් නිලයක සහකාර ලෙසය. දැන් එය මට මතක නැත. අම්මාගෙන් ඇසීමටද නොහැක. එයට යම් මිත්‍යා හේතුවක් ඇත.

මට අවුරුදු පහලොවක් පමන වන තෙක් ඔහු ගැන කිසිදු මතකයක් නැත. ඔහු මහ ගෙදරින් පිට පොළොන්නරුවේද මා මහ ගෙදරින් පිට කළුතරද විසීම නිසා ඔහු පිළබඳ අවුරුදු පහලොවකට දාසයකට එපිට කිසිදු මතකයක් මට නැත. නමුත් අපේ නව නිවස මහ ගෙවල් අවට සාදන කාලයේ සිට මට මතකයේ තැම්පත්ව ඇති කිසිදු සේයාවක් මට අමතක නැත. ඒ අවධියේ පටන් මගේ පවුලේ වීරයා ඔහුය. අප මහ ගෙදර සිට නව නිවසට යාමට කිලෝමීටර් එකාමාරක් පමන දුරක් සෘජුකෝණාස්‍රාකාර ගමන් පථයක ගමන් කල යුතුය. එනම් මහ ගෙදර සිට එක එල්ලේ උතුරට ඉරක් ඇඳිවිට මීටර් එකසිය පනහක් දුරින් නව නිවස ඇත. නමුත් ඒ අතර මැද ඇත වතුපිටි නිසා යාමට ඒමට නොහැකිය. මෙවන් අවස්ථාවල ඔහුගේ පරන දැන ඇඳුනුම් කම් මතින් එම වතුපිටි මැදින් පාරක් තනාගන්නේ ඔහුටත් නොදැනිමය. නමින් විමල් නම් වූ තලෙලු දේහධාරියා දුටුවිට ගම්මුන්ගේ මුවින් පිටවන වදන් කාලයක් යන තුරු සිත රජ කරනු ඇත. “විමල් මහත්තයා මොකෝ වටෙන් යන්නේ… අර තියෙන්නේ කඩුල්ල. ඒක මහත්තයටයි නංගිලටයි ඕනේ වෙලාවක ඇරලා. එතනින් යන්න…” ඒ බයට නොව සෑහෙන ප්‍රමාණයක ගෞරවයකිනි.

කිසිවෙක් එසේ පැවසූ විට ලොකු මාමා සමග සිටින මගේ දෙස මහත් වූ දයාවෙන් බලා ඔලුව අතගාන්නේ ඔහුගෙන් පසු ඒ ගෞරවය මටත් ලැබෙන ලෙස ඉඟිකරමින් කියා සිතුනු වාර අනන්තය. අම්මාගේ පවුලේ සාමාජිකයින් අතරින් ඔහු ඔහුගේ පුතුන් දෙදෙනාට හැරෙන්නට වඩාත් සමීප මටය. මට වඩා වැඩිමල් එවුන් හිටියද යම් කිසි විශේෂ දාරක ප්‍රේමයක් මා කෙරේ තිවුන බව මට මතකය.

ඒ වෙසක් මාසයකි. වරක් ඔහු මාව මහ ගෙදර ගොස් සිටින දිනයක මැදිරිගිරි එක්කගෙන ගියේය. ඒ ගමනට පැය තුන හතරක් ගත වූ බව මතකය. ඒ දිනවල මට වයස දහඅටක් දහනවයක් පමන ඇත. මා කොම්පියුටර් වැඩ කරන බව දන්නා ඔහු, ඔහුටද පරිගණයක් මිලදී ගත්තේය. ඒ අවධියේ මා ආධුනිකයෙකු වුවත් ඔහු විශ්වාස කලේ, ඔහුට ගුරු හරුකම් දීමට තරම් මා හපනෙක් බවය. ඔහුගේ ගෙවල් පොලොන්නරුවේ වුවද ඔහු රාජකාරි වැඩ සඳහා නැවතී සිටියේ මැදිරිගිරියේය. එදා මැදිරිගිරි ගියේ, මින්නේරියෙන් බැස ඔහුට යාමට විශේෂ අවසරයක් ඇති කැලෑ පාරකිනි. මෝටර් බයිසිකලේ ගිය ඒ ගමන මට කිසිදා අමතක නොවේ. ගමන පටන් ගැනීමට ප්‍රථමයෙන් මට දුන් එකම උපදෙස වූයේ… “අලි දැක්කෝත් මට පෙන්නන්න එපා. පුතා බලාගෙන යන්න කියාය.” අදටත් එහි තේරුමක් දන්නේ නැත. දැන් ඔහුගෙන් අසන්නටත් බැරිය. එමෙන්ම අලි බෙටි හැරෙන්නට දුටු අලියෙකුද නැත. දුටු එකම දෙයනම් වියලි සුළඟින් අනූන කැලයත්, සයිලන්සරයට උනුවී ගිය මගේ සපත්තු අඩියත්ය.

මැදිරිගිරිය වටදාගෙය

මැදිරිගිරිය වටදාගෙය

එදා හවස්ජාමය ඔහු සමග ගතකරන අතර ඔහුගේ ලොකු පුතා ගෙන්වා ඔහු සමග මා වටදාගෙය නැරඹීමට පිටත් කර හැරියේය. එහි සිට මුරකරුවන් අප දෙදෙනා දෙස රවා බැලුවේ, “අහවල් මහත්තයාගේ මෝටර්බයිසිකලය හොරකන් කලාවත්ද …?” කියමින්ය. පසුව විස්තරය කියූ පසු කොහේදෝ හිඳි මග පෙන්වන්නෙකු ගෙන්වා අප දෙදෙනා අතට තම්බා ලුණු පොවන ලද බඩඉරිඟු කරල් දෙකක්ද දුන්නේ ලොකු මාමාට ඇති ගරු සරුව පෙන්වමිනි.

ඉන්පසු මට ඔහු හොඳින් සිටින විට යන්නට ලැබුනේ නැත. හමුවූයේ මහ ගෙදර ගිය විටෙක පමණි. ඒ එන ගමන්ද ඔහු විසින් වෙරිටාස් සේවයෙන් ගෙන්නා ගන්න ලද සඟරා කීපයක්, වාරි ඇල මාර්ග සම්බන්ධ රූප සටහන් ඇඳි ඉංග්‍රීසි පොත් කීපයක් හා තවත් පරිගණක පොත් රැසක් මා අතට පත් කලේය. දැන් භාවිතා කරන සමහර ඉලෙක්ට්‍රොනික උපාංග වල මුල් අවධි ඒ සඟරාවලින් දුටු මම යම් තරමකට වික්ෂිප්ත විය. ඒ හැම අවස්ථාවකම මැදට පැන ඔහු විසින් සියලු ගැටලු වලට පිළිතුරු සැපයුවද මට ඒ දිනවල තේරුනේ ඉන් අඩක් හෝ ඊටත් අඩු ප්‍රමාණයක් පමණි.

කෙසේ හෝ කාලයක් යන විට ඔහු සමග බැඳීම තදවිය. ගෙදර දුරකථනයට නිතර දෙවේලේ කතා කරන ඔහු පරිගණකය පිළිබඳ යම් ප්‍රශ්න අසයි. මා පුළුවන් හැටියට උත්තර දෙයි. දවසක්… ලොකු මාමාගේ නැන්දා අම්මාට කතා කොට කියා ඇත්තේ ලොකු මාමාට හදිසි අනතුරක් වී ඇති බවය. පසුදාම අම්මා හා මල්ලී පේරාදෙණිය රෝහලට ගියේ හැප්පුන හැප්පිල්ලට බෙහෙත් කිරිමට සමත් දොස්තර මහත්මයෙක් හෝ අවශ්‍ය පහසුකම් පොලොන්නරුව අවට රෝහල් වල නැති බව පවසා ඔහුගේ නිලරථයෙන්ම ඔහුව පේරාදෙණිය රෝහලට ගෙනවිත් තිබූ නිසාය.

පසුව ඔහුව මහනුවරට මාරුවිය. ඒ සමයේ නම් අතිරේක පන්ති පවා පසෙක දමා මා අම්මා සමග මහනුවර රෝහලට ගියෙමි. ඔහුගේ කකුලක් කැඩී ඇත. ඔලුවටද යම් හානායක් වූ මුත් පසුව ඒ තුවාල සනීප විය. කටට නම් කිසිම ප්‍රශ්නයක් නැත. මා ගිය ගමන් ප්‍රශ්න අසාගෙන අසාගෙන යයි. පැයකට ආසන්න කාලයක් අප සමග කතා කරන ඔහු තවත් සතියක් හෝ දෙකක් යන තුරු කතාවට කිසිවෙක් නැතිව ඇඳ උඩ ලැග්ගේය. නැන්දා ආවද අළුත් දේ ගැන නැන්දා දන්නේ නැත. එබැවින් සියළු අප්ඩේට් මා විසින් ලබාදිය යුතුය. මතක හැටියට අවුරුද්දකට ආසන්න කාලයක් මහනුවර රෝහලේ ගිමන් නිවූ ඔහු, කකුලේ තුවාලය සනීප බව පවසමන් බලෙන්ම ටිකට් කපාගෙන නිවසට ගියේය. එතැන් පටන් ඔහුගේ වීර ක්‍රියා සෙමෙන් අඩුවිය.

කාලයකට පෙර ඔහු කෙරූ කියූ සියල්ල අමතකව ඇත. විදුලියෙන් ක්‍රියාක්මක වන විශේෂිත මෙට්ටයක් මත හාන්සි වී නැන්දාගේ නොමද රැකවරණය මැද ඔහු කල් ගෙවයි. එය ඇත්තටම හිතට නිවනකි. ඔහුගේ පුතුන් දෙදෙනා විදේශ රටක සේවය කර නිවසේ ආදායම සරි කරයි. මමද හිටිගමන් එහි ගොස් පැමිණේ. ඒ යෑමත් නැවත නිවසට ඒමත් යනු වචනයෙන් විස්තර කල නොහැකි අන්තයන් දෙකකි. යන්නේ ඔහුව දැකීමට, ඔහු සමග පෙර මෙන් දොඩමලු වීමට වුවද… එසේ නොකරන තැන හැඬුම් ආවද ඒ සියල්ල දරාගෙන ඔහු දෙස බලාසිටිමි. මහනුවර රෝහලේදීද ඒ තත්වයම එන විට මා ටික වේලාවකට එලියට ගොස් නැවත පැමිණියෙමි.

ඔහු විසින් මා හට සහ තාත්තා සමග පැවසූ යම් යම් නොපිලිගත හැකි අද්භූත දේ ගැන කතා කීපයක් ඇත, ඒවා පසුවට ලියමි. ඔහු අප සමග බොරු නොකියන බැවින් ඒ කතා නිකං බොරු යැයි කියා අතහැර දැමීමට මට මෙන්ම තාත්තාටද නොහැකිය. එවන් එක් කතාවක් නිසා අම්මා ඔහුට කතා කිරීමද අඩුකර මටද තහංචි දැමීය. ඔහුට අප කියන දේ ඇසේ… නමුත් පිලිතුරු දෙන්නේ නැද්දාය. නැද්දාට යම් තරමකට ඔහුගේ වෙනස් අංගචලන භාෂාව හුරුය. එනිසා අප අතර සංනිවේදනයේ ගැටලු තරමක් අඩුවී ඇත.

අම්මාගේ පියා නැතිවූ දා සිට ඇයව මෙන්ම අනිත් දරු දෙදෙනාවත් ආච්චිවත් රැකගත් ඒ උත්තමයාට වචනයකින් හෝ අඩුවක් කිරීම යම් තරමකට හිත පාරවන බැවින්, හිටිගමන් ඇවිලෙන ගිනි නිමෙන්නේ ලොකු මාමාගේ මෙන්ම නොසැලකිල්ලට හා අසාධාරණයට කිපෙන මගේ හිත හිවී ගිය පසුව…!

ඉදින් මේ සියල්ලේ ලියවුනේ… පොසොන් දිනය යනු ඒ තේජවන්තයාගේ අවාසනාවන්ත දිනය වූ බැවිනි. එමෙන්ම කැලැන්ඩර් දිනයද දවසක් එහාට මෙහාට වුවද ආසන්න වශයෙන් සමාන බැවිනි. සිදුවූ දෙයනම්… පොසොන් සමයේ පොළොන්නරුවට ගලන අධික ජන ගඟ කෙරේ යොමුවෙන පහසුකම් නිරීක්ෂන චාරිකාවක, මෝටර් සයිකලයෙන් යමන් ගමන් සිටිද්දි… දන්සැලක බෞද්ධ කොඩියක් ඔසවා ගත් තරුණයෙකු පාරේ අනිත් පැත්තට පනින විටම ඔහුව බේරීමට සිතා එක්වරම බයසිකලට දකුණට කපා ඇත. පාරේ දෙපස හා වාහන වල අයකරන දේ ගැන විමසිලිමත්ව ඉතාමත් හිමින් යමින් සිටි ඔහු ඉදිරියේ බෞද්ධ කොඩිය දිගහැරී පාර වැසි ගොස් ඉදිරියෙන් අධිවේගයෙන් පැමිණි බසයේ ගැටී යම් දුරක් ඇදී යාමෙන් ඔහුට එම පොසොන් උත්සවය රුදුරු විය. එතැනින් පසු ඔහු සදහටම යහන් ගත විය. තාමත් හුස්ම ගන්නා ඒ ලොකු මිනිහා දැන් වැහැරී ගොස් ඇත. හරිහැටි මතකයක්ද නැත. නමුත් තවමත්… සදහටමත්… ඔහු මගේ වීරයෙකි. එනමුත් විඳින දුක දැක දීර්ඝායුෂ පැතීමට හිත මැලි වේ. ඒ හිතේ කොනක නලියන කඳුල ගැන දැන් යම් අවබෝධයක් ඇති නිසා මිස ආදරක් නැති නිසා නොව. යම් විදියකින් ඔහු සුව වේනම් එය අපි හැමටම නිරාමිස සතුටකි…!

%d bloggers like this: