සිරිපාලගේ පෙන් ඩ්‍රයිව් එක.

බොහෝ කලකින් අකුරක් දෙකක් හෝ කෙටීමට සිත්වීම නම් සිතට සුව දෙන කරුණකි. කියන්නට දේවල් නම් කොයිතරම්ද…? හැම එකක්ම නැතත් එක දෙකක් හෝ ලියා දැමීම වටින්නේ දැන් නොව, බ්ලොග් ලියන්නට වාරු නැතිවන අනාගතයටය. යම් දෙයක් බොහෝ කාලයක් හෝ ටික කාලයක් හෝ හිතේ තබාගෙන කාටහෝ නොකියා සිටීම තරමක් අසීරු වුවද අවුරුද්දක දෙකක් කාලයක් ඇතුලත එයම ප්‍රගුන කිරීම නිසා දැන් එම සාංකා ගතිය නැත. ඉස්සරනම්… හම්මද බොල බලන්න එපැයි, මේ බ්ලොග් එකේ නොලිව්වේ කුමක්දැයි සොයාගැනීමට පවා නොහැකි ලෙස හැම මනස්ගාතයම ලියා දමා අච්චාරු කර තිබුනි.

දැන්ද එලෙස අච්චාරු දැමීමට හැකියාව ඇතිමුත් කම්මැලි කමට පිං සිද්ධ වෙන්නට එලෙස වෙනවා අඩුය.

හරි එහෙනම් මෙන්න අද කතාව…. අද කතාව තමයි සිරිපාලගේ පෙන් ඩ්‍රයිව් එක. (ඒ හඳුන්වා දීම සැදැහැ සිතින් ඉස්සුවේ චූටි මල්ලි-පොඩි මල්ලි මෙව්වා එකකිනි.)

අපේ ඔෆිස් එකේ ඉන්නවා සිරිපාල කියලා බොහෝම පිටිසර මනුස්සයෙක්. මේ සිරිපාල කොයිතරම් පිටිසර වුනත් මිනිහා ගිය කැම්පස් එකේ පිහිටෙන් නාගරික ගති පැවැතුම් එහෙමත් අපූරුවට ජීවිතයට එකතු කරගෙන තියෙනවා. ඒ වගේම අලුත් තාක්ෂණය ගැනත් දන්නවා. වැඩි හරියක්ම දන්නේ අන්තර්ජාලයේ තියෙන ඕනෑම වීඩියෝ එකක් ඩවුන්ලෝඩ් කරගන්න විදිය. එක ප්ලග්ඉන් එකකින් බැරිනම් වෙන එකකින්… ඒත් බැරිනම් වෙන ඕනෑම ක්‍රමයකින් වීඩියෝ ඩවුන් ලෝඩ් කරන ක්‍රම මෑන්ස් දන්නවා.

 ඉතිං දැන් මේ කියන සිරිපාල ගාව තියෙනවා පෙන් ඩ්‍රයිව් හයක්. කීයක්ද…? හයක්… ඔක්කොගෙම ඉඩ ප්‍රමාණය එකතු කරලා බැලුවොත් එහෙම දල වශයෙන් ගිගා බයිට් 50කට ආසන්න වගේ වෙනවා. ඉතිං පොර කරන්නේ හැම දවල් වරුවකම ඌටම වෙන් කරලා දීලා තියෙනවා කියල මෑන්ස් හිතන අන්තර්ජාල සම්බන්ධතාව යොදාගෙන තියෙන තරම් අධ්‍යාපනික, සඟරාමය, හාස්‍යමය හා  සංගීතමය වැඩසටහන් ඩවුන්ලෝඩ් කරන එක. මේ හැම දෙයක්ම ගමේ බිරිඳත් එක්ක ජීවත් වෙන පුතාට. අර අරවාත් තියෙනවා ඒවා නිතරම යාවත්කාලීන වෙනවැයි අනික එකම තියාගෙන බලද්දි කිසිම මෙව්වා එකක් නැහැයි කියලා ඒවා ඩවුන් ලෝඩ් කරන්නේ නෑ. හැබැයි ඒවා කියන්නේ ඇහුවොත් විතරයි. නැත්තං හක්කේ බුදුරැස් බොක්කේ දඩමස් කියලා පිටිං බලපු කෙනෙකුට හොයන්න බෑ. ඒ තරං නිවිච්ච මනුස්සයා.

ඉතිං දැන් ඔය ඩවුන් ලෝඩ් කරන සබ්බ සකලමනාවම……… කතාව එතනින් ජුන්ඩකට නවත්තන්න වෙනවා, මොකද මිනිහාගාව තියෙන අරුම පුදුම ඩිවයිස් ටික ගැන කිව්වේ නැත්තං හරි අසාධාරණයක් වෙනවා.

අංක එක – පොර ගාව තියෙනවා ඉස්මාට් ෆෝන් එකක්. ඒක ස්මාට් නෙවෙයි ඉස්මාට්. වර්ගේ කියනවානම් පරනම පරිඝණක වර්ගයක අලුත් නමකින් එන එකක්. ප්‍රිය රසික රසිකාවිය ඒ ෆෝන් එකේ එම්.පී 3 ෆෝමැට් එකේ ඕඩියෝ කිසිවක් වාදනය නොවේ.මොන මොන ප්ලේයර් දැම්මද එක එක වර්ගයේ කොඩැක් දැම්මද ඒ කිසිවකින් පලක් නොවුන තැන, මොනාකරන්න ඇත්ද…?

වෙන මොනාද ඉතිං ප්ලේ කරන්න පුළුවන් ෆෝමැට් එකට සිංදු ටික කන්වර්ට්  කරගෙන කට්ටකාගෙන අන්තිමේ සිංදු ටික අහනවා ඇරෙන්න.

අංක දෙක – සිරිපාල ගත්ත අළුත්ම අළුත් කිරිටොයියා ඩී.වී.ඩී ප්ලේයර් එකක්. අහෝ ඛේදයකි. මෙලොව අනෙකුත් ප්ලේයර් වල සාමාන්‍යයෙන් ප්ලේවෙන කිසිදු වීඩියෝ ෆෝමැට් එකක් එහිද ප්ලේ නොවේ. එම ඒලියන් ප්ලේයරය ගත් තැනින්ද කුමක් හෝ බින්නයක් දෙසා ඇති බැවින්, එහි පාඩුවද මෑන්ස්ටමය. දැන් කරන්නේ සිරිපාලට සුපුරුදු පරිදි….. අන්න දැන් පරන කතාව පටන් ගන්නවා.

සබ්බ සකලමනාවම, පොරකරන්නේ වීඩියෝ කන්වර්ටරයක් යොදාගෙන වෙන ෆෝමැට් එකකට කන්වර්ට් කරන එක. ඊට පස්සේ දුව ගෙන එනවා අයි.ටී එකට. පොලොසිවලට අනුව සිරිපාලගේ කොම්පූතරේට පෙන් ඩ්‍රයිව් වැඩ කරන්නේ නෑ. ඉතිං අර කිව්වා වගේ දූව ගෙන දූව ගෙන ඇවිත් මේ මට ෆ්‍රී වෙලාවක් කියපන්… මම එන්නං පෙන් ඩ්‍රයිව් ටිකත් අරං යනුවෙන් අයි.ටී එකේ ඒ වෙලාවේ වෙසෙන ඕනෑම ජීවියෙකුට පවසයි. දැන් සිරිපාලට ඕනේ අයි.ටී එකේ ෆ්‍රී වෙලාවක් වුනාට, උගේ එව්වා මෙව්වා රෙද්දවල් ටික පෙන් එකට දාලා දෙනකන්ම උගේ මේ මට ෆ්‍රී වෙලාවක් කියපන්… කියන එලාම් එක විනාඩි දහයෙන් දහයට ස්නූස් වෙන නිසා… අයි.ටී එකේ ජීවීන්ට සිරිපාලගේ පළමු පැමිණීමම ෆ්‍රී වෙලාවක් වෙනවා.

ඉතිං මං ඉන්න කොටත් එහෙම්ම තමා. මේ ලඟදී මට දුකේ බෑ දෙයියනේ ඒ පෙන් ඩ්‍රයිව් ටික තියාගෙන හිටිය විදියට. ලීටරේ අයිස්ක්‍රීම් කප් එකක දාලා එහෙට මෙහෙට හොල්ල තමා ඕක තියාගෙන හිටියේ. ඒ පාර මං හදලා දුන්නා අඩියට ස්පන්චි කෑල්ලක් දාලා රෙජිෆෝම් සෙපරේටර් ටිකක් දාලා අර අයිස්ක්‍රීම් පෙට්ටියම ටිකක් ප්‍රොෆෙසොනල් විදියට.

ඔන්න ඔහොම ඕක හදලා දුන්නට පස්සේ දවසක අයි.ටී එකේ ජීවීන් කීප දෙනෙක් ඉන්න දවසක සිරිපාල එනවා… එලාම් එක ගහගෙන. ඒ පාර වෙන ජීවියෙක් ඇහුවා ඈ…බං සිරිපාල අයියේ… ඔය පෙට්ටය නැති වුනොත් මොනා වෙයිද කියලා. මූ කියපි… හැම දේම අනිත්‍යයිනේ මල්ලී… මං අර කලින් කිව්වේ බුදුරැස් කතාවක්… ආන්න ඒක තමා මේ. ඊට පස්සේ ආයෙම අර ජීවියම අහපි, දැන් ඕක හම්බුනොත් ආයේ ලැබෙන්න සලස්වන්නේ කොහොමද…?

ආ… ආ… ඒකට උඹ කලබල වෙන්න ඕනේ නෑ. ඕක හම්බුන එකා කෙලින්ම කොම්බුව ටීවී එකට ගිහිං බාරදෙයි, මේං උඹලාගේ ලේටස්ට්ම ප්‍රෝග්‍රෑම් බැකප් තියාගෙන හිටය පෙන්ඩ්‍රයිව් සෙට් එක වැටිලා තිබිලා හම්බුනා. කියලා කවුදෝ කට කැඩිච්ච එකෙක් කිවුවලු.

ඒක ඇහුන සිරිපාල අයියගේ මූන හතරැස්ලු. මේ ජීවීන්ට බනින්නත් ඕනෙලු. ඒත් බෑලු… ඒ පාර… හරි උඹලා එහෙමනේ… කියලා පොර ගියා. ගියා කියන්නේ ගියාම නොවයි…. ඔය සිද්ධිය දවල් වුනානම් මෙන්න පොර ආයෙත් එනවා හවස එලාම් එක ගහගෙන…

අයි.ටී ජීවියෝ ටික ඇත්තටම කල්පනා කරේ, ඔය රෙස්ලින් වල වගේ අලුත්ම එපිසෝඩ් ටික මූ මෙහෙන් ඩවුන්ලෝඩ් කරගෙන ගිහිං අර දකුනේ වන්නියේ විකුනනවද දන්නේ නෑ කියාල…!

ඒ ගමන්ම බෝනස් කතාවකුත් කියනන්ම්කෝ….

මේ කතාව අර අරුම පුදුම ඉස්මාට් ෆෝන් එක ගැන. ඕං කලිං සිද්ධය වෙච්චිදාට පස්සෙන්දා උදේ කෑම කනකොට සිරිපාල අයියත් ආවා කෑම කන තැනට. මිනිහා සාමාන්‍යයෙන් කෑම කන ගමන් රසවින්දනය බෙදන්න හරි දක්ෂයා. ආපු ගමන් කරන්නේ ෆෝන් කටුව අරගෙන මොකක් හරි සිංදු සෙට් එකක් දාලා අපිට අහන්න දීලා තමා පාර අත් හෝදගන්න යන්නේ. ඒකේ කොයිතරම් අපහසුතා තිබුනත් චින්ති,කිලර් බී, ඉරාජ් ගේ ඉඳන් ක්ලැරන්ස්, රූකාන්ත, සෙන්ටිග්‍රේඩ්, බී පොසිටිව්, ඩැඩී, සුනිල් එදිරිසිංහ, ලතා, මාලනී, ප්‍රියා, අමරදේව ආදීන්ගේ සියළුම ආකාරයේ ගීත තැන්පතුවක්. පෝටබල් ගුවන් විදුලි සංස්ථාව වගේ. පොර අතහෝදාගෙන එහෙම හරි බරි ගැහිලා වාඩි වුනා පුටුවේ. දැන් කන්න ගන්න කොටම කලින්දා අයි.ටී එකේ අනවශ්‍ය ප්‍රශ්නයක් අහපු එකාම ආයෙමත් ඒ හා සමානම ප්‍රශ්නයක් ඇහුවා.

සිරිපාල අයියේ… මට මේ දැන් මතක් වුනේ… ඇත්තටම ඔය ෆෝන් එක නැතිවුනොත් කවුරුත් තියාගන්න එකක් නෑ නේද… ඕක හෙන කබලක්නේ…

අනේ… නිකං හිටපං. ඕක කෙලින්ම ගිහිං දෙන්නේ ගුවන් විදුලි සංස්ථාවේ පරන ගීත මැදිරියට. සත්තයි මං එච්චරයි කිව්වේ… මූ කෑම එකත් ඔතාගෙන ආපහු ගියා කියහංකෝ කෑම කාමරෙන් එලියට. සමහරවිට එතෙන හිටිය වලත්ත කොල්ලෝ කෙල්ලෝ රැලගේ හූව, විසිල් එක දිරවගන්න අමාරුවෙන්න ඇති.

එදා දවසනම් යන්තං එලාම් එකෙන් බේරිලා හිටියා. ඒත් සිරිපාල කෑවද කියලා බලන්න බැරිවුනා.

සිරිපාලගේ කතා රැසයි… ඒ වගේම රසයි…!

 

බයිබලය…

1. බයිබලය…

Bible

මේක ඇත්තටම ටිකක් විතර විකාර කතාවක්. කා විසින් කාහට කියන ලද්දක්ද කියලා නම් කියන්න විදියක් ඇත්තේම නෑ. මොකද එහෙම වුනොත් මට හෙට ඉඳන් පොඩි පොඩි අප්සට් සීන් ගොඩකට මුහුණ දෙන්න වෙනවා. ඒක නිසා කතාව විතරක් දැන ගන්න. අනිත් එක මේක කියෙව්වම අදාල මුළු කතාවම තේරෙන්නේ කිහිප දෙනෙකුට විතරක් වෙන්නත් පුළුවන්…! නොතේරුනා නම්, අන්න ඒවගේ කෙනෙක්ම තමයි මේක කියන්න ඇත්තේ කියලා සන්තෝස වෙන්න…

ඔන්න පහුගිය බුක් ෆෙයා එකට කොල්ලෙක් තමන්ට වෙන්ඩ භාර්යාවත් එක්ක යන්න ලෑස්ති වුනාලු. දෙන්නම තොරතුරු තාක්ෂණ වැඩ නිසා කරන්නේ දෙන්නටම පොත් ටික ටික ගන්න ඕනෙ. බුක් ෆෙයා එකේදි, එහෙම පරිගණක සම්බන්ධ පොතක් ගන්නවනම් ගොඩ දෙනෙක් ගොඩවදින්නේ එක්ස්ෆෝ ග්‍රැෆික් පොත් හලට. ඉතිං දැන් අර කොල්ලගේ වෙන්ඩ භාර්යාවට ඩේටා බේස් ගැන පොතක් ඕනේ වෙලා තිබුන නිසා… කොල්ලා කිව්වා, එහෙනම් අපි එක්ස්ෆෝ ග්‍රැෆික් එකෙන් sql bible එකක් ගමු කියලා.

ඔන්න ඊට පස්සේ කෙල්ල කිසිම ප්‍රතිචාරයක් නොදක්වා තත්පර ගනනකට පසු….

“ඒක හරි යන්නේ නැති වෙයි නේද? බයිබල් එකේ තියෙන්නේ වාක්‍ය වාක්‍ය නේ… මට ඕනේ විස්තර තියෙන එකක්…!”



 
2. ඉතිං මට කිව්වේ නැත්තේ මොකද…?

Radiationපසුගිය දිනවල බුකියේ ස්ප්‍රෙඩ් වුනා ඉමේජ් එකක්, සිංගප්පූරුවෙන් රෑ දොලහට එන අහිතකර කිරණ වර්ගයක් ගැන. ඇත්තම කතාව වුනේ ඒ වෙලාවට තමා ගොඩක් ඉන්ටනෙට් කනෙක්ෂන් වල රාත්‍රි ඩේටා බන්ඩල ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ. ඉතිං රෑ දොලහට ෆෝන් ඔක්කොගෙන්ම ඩවුන් ලෝඩ් දැම්මම කනෙක්ෂන් ස්පීඩ් එක තරමක ස්ලෝ වෙන නිසා, කවුරු හරි බුද්ධිමතෙක් අර කිව්ව විදියට ඉමේජ් එකක් දාලා ඒක හැමෝමට ෂෙයාර් කලා. එතකොට ඉතිං රෑ දොලහට ෆෝන් ඕෆ් කරපු එවුන් නැති වෙන්න විදියක් නම් කොහෙත්ම නෑ. අනිවාර්යෙන් ඇති.

ඉතිං ඔය කතාව අර කොල්ලා එයාගේ වෙන්ඩ භාර්යාවට කියාලා, ෆෝන් ඕෆ් කරපු එවුන්ට හිනා වෙන්න හිතාගෙන, මෙන්න මෙහෙම කියනවා….

මේ… දැක්කද ඊයේ අර බුකියේ ගිය ඉමේජ් එක…

මොකද්ද…?

අර රෑ දොලහට ෆෝන් ඕෆ් කරන්න කියලා… ස්ප්‍රෙඩ් වුනේ…

ඇයි ඒ ඕෆ් කරන්නේ….?

සිංගප්පූරුවේ ඉඳන් අහිතකර කිරණ වගයක් ෆෝන් එකට එන නිසා කියලා…

“ඒක දැනගත්ත නම්, ඉතිං මට කිව්වේ නැත්තේ මොකද…?”

 

හ්ම්… දීපන්කෝ ඉතිං උත්තර… කමක් නෑ එකෙක්වත් බනිනවා එහෙම නෙවෙයි…. ඒ අහිංසක වෙන්ඩ භාර්යාවට… ගෑණු ළමයින්ගේ කොමන් සෙන්ස් ගැන දන්නවනේ ඉතිං…!

ලොකු මාමා නම් වු ඔහු…

ඔහු ඇත්තටම ලොකුය. සාමාන්‍ය මනුෂ්‍යයෙකුට වැඩියෙන් දේහධාරීය. ඔහු විඳි දුක් කන්දරාව මා අම්මාගෙන් අසා ඇති බැවින්, ඒ අතින්ද ඔහු ලොකුය. එමෙන්ම අම්මාගේ පවුලේ සහෝදර සහෝදරියන් අතරින්ද ඔහු ලොකුය. ඒ වගේම සැර පරුෂ කමින්ද මගේ වයසේ සිටි අවධියේ ඔහුට ඉදිරියෙන් කිසිවෙක් ගමේ සිට නැත. ඔහු චන්ඩියෙකු නොව වරදේදි වහා කිපෙන අයෙකි. අම්මා කියන්නේ මා තුල පවත්නේද ඒ ජානමය ගතිය බවය. ඒ ලොකුකමම මගේ හිත තුලද ඔහු ලොක්කෙක් කර ඇත.

මට මතක අයුරින්, අම්මා කියා ඇති අයුරින් ඔහු අම්මාගේ පියානන් අකාලයේ මිය ගිය දින සිට පවුලේ සාමාජිකයින් පස්දෙනා ගැන පියෙකු මෙන් වෙහෙස වී සොයාබැලූ බවද අනන්ත අප්‍රමාණ දුක් කම්කටොලු විඳ දරාගෙන මුළු පවුලම යහපත් තලයකට ගෙන යෑමට කටයුතු කල බවය. ඉගෙනීමට සමතෙකු වූ ඔහු ඉගෙනීම අවසානයේ වාරිමාර්ග දෙපාර්තමේන්තුවට බැඳී ඇත්තේ යම් වැදගත් නිලයක සහකාර ලෙසය. දැන් එය මට මතක නැත. අම්මාගෙන් ඇසීමටද නොහැක. එයට යම් මිත්‍යා හේතුවක් ඇත.

මට අවුරුදු පහලොවක් පමන වන තෙක් ඔහු ගැන කිසිදු මතකයක් නැත. ඔහු මහ ගෙදරින් පිට පොළොන්නරුවේද මා මහ ගෙදරින් පිට කළුතරද විසීම නිසා ඔහු පිළබඳ අවුරුදු පහලොවකට දාසයකට එපිට කිසිදු මතකයක් මට නැත. නමුත් අපේ නව නිවස මහ ගෙවල් අවට සාදන කාලයේ සිට මට මතකයේ තැම්පත්ව ඇති කිසිදු සේයාවක් මට අමතක නැත. ඒ අවධියේ පටන් මගේ පවුලේ වීරයා ඔහුය. අප මහ ගෙදර සිට නව නිවසට යාමට කිලෝමීටර් එකාමාරක් පමන දුරක් සෘජුකෝණාස්‍රාකාර ගමන් පථයක ගමන් කල යුතුය. එනම් මහ ගෙදර සිට එක එල්ලේ උතුරට ඉරක් ඇඳිවිට මීටර් එකසිය පනහක් දුරින් නව නිවස ඇත. නමුත් ඒ අතර මැද ඇත වතුපිටි නිසා යාමට ඒමට නොහැකිය. මෙවන් අවස්ථාවල ඔහුගේ පරන දැන ඇඳුනුම් කම් මතින් එම වතුපිටි මැදින් පාරක් තනාගන්නේ ඔහුටත් නොදැනිමය. නමින් විමල් නම් වූ තලෙලු දේහධාරියා දුටුවිට ගම්මුන්ගේ මුවින් පිටවන වදන් කාලයක් යන තුරු සිත රජ කරනු ඇත. “විමල් මහත්තයා මොකෝ වටෙන් යන්නේ… අර තියෙන්නේ කඩුල්ල. ඒක මහත්තයටයි නංගිලටයි ඕනේ වෙලාවක ඇරලා. එතනින් යන්න…” ඒ බයට නොව සෑහෙන ප්‍රමාණයක ගෞරවයකිනි.

කිසිවෙක් එසේ පැවසූ විට ලොකු මාමා සමග සිටින මගේ දෙස මහත් වූ දයාවෙන් බලා ඔලුව අතගාන්නේ ඔහුගෙන් පසු ඒ ගෞරවය මටත් ලැබෙන ලෙස ඉඟිකරමින් කියා සිතුනු වාර අනන්තය. අම්මාගේ පවුලේ සාමාජිකයින් අතරින් ඔහු ඔහුගේ පුතුන් දෙදෙනාට හැරෙන්නට වඩාත් සමීප මටය. මට වඩා වැඩිමල් එවුන් හිටියද යම් කිසි විශේෂ දාරක ප්‍රේමයක් මා කෙරේ තිවුන බව මට මතකය.

ඒ වෙසක් මාසයකි. වරක් ඔහු මාව මහ ගෙදර ගොස් සිටින දිනයක මැදිරිගිරි එක්කගෙන ගියේය. ඒ ගමනට පැය තුන හතරක් ගත වූ බව මතකය. ඒ දිනවල මට වයස දහඅටක් දහනවයක් පමන ඇත. මා කොම්පියුටර් වැඩ කරන බව දන්නා ඔහු, ඔහුටද පරිගණයක් මිලදී ගත්තේය. ඒ අවධියේ මා ආධුනිකයෙකු වුවත් ඔහු විශ්වාස කලේ, ඔහුට ගුරු හරුකම් දීමට තරම් මා හපනෙක් බවය. ඔහුගේ ගෙවල් පොලොන්නරුවේ වුවද ඔහු රාජකාරි වැඩ සඳහා නැවතී සිටියේ මැදිරිගිරියේය. එදා මැදිරිගිරි ගියේ, මින්නේරියෙන් බැස ඔහුට යාමට විශේෂ අවසරයක් ඇති කැලෑ පාරකිනි. මෝටර් බයිසිකලේ ගිය ඒ ගමන මට කිසිදා අමතක නොවේ. ගමන පටන් ගැනීමට ප්‍රථමයෙන් මට දුන් එකම උපදෙස වූයේ… “අලි දැක්කෝත් මට පෙන්නන්න එපා. පුතා බලාගෙන යන්න කියාය.” අදටත් එහි තේරුමක් දන්නේ නැත. දැන් ඔහුගෙන් අසන්නටත් බැරිය. එමෙන්ම අලි බෙටි හැරෙන්නට දුටු අලියෙකුද නැත. දුටු එකම දෙයනම් වියලි සුළඟින් අනූන කැලයත්, සයිලන්සරයට උනුවී ගිය මගේ සපත්තු අඩියත්ය.

මැදිරිගිරිය වටදාගෙය

මැදිරිගිරිය වටදාගෙය

එදා හවස්ජාමය ඔහු සමග ගතකරන අතර ඔහුගේ ලොකු පුතා ගෙන්වා ඔහු සමග මා වටදාගෙය නැරඹීමට පිටත් කර හැරියේය. එහි සිට මුරකරුවන් අප දෙදෙනා දෙස රවා බැලුවේ, “අහවල් මහත්තයාගේ මෝටර්බයිසිකලය හොරකන් කලාවත්ද …?” කියමින්ය. පසුව විස්තරය කියූ පසු කොහේදෝ හිඳි මග පෙන්වන්නෙකු ගෙන්වා අප දෙදෙනා අතට තම්බා ලුණු පොවන ලද බඩඉරිඟු කරල් දෙකක්ද දුන්නේ ලොකු මාමාට ඇති ගරු සරුව පෙන්වමිනි.

ඉන්පසු මට ඔහු හොඳින් සිටින විට යන්නට ලැබුනේ නැත. හමුවූයේ මහ ගෙදර ගිය විටෙක පමණි. ඒ එන ගමන්ද ඔහු විසින් වෙරිටාස් සේවයෙන් ගෙන්නා ගන්න ලද සඟරා කීපයක්, වාරි ඇල මාර්ග සම්බන්ධ රූප සටහන් ඇඳි ඉංග්‍රීසි පොත් කීපයක් හා තවත් පරිගණක පොත් රැසක් මා අතට පත් කලේය. දැන් භාවිතා කරන සමහර ඉලෙක්ට්‍රොනික උපාංග වල මුල් අවධි ඒ සඟරාවලින් දුටු මම යම් තරමකට වික්ෂිප්ත විය. ඒ හැම අවස්ථාවකම මැදට පැන ඔහු විසින් සියලු ගැටලු වලට පිළිතුරු සැපයුවද මට ඒ දිනවල තේරුනේ ඉන් අඩක් හෝ ඊටත් අඩු ප්‍රමාණයක් පමණි.

කෙසේ හෝ කාලයක් යන විට ඔහු සමග බැඳීම තදවිය. ගෙදර දුරකථනයට නිතර දෙවේලේ කතා කරන ඔහු පරිගණකය පිළිබඳ යම් ප්‍රශ්න අසයි. මා පුළුවන් හැටියට උත්තර දෙයි. දවසක්… ලොකු මාමාගේ නැන්දා අම්මාට කතා කොට කියා ඇත්තේ ලොකු මාමාට හදිසි අනතුරක් වී ඇති බවය. පසුදාම අම්මා හා මල්ලී පේරාදෙණිය රෝහලට ගියේ හැප්පුන හැප්පිල්ලට බෙහෙත් කිරිමට සමත් දොස්තර මහත්මයෙක් හෝ අවශ්‍ය පහසුකම් පොලොන්නරුව අවට රෝහල් වල නැති බව පවසා ඔහුගේ නිලරථයෙන්ම ඔහුව පේරාදෙණිය රෝහලට ගෙනවිත් තිබූ නිසාය.

පසුව ඔහුව මහනුවරට මාරුවිය. ඒ සමයේ නම් අතිරේක පන්ති පවා පසෙක දමා මා අම්මා සමග මහනුවර රෝහලට ගියෙමි. ඔහුගේ කකුලක් කැඩී ඇත. ඔලුවටද යම් හානායක් වූ මුත් පසුව ඒ තුවාල සනීප විය. කටට නම් කිසිම ප්‍රශ්නයක් නැත. මා ගිය ගමන් ප්‍රශ්න අසාගෙන අසාගෙන යයි. පැයකට ආසන්න කාලයක් අප සමග කතා කරන ඔහු තවත් සතියක් හෝ දෙකක් යන තුරු කතාවට කිසිවෙක් නැතිව ඇඳ උඩ ලැග්ගේය. නැන්දා ආවද අළුත් දේ ගැන නැන්දා දන්නේ නැත. එබැවින් සියළු අප්ඩේට් මා විසින් ලබාදිය යුතුය. මතක හැටියට අවුරුද්දකට ආසන්න කාලයක් මහනුවර රෝහලේ ගිමන් නිවූ ඔහු, කකුලේ තුවාලය සනීප බව පවසමන් බලෙන්ම ටිකට් කපාගෙන නිවසට ගියේය. එතැන් පටන් ඔහුගේ වීර ක්‍රියා සෙමෙන් අඩුවිය.

කාලයකට පෙර ඔහු කෙරූ කියූ සියල්ල අමතකව ඇත. විදුලියෙන් ක්‍රියාක්මක වන විශේෂිත මෙට්ටයක් මත හාන්සි වී නැන්දාගේ නොමද රැකවරණය මැද ඔහු කල් ගෙවයි. එය ඇත්තටම හිතට නිවනකි. ඔහුගේ පුතුන් දෙදෙනා විදේශ රටක සේවය කර නිවසේ ආදායම සරි කරයි. මමද හිටිගමන් එහි ගොස් පැමිණේ. ඒ යෑමත් නැවත නිවසට ඒමත් යනු වචනයෙන් විස්තර කල නොහැකි අන්තයන් දෙකකි. යන්නේ ඔහුව දැකීමට, ඔහු සමග පෙර මෙන් දොඩමලු වීමට වුවද… එසේ නොකරන තැන හැඬුම් ආවද ඒ සියල්ල දරාගෙන ඔහු දෙස බලාසිටිමි. මහනුවර රෝහලේදීද ඒ තත්වයම එන විට මා ටික වේලාවකට එලියට ගොස් නැවත පැමිණියෙමි.

ඔහු විසින් මා හට සහ තාත්තා සමග පැවසූ යම් යම් නොපිලිගත හැකි අද්භූත දේ ගැන කතා කීපයක් ඇත, ඒවා පසුවට ලියමි. ඔහු අප සමග බොරු නොකියන බැවින් ඒ කතා නිකං බොරු යැයි කියා අතහැර දැමීමට මට මෙන්ම තාත්තාටද නොහැකිය. එවන් එක් කතාවක් නිසා අම්මා ඔහුට කතා කිරීමද අඩුකර මටද තහංචි දැමීය. ඔහුට අප කියන දේ ඇසේ… නමුත් පිලිතුරු දෙන්නේ නැද්දාය. නැද්දාට යම් තරමකට ඔහුගේ වෙනස් අංගචලන භාෂාව හුරුය. එනිසා අප අතර සංනිවේදනයේ ගැටලු තරමක් අඩුවී ඇත.

අම්මාගේ පියා නැතිවූ දා සිට ඇයව මෙන්ම අනිත් දරු දෙදෙනාවත් ආච්චිවත් රැකගත් ඒ උත්තමයාට වචනයකින් හෝ අඩුවක් කිරීම යම් තරමකට හිත පාරවන බැවින්, හිටිගමන් ඇවිලෙන ගිනි නිමෙන්නේ ලොකු මාමාගේ මෙන්ම නොසැලකිල්ලට හා අසාධාරණයට කිපෙන මගේ හිත හිවී ගිය පසුව…!

ඉදින් මේ සියල්ලේ ලියවුනේ… පොසොන් දිනය යනු ඒ තේජවන්තයාගේ අවාසනාවන්ත දිනය වූ බැවිනි. එමෙන්ම කැලැන්ඩර් දිනයද දවසක් එහාට මෙහාට වුවද ආසන්න වශයෙන් සමාන බැවිනි. සිදුවූ දෙයනම්… පොසොන් සමයේ පොළොන්නරුවට ගලන අධික ජන ගඟ කෙරේ යොමුවෙන පහසුකම් නිරීක්ෂන චාරිකාවක, මෝටර් සයිකලයෙන් යමන් ගමන් සිටිද්දි… දන්සැලක බෞද්ධ කොඩියක් ඔසවා ගත් තරුණයෙකු පාරේ අනිත් පැත්තට පනින විටම ඔහුව බේරීමට සිතා එක්වරම බයසිකලට දකුණට කපා ඇත. පාරේ දෙපස හා වාහන වල අයකරන දේ ගැන විමසිලිමත්ව ඉතාමත් හිමින් යමින් සිටි ඔහු ඉදිරියේ බෞද්ධ කොඩිය දිගහැරී පාර වැසි ගොස් ඉදිරියෙන් අධිවේගයෙන් පැමිණි බසයේ ගැටී යම් දුරක් ඇදී යාමෙන් ඔහුට එම පොසොන් උත්සවය රුදුරු විය. එතැනින් පසු ඔහු සදහටම යහන් ගත විය. තාමත් හුස්ම ගන්නා ඒ ලොකු මිනිහා දැන් වැහැරී ගොස් ඇත. හරිහැටි මතකයක්ද නැත. නමුත් තවමත්… සදහටමත්… ඔහු මගේ වීරයෙකි. එනමුත් විඳින දුක දැක දීර්ඝායුෂ පැතීමට හිත මැලි වේ. ඒ හිතේ කොනක නලියන කඳුල ගැන දැන් යම් අවබෝධයක් ඇති නිසා මිස ආදරක් නැති නිසා නොව. යම් විදියකින් ඔහු සුව වේනම් එය අපි හැමටම නිරාමිස සතුටකි…!

ස්කෝලෙන් පැනිල්ල…

 n

🙂

ස්කෝලේ ගිය හැම පිරිමි ළමයෙක්ම වගේ ඒ අවුරුදු දහතුන ඇතුලත එක පාරක් හරි ස්කෝලෙන් පැනලා ඇති මං හිතන්නේ. එහෙම නැත්තං ඉතිං ඒ පැනිල්ලේ තියෙන ගතිය ගැන කිසිම හැඟීමක් ඇති වෙන එකක් නෑ.

ඇත්තටම ස්කෝලෙන් පනින්න අපිට ඒ දවස් වල ඕනෙ තරම් හේතු තිබුනා. ඒක තනිකරම විනය විරෝධි වැඩක් වුනාට පොඩි නරක වැඩක් ඉඳලා හිටලා කරද්දී හිතට අපුරු කික් එකක් තියෙනවා. ඒ වගේම ඒ දේවල් වයසට යනකොට කිය කිය හිනා වෙන්න පුළුවන් වෙන විදියට මතක පොතේ ඉබේම ලියවෙනවා. සමහර වෙලාවට ගුරුවරුන්ගේ බැනුම්, වේවැල් පාරවල් එක්කම ලියවෙන වෙලාවලුත් තියෙනවා.

ඉතිං මේ අළුත්ම විදිය ගැන කියන්න කලිං අපේ කෙරුවාවල් ටිකක් කියන්නම වෙනවා. නැත්තං ස්කෝලෙක තාප්පෙකින් හොරෙන් පැනලා නැති කෙනෙකුට ඒ ගැන අදහසක් නැතිවෙයි. අපි ස්කෝලෙ යද්දි වැඩි හරියක්ම හොරෙන් පැන්නේ මගේ පන්තියේ හිටිය අරුණ කියන යාළුවගේ ගේ එහා පැත්තෙන් ගලාගෙන යන බොල්ගොඩ ගඟේ නාන්න යන්න. ඇත්තටම තරමක් අවදානම් කටයුත්තක් වුනාට ඒ අවට හිටිය අරුණ අඳුනන මාළු බාන අය නිසා එපිට බයක් දැනුනේ නෑ. නාන ඇඳුමක් නැති නිසා උපන් ඇඳුමෙන්ම තමා වතුරට පනින්නේ. නාලා ඉවර වෙලා පිහිදගන්න විතරක්, අරුණගේ අම්ම වැලේ වනලා තියෙන තුවායක් හොරට උස්සං එනවා. ඒකෙන් පිහිදගෙන ආයෙම ඇඳුම් ඇඳගෙන ස්කෝලේ ඇරෙනකම්ම ස්කෝලේ ඉඳියා වගේ ගෙදර යනවා. එකම එක දවසක් නම් මට පොඩි කේස් එකක් වැටුනා. ඒ තමා අරුණගෙයි මගෙයි කලිසම් දෙක මාරු වීම. එදා මගේ ඇඳුම් හෝදද්දි කලිසම වෙන එකක් කියලා අම්මට මාට්ටු වෙලා මල මගුලක් වෙන්න ගිහිං, බොරු දාහක් විතර කියලා යාන්තං අම්මා ස්කෝලෙට එන එක නවත්තගෙන පහුවෙනිදම කලිසම මාරු කරගත්තා. අරුණට කිසිම අවුලක් නෑ. උගේ ඇඳුම් ඒ දවස්ල ඉඳන්ම ඌමනේ හෝදගත්තේ.

මෙහෙමත් පැන්නනේ..!

මෙහෙමත් පැන්නනේ..!

ඔය ගඟේ නාන්න ඇරෙන්න අපි ස්කෝලෙන් පනින්නේ වෙන යාළුවෙක්ගේ ගෙදරක යන්න. එහෙමත් නැත්තං කාන්තා පාසලක තියෙන නිවාසාන්තර ක්‍රීඩා උත්සවයක් බලන්න යන්න වගේ හෙන වැදගත් වැඩකට. එහෙමත් නැත්තං බිග් මැච් එකට හැට් කලෙක්ෂන් යන්න. ඒ ගමන තමා මරු. ලොරි භාගෙක පිටිපස්සේ ඉඳගෙන යුනිෆෝම් එකට උඩින් නයිටි ඇඳගෙන කාන්තා පාසල් ගාව සල්ලි එකතු කරනවා කියන්නේ… දැන් නම් මතක් වෙද්දිත් ලැජ්ජයි.

ඒ වගේම අපේ පාසල කිට්ටුවම වගේ තිබුන තව පාසලක්. පිරිමි එකයි ගැහැණු එකයි වෙන වෙනම තිබුනේ. දැන් නම් පිරිමි පාසල වෙන තැනකට ගෙනිහිල්ලා තියෙන්නේ. ඒ දවස් වල තිබුන පාසල දැන් ඉංජිනේරු බලකායේ කෑම්ප් එකක් විදියට පරිවර්තනය වෙලා. කොයිතරම් ස්කෝලේ නම් නොකියා බේරෙන්න හැදුවත් ඒක කරන්න බෑ. කතාවේ අන්තිමට නම කියනෙවා. ඒ කාලේ අපේ සමවයස් යාළුවෝ සෙට් එකක් ඔය පාසලේ තිබුන අඩි දහයක් විතර උස තාප්පෙ තිබුන හිලකින් එහා පැත්තට රිංගද්දි, වයිස් ප්‍රින්සිපල්ටද කොහෙද මාට්ටු. දහයක විතර සෙට් එකෙන් අන්තිම එකා දනගාගෙන රිංගද්දි, උගේ පපුව හරිය එලියට ගියාම තමා වයිස් ප්‍රින්සිපල් ඒ ලඟින් යන්න ඇවිත් තියෙන්නේ. මේ සීන් එක දැක්ක වයිස් ප්‍රින්සිපල් බාගෙට රිංගලා ඉන්න කොල්ලගෙන් ඇහුවලු “මොකද්ද මේ තොපි රිංගන ගුල” කියලා. අරුත් ඉන්නේ බාගෙට රිංගන ගමන්නේ. මොනා කිව්වත් ඉතිං මොකාද කියන්නේ කියලා පස්ස පැත්තෙන් අඳුන ගන්න බැරි නිසා අරූ හෙන හයියෙන් “මේක තමා සර්… සුමගුල” කියලා ඉතුරු ටිකත් අනිත් පැත්තට රිංගුවලු.

හරි දැන් කියන්නම් මාතෘකාවට අදාල කතාව. මේක මට අහන්න ලැබුනේ දවසක් පාන්දරක කෝච්චිය එනකං ස්ටේෂන් එකේ බංකුවේ ඉඳගෙන ඉද්දි. ඔන්න මට එහා පැත්තෙන් ඉන්නවා මැදි වයසේ පුද්ගලයෙක්. බුවා අපේ තාත්තගේ යාළුවෙක්. ඒත් මාව වැඩිය මතක නෑ. අනික කළුවරේ අඳුන ගන්න කොහොමත් බෑ. ඉතිං ඔහොම ඉද්දි ඒ අංකල්ගේ යාළුවෙකුත් එනවා ස්ටේෂන් එකට. ඒ දෙන්නා මං හිතන විදියට ගොඩ කාලෙකින් හම්බුවෙලා නෑ.

තාත්තගේ යාළුවා අහනවා අර අනිත් මනුස්සයාගෙන්, “කොහොමද මචං. උඹව දැක්ක කල්. දැන් මොකද කරන්නේ?” කියලා.

අනිත් කෙනත් ඉතිං උත්තර දුන්නා. ඊට පස්සේ ඉතිං අපේ කතාවට අදාල නැති බ්ලා… බ්ලා… බ්ලා… ටිකක් ගියා. අායෙම තාත්තගේ යාළුවා ඇහුවා “උඹ කෝච්චියේ නෙවෙයිනේ යන්නේ. අද මොකෝ මේ..?” කියලා.

ඊට පස්සේ අනිත් කෙනා කියනවා “නෑ බං මේ පුතාගේ ස්කෝලෙන් එන්න කියලා. ඒකට යනවා. පොඩි එකා වෑන් එකේ ගියා. මං මේ කෝච්චියේ යන්න කියලා” එහෙම කියලා.

පස්සේ අනිත් පැත්තෙන් අහනවා “ඇයි ගුරු දෙගුරු රැස්වීමක්ද..?” කියලා

“නෑ බං… අපේ එකා පෙරේදා ස්කෝලෙන් පැනලනේ…”

“අම්මට සිරි…”

n

පැනීමේ සතුට…

“ඔව් බං බලපන්කෝ… මුගේ වැඩ. මාත් වැඩිය ගහන්න කරන්න ගියේනෑ… පොඩ්ඩක් බයකරා විතරයි. දන්නවනේ ඒ දවස් වල අපි කරපු වැඩ. ඕවා ඉතිං කවදහරි මතක සටහන් විදියට ඉතුරු වෙනවනේ.”

“හෙහ්… ඒක නම් ඇත්ත. කොල්ලා දැන් කීයෙද?”

“තාම දෙක වසරේ බං”

“ඈහ්… මොකක්…? දෙක වසරේ… මං හිතුවේ ලොකු එකා ස්කෝලෙන් පැනලා කියලා. කොහොමද බං පැනලා තියෙන්නේ..?” දැන් අර අංකල් ෆුල් හොල්මන්. ඒ අංකල් විතරක් නෙමෙයි කතාව අහෙන් මෙහෙන් අහගෙන ඉන්න මාත් හොල්මන්…!

“උංගේ පංතිය ගාව තමා ගංඨාරේ හදලා තියෙන්නේ. මූ මිස් එලියට යනකං ඉඳලා පොත් බෑග් එකත් කරේ දාගෙන ගිහිං ලණුව ඇදලා ගේට්ටුව ගාවට දුවලා. මේ යකා බෑග් එකත් දාගෙන දුවනවා දැක්ක අනිත් ළමයිනුත් බෑග් අරගෙන එලියට දුවලා.”

“ඉතිං….”

“ඉතිං කියන්නේ බං. ස්කෝලෙන් මට කතා කරලා කිව්වා. ඒ මදිවට ස්කූල් වෑන් එක මුලින්ම ගන්නේ අපේ එකාව. ඌ ඩ්‍රැයිවර්ටත් කියලා අද ස්කෝලේ කලිං ඇරියා අංකල් ඉක්මනට යං අනිත් වෑන් ඇවිත් ට්‍රැෆික් වෙන්න කලිං කියලා.”

“මරු බඩුවක්නේ…”

“වැඩක් නෑ කියලා… ගෑණි මාව කන්න හදනවා, පොඩි එකාව හුරතල් කරනවා වැඩියි කියලා”

දැන් මට තනියම හිනා මේක අහගෙන ඉද්දි. ඒ අස්සේ කොහොමහරි කෝච්චිය ආවා. මම කෝච්චියට නැගලා කල්පනා කලේ… දැන් පොඩි එවුන් ඇඩ්වාන්ස් කියන කතාව ඇත්ත. අපි අටේ නවයෙදි කරපුවා දැන් එවුන් දෙකේ තුනේදිම කරනවනේ කියලා. ඒක ඉතිං ඒ හැටි දේකුත් නෙමෙයි, පොඩි එවුන්ගේ සිලබස් එක හිටං දැන් ඇඩ්වාන්ස්නේ…! කොහොමහරි ඔය පොඩි එකා විප්ලවවාදියෙක් වුනොත් නම් අනිත් අයගේ නිදහස ගැනත් හිතයි… පේනවනේ, හැදෙන ගහ දෙපැත්තෙන් දැනේ…!

කහපාට නිවාසය

හැමෝම කියන විදියට පරන දේවල් ඇදලා එලියට දාන්න මේක නම් කාලය, ආයේ මං විතරක් මොකට කටපියාගෙන අත්දෙක බැඳගෙන ඉන්නද…

වෙලාවකට නම් හිතෙනවා මේවා අමතකවෙලා යන තරමටම හොඳා කියලා. ඒත් අමතක වීගෙන යනකොට හිතෙනවා ලියලා තිබ්බනම් හොඳා කියලා. ඔය කොච්චර මොනවා හිතුනත් කම්මැලිකම මැද්දට හරස් වුනාම හැම දෙයක්ම ඉවරයි. ඒක නිසා පරන බ්ලොග් අලුත් කරමු කියලා හම්බුන මෝටිවේෂන් එකට පිං සිද්ධවෙන්න කියලා පරන අමතක වේගෙන යන කතා කීපයක් ලියලා දාන්න ඕන කියලා හිතුනා. සමහර එව්වා සංසන්දනාත්මක වෙයි, තවත් සමහර ඒවා තනිකරම මඩ ගොහොරු වෙයි. ඒ මොනවා වුනත් ඒ හැමදෙයක්ම අතීතයේ එක්තරා කාලයකට අයත්වුන, නැවත සිදුවේයැයි බලාපොරොත්තු නොවියහැකි අපූරූ දේවල්ම වෙයි.

ඉතිං පළමු‍වෙන්ම අපි හැමෝම ආසා කරන පාසල් කාලයට යනවා මම. ඇත්තටම ඒ දවස් තමා ජීවිත වල ගෙවුන සුන්දරම දවස් ටික. ඒකෙනුත් වාර්ෂික ක්‍රීඩා උත්සව සමය කියන්නේ හෙන ජොලි කාලසීමාවක්. වයස් භේදයකින් තොරව එක වසරේ ඉඳන් දහතුන වසර වෙනකංම කෙල්ලෝ කොල්ලෝ ඔක්කොමලා පස්වනක් ප්‍රීතියෙන් පසුවන කාලයක්.

ඒ දවස් වල මම අපේ නිවාසයේ ක්‍රීඩා උපනායක. දැන් මීටර් දෙසීයක්  දුවගන්න බැරිවුනාට… හිතන්න එපා ඒ දවස් වලත් එහෙම්මයි කියලා. ඒ දවස් වල අපි හොඳ ස්පෝට්මීට් කොල්ලෝ. ඉතිං දැන් ඔය ක්‍රීඩා උපනායක පට්ටමෙන් මට වඩා වැඩ ගත්තේ මගේම අවංක එඩිතර යාළුවෝ. ඒ ගැන අපි කතා නොකර ඉන්න තරමට හොඳයි. ඉඳලා ඉඳලා ලියන එකේ මොකටද නිකං එක එකාට බනින්නේ නෙහ්.

හරි… ඔය දවස් වලට ඇත්තටම මොකක් හරි පට්ටමක් හම්බුවෙනවා කියන්නේ ඇත්තටම ලොකු වගකීම් ගොඩක් ඔලුව උඩ පැටවෙනවා කියන එක. ක්‍රීඩා නායක උපනායක උනත් නිවාසයේ අනෙකුත් වගකීම් වලින් මිදෙන්න බැහැ. ඇත්තටම ඒ දවස් වල ක්‍රීඩා ගැනට වැඩිය හිතන්නේ උත්සවේ දවසට අපේ නිවාසය හදන හැටි ගැන. වැඩි හරියක්ම රැස්වීම් කැඳෙව්වෙත් ඒ ගැන කතා කරන්නම තමා. ඇත්තටම ඒක හරිම සාමූහික දෙයක්. ඒ කොයිතරම්ද කියලා ඉස්සරහට තේරෙයි. අපේ නිවාසයේ පාට කහ පාට. නම “තිස්ස” නිවාසය.

ඒ දවස් වල හිටිය හොඳම… ඒ කියන්නේ බො‍හොම හොඳම ළමයි හිටියේ අපේ නිවාසයේ. ඒක නම් කොහොම වුනාද කියන්න මම දන්නේ නැහැ. හැබැයි ස්කෝලෙට ඇතුලත් වෙන කොටනම් අර තෝරාගත්ත එවුන් වගේ වෙච්චි අපිව හරියටම හතරෙන් බෙදුනාම එකක් ඉතිරිවෙන ඇතුලත් වීමේ අංකයක් ලැබෙන විදියට ඇතුලත් වෙලා තියෙනවා.

ඒක නිසා ඉතිං අමුතුවෙන් කියන්න ඕනේ නෑනේ නිවාසය ඇතුලේ තියෙන තත්ත්වය. කොහොමහරි හැමදෙනාම එකතු වෙලා සෑහෙන ජයග්‍රහන සංඛ්‍යාවක් ලබාගන්න එක නම් අනිවායාර්ය දෙයක්.  ඒත් අපේ එවුන්ගේ තිබුන දාංගලේ නිසාම අපේ පැත්තට තිබුන ලකුනු කැපුන අවස්ථාත් තිබුනා.

ඒ දවස් වලට අර කලින් කිව්වත් වගේ අපිට තියෙන ලොකුම මෙව්වා එක තමයි උත්සවේ දවසට අනිත් නිවාස වලට වැඩිය ගතියට අපේ නිවාසය හදන එක. ඒකට හැමෝම වගේ භාවිතා කලේ ස්වභාවික දේවල්. හේතුව තමා වියදමකින් තොරව අඩුම කුඩුම සොයා ගැනීමට තියෙන හැකියාව සහ එහෙම අඩුමකුඩුම සෙවීමේ මෙහෙයුමේ තියෙන ෆන් එක.

ඒ අඩුමකුඩුම සෙවිල්ල ගැන කියන්න තමා මෙච්චර වෙලා දැඟලුවේ. හැබැයි අපි කෙල්ලොන්වනම් හලලා තමා මේ වැඩේ කරේ. එයාතට තිබුනේ කොඩි හදන්න, එක එක බෝඩ් ලියන්න වගේ ඒවා. ඉතිං මෙහෙමයි ඒ කතාව… අපේ පාසල තියෙන්නේ නාගරික පරිසරයක වුනත් පාසල අවට තියෙන පාරවල් වලින් ගියාම ලේසියෙන්ම අපූරු ගැමි කුඹුරු වලින් වටවුන තැන් වගේම ගඟක් එහෙමත් තියෙන පෙදෙසකට ඉතා ඉක්මනින් ලං කරන්න පුළුවන්. ඉතිං ඒ වගේ පාරිසරික අලංකාරය තියෙද්දි අපි මොකටද ඉටිරෙදි එල්ලගෙන නිවාස හදන්නේ. එහෙම හිතන අපි කරන්නේ ක්‍රීඩා තරඟ අවසන් දිනේට දවස් දෙකතුනක ඉඳන් අර කිව්ව  ලෝ  කොස්ට් අඩුමකුඩුම හොයන එකතමා.

මුලින්ම අපි කරන්නේ ලෑයිස්තුවක් හදාගන්න එක. ඊට පස්සේ තමා රෑට රෑට අහල පහල ගෙවල් වලට තාප්ප  වලින්  පැනීමේ මෙහෙයුම පටන් ගන්නේ. ඇත්තටම ඒක හොරකමක් වුනාට පාසල වෙනුවෙන් කරන, අපේ නිවාසය වෙනුවෙන් කරන ලොකු කැපකිරීමක් කියලා හිතාගෙන තමයි සැම එකවගේ සෑහෙන අවධානමක් අරගෙන තාප්ප උඩින් පැන පැන කකුල්  හූරගෙන තුවාල කරගෙන එහෙ අවශ්‍ය දේවල් එකතු කරගන්නේ.

පිදුරු එකතු කරන ගමන් මේ වගේ දේවල් නම් අනන්තයි…

කලින් ගිහින් ඒ කියන්නේ එලිය තියෙන වෙලාවට ගිහින් අදාල දේවල් තියෙන තැන් ගැන අපිව දැනුවත් කරන්න වෙනමම සෙට් එකක් හිටියා. රෑට අපි ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ දවල් වරුවේදි අපට ලැබෙන ස්ථාන ගැන පිහිටීම අනුව. වැඩිපුරම අපි වද වුනේ දිගල එල්ලා හැලෙන මල් වර්ග ගැන. ඔය මල් දවල්ට පිපිලා තියෙන නිසා හොයාගන්න ලේසි වුනාට රෑට හොයන්න හෙන ගේමක් දෙන්න ඕනේ. ඇයි ඉතිං මල් ඔක්කොම පරවෙලානේ. ගහ මොකද්ද මල මොකද්ද කියලා හොයාගන්න බැරි නිසාම ගොඩක් වෙලාවට කරන්නේ ගහ පිටින්ම ගලොගෙන එන එක. ඒක ලේසි වැඩක් කියලා හිතන්න එපා. තුන් හතර දෙනෙක් එක්ක වත්තට තාප්පෙන් පැනලා සද්දේ ඇහෙන්නේ නැතිවෙන්න ගහ පිටින්ම කපලා තාප්පේ අනිත් පැත්තේ ඉන්න එවුන්ට තාප්පේ උඩින් පාස් කරනව කියන්නේ… ඒකත් මහ රෑ එකට දෙකට විතර.

ඊට පස්සේ කරන්නේ යෙලෝ ෆාම් ගස් වලින් අතු කපන එක. එක්නම් ඉතිං සිම්පල්. හැබැයි හිටපු ගමන් බල්ලෝ එලෝගෙන එද්දි නම් කැපිටල් වෙන වෙලාවලුත් තිබ්බා. එහෙම වෙලාවට නම් ඉතිං කරේ තියෙන ඒවා බිම දාලා හරි බල්ලගෙන් බේරෙන්න දුවන එක තමා කරන්නේ. වෙලාවට කවදාවත් බල්ලෙක්ට අපිව කන්න ලැබුනේ නෑ. ඒ ගෙවල් වල බල්ලෝ හෙන බුද්ධිමත්. මුලින්ම සද්දේ ආවම බුරන්නේ නෑ. ෂේප් එකේ සද්දේ එන පැත්තට පොඩි ගෙරවිලි සද්දයක් කර කර එනවා. එහෙම ලඟටම ඇවිත් තමා බුරන්නේ. හැබැයි හැම පාරකම කව්රු හරි එකෙක්ට ඔය ගෙරවිලි සද්දේ එහෙන නිසා බල්ලා එන්න කලින් අපි අඩුම ගානේ තාප්පේ උඩටවත් නැගලා. ආයේ ඉතිං ඒ ගේ දිහා බලන්නේ නෑ. වෙන ගෙදරකට යනවා. අම්මපා ඒ බල්ලෝ හෙන පොෂ් එවුන්. දුර ඉඳන් බුරාගෙන එන්නේ නෑනේ… දැන් නම් හිතෙනවා අපි ඒ දවස් වල හෙන හොරු වගේ නේද කියලත්…

රෑට ඔය වගේ දේවල් කරද්දි දවල්ට කරන්නේ වෙල් වලින් පිදුරු උස්සන එක. ඒවා නම් ඉතිං උස්සන්න දෙයක් නෑ. කවුරුත් බනින්නේ නෑ අරගෙන ගියාට. ඒ පිදුරු ගෙනියන්නේ ගොඩක් වෙලාවට වහලෙට දාන්නේ. වෙලාවට පිදුරු කහපාටට හුරු පාටක් වුනේ. කිසිම වෙනසකින් තොරව කෙලින්ම වහලට දාන්න පුළුවන්. අන්න ඒ වාසිය අපිට තිබුනා. තව විජය නිවාසයේ පාට කොල පාට නිසා උංටත් ඒ චෑන්ස් එකම තිබුනා. දන්න දා ඉඳන් උං දැම්මේ අමු පොල් අතු වියලා.

ඊට අමතරව බට ගස් එහෙම ගේනවා නිවාසයේ සැකිල්ල හදන්න. ඒවනම් හොරකන් කරන්නේ නෑ. මොකද හොරකන් කරලා ගේන්න බෑනේ. ඒක නිසා.

සැරසුවට පස්සේ…

ඔය අඩුම කුඩුම එකතු කරගත්තට පස්සේ දවල් වරුවක් අල්ලලා වැඩේ පටන් ගන්නවා. නිවාසය භාර ගුරුවරු දෙන සැලැස්මට අනුව මුලින්ම සැකිල්ල හදලා ඊට පස්සේ එවේලෙට හොයාගන්න මොනාවෑයින් හරි වහලේ දැල් දැල් වගේ වෙන්න හදලා පිදුරු දානවා. හවස් වෙද්දි ඒක අපි හදපු නිවාසය ඇතුලෙම මොනාහරි කාලා නිදාගන්නවා. ඇතුලේ විස්සකට විතර ඉන්න පුළුවන් වෙන්න තමා හැමපාරම හදන්නේ. ඊට පස්සේ එලි වෙන්නේ ස්පෝට් මීට් දාට. ඉතිං උදේම ගෙවල් වලට ගිහිං තව පාට ඇඳුමකුත් දාගෙන ආයේ එනවා. ඒ ඇවිදින් තමා දවස් දෙක තුනකට කලින් කඩා ගෙන ඇවිත් වතුර බේසම් වල බස්සපු මල් ජාති ටික අරගෙන නිවාසයේ එළියෙයි ඇතුලතයි එල්ලන්නේ. ඒකෙන් තමා තියෙන පාලු මූසල ගතිය යවන්නේ. මල් එල්ලලා ඉවර වෙද්දි නිවාසය හරියට නිකං සුරංගනා නිවසක් වගෙයි.

ඔන්න ඔහොම හදන අපේ නිවාසයේ උඩින් කහ පාට කොඩියක් ගහනවා ස්පෝට් මීට් පටන් ගන්න කලින්. ඊට පස්සේ ඉතිං … දැනෙන සනීපේ… එක දිගට දවස් තුනක් හෝ හතරක් ඔය වැඩේටම විතරක් මහන්සි වෙනවා. අන්තිම දවසේ හවස් වරුවේ තමා නිදහසක් ලැබෙන්නේ. අන්තිමට ක්‍රීඩා උත්සවය දාට හැමෝම පොරේ නිවාසේ ඇතුලට රිංගන්න. ඒ තරමට ඒක හිතට අල්ලලා යනවා. ඒත් ඒක අපි වෙන්කරේ නිවාසයේ ගුරු දෙගුරුන් වෙනුවෙන්. ළමයි හැමෝම නිවාසය පිටිපස්සේ තියෙන ගස් හෙවන් වල හරි කුඩ ඉහලගෙන හරි තමා හිටියේ. ඒ අතර වගකීම් දරපු අපි හැමදාමත් වගේ අවුවේ… ඒත් එදා දුකක් ඇතිවුනෙත් නෑ ඒ ගැන. අදත් නෑ.

ඇත්තටම අපි ඒකෙන් ගොඩක් දේවල ඉගෙන ගත්තා. එක සැලසුමකට අනුව කට්ටියක් වැඩ කිරීම මූලිකයි. ඊට පස්සේ අදහස් බෙදා ගැනීම. වඩා හොඳ අදහසට ඉඩදීම. ඒකට තව දේවල් එකතු කිරීම වගේ ගොඩක් දේවල් ඉගෙන ගත්තා. හැබැයි ඔය හැමදෙක්ම කලේ පොඩි පොඩි හොරකම් කරලා වුනාට අපි එකෙක් වත් හොරු වුනෙත් නෑ, නිකරුනේ හොරකම් කලෙත් නෑ. හැම දේකින්ම වුනේ අපි වැඩි වැඩියෙන් නිර්මාණශීලි වුන එක තමා. ඒ ගැන නම් චූටි මෙව්වා එකක් තියෙනවා.

ඒ වගේම අපේ ගෙවුන අතීතය එක්ක දැන් සසෑඳීමක් කලොත් නම්, බොහොම දුක හිතෙන කාලයක් කියලා කියන්න පුළුවන්. දැන් නිවාසය හදන්නේ නෑ. කුලියට ගන්නවා. මළ ගෙවල් වල ගහන ටෙන්ට් එකක් ගෙන්නලා වටේට කහපාට ඉටිරෙදි ඔතලා උඩින් කහපාට කොඩියක් ගහනවා. ඒක ඇතුලේ දෙසීයකට තුන්සීයකට ඉන්න පුළුවන්… අපේ කාලේ වගේ විස්සකට තිහකට නෙමේ දෙසීයකට තුන්සීයකට. ඒ තමයි දැන් ඉන්න එවුන්ගේ නිර්මානාත්මක කුසලතාවය…!

 

 

 

කජු ගහ…

හරියටම මේ වගේ...

හරියටම මේ වගේ…

කජු ගහක් කිව්වට ඒක පුංචියට හැදුන, අතු දෙක තුනක් බෙදිච්ච කජු ගහක් නෙවෙයි. හරියට නිකං මහ විසාලෙට අතු බෙදිච්ච රූස්ස නුග ගහක් වගේ ලොකු කජු ගහක්. ඒක තිබුනේ මගේ යාළුවෙක්ගේ ගෙදරට එහා පැත්තේ වත්තේ. ඉස්සර අපිට මොකක් හරි ප්‍රශ්නයක් ඇති වුනාම, ඒ කිව්වේ… ඔය ගෙදරට කියාගන්න බැරි මිතුරන් අතරේ පමණයි දේවල් කතා කරන්න අපි සෙට් වුනේ ඔය කියන කජු ගහේ බිම ඉඳන් තියෙන දෙවෙනි දෙබලට.

තව චුට්ටක් කියන්න ඕනේ කජු ගහ ගැන. අපි කතා කරපු ප්‍රශ්න පස්සේ කියන්න බැරියෑ. ඔය කජු ගහේ කඳ ඒ දවස් වල අපි තුන්දෙනෙක් එකට අත්වැල් අල්ලගෙන වටකරන්න හැදුවත් කරන්න බෑ. ඒ තරම් හෙන සයිස් කඳක්. හැබැයි කඳ කොච්චර ලොකු වුනත් ඔය කජු ගහේ එක පුහුලමක්වත් හැදුනේ නෑ. ඒකනම් ඇයි කියන්න දන්නේ නෑ. කොහොමහරි ඉතිං ඔය කජු ගහට අපි නගින්නේ පහලට පාත් වෙච්චි අතුවල එල්ලිලා. මොකද ගහේ කඳ වටේට අත් වලින් බදලා ගහට නගින්න බෑ. ගහට නැග්ගට පස්සේ මුලින්ම කරන්නේ ඒ දවස්වල වට අඩි හතරක් පහක් විතර වෙන අත්ත දිගේ ගහේ පළවෙන දෙබලට යන එක. එතනින් පස්සේ දෙවෙනි දෙබලට.

අන්න එතෙන තමයි අපේ මරු සිරා පොට් එක. ඒ දෙබලේ තිබුනා පොඩි ඉඩක්. හරියට නිකං පොරෝ පාරක් ගහලා වගේ. 😉 එතෙන තමා අපේ සියළුම ලිපි ලේඛන හංගලා තිබුනේ. ඒ දවස් වල ඉතිං වැඩිපුර අතේ ගැවසෙන ලිපි ලේඛන මොනාද කියල කියන්න ඕනේ නෑනේ. කොටින්ම හුවමාරු මධ්‍යස්ථානය වුනේ එතෙන. හිටිගමන් කෙල්ලන්ට ලියුම් ලියන්න, කෙල්ලන්ගෙන් යාළුවෙන්න අහන්න ප්ලෑන් කරෙත් ඔය ගහ උඩම තමා.

ආහ්… ඔය දෙබලට උඩින් තියෙනවා තව පොඩි සයිස් දෙබලක්. ඒකේ එකපාරට ඉන්න පුළුවන් දෙන්නටයි. පහල එකේ පුළුවන් පස් දෙනෙකුට විතර එක එක ඉරියවු වලින් පහසුවෙන් ඉන්න. ඉතිං ඔය තුන්වෙනි දෙබල උපයෝගි කරගත්තේ කජු ගහ තිබුන වත්තට පිටිපස්සෙන් ටිකක් දුරින් තිබුන රේල් පාරේ කෝච්චි යනවා බලන්න. තුන් වෙනි දෙබලට නැග්ගේ නැත්තං කෝච්චි පේන්නේ නෑ. මොකද වටේටම එක එක ජාතිය උස ගස් වැවිලා තිබුනේ. ඒක නිසා තමා කජු ගහ ආරක්ෂිත ස්ථානයක් වුනේ. අනික අපි කොලුකමට කටු පඳුරු අස්සෙන් රිංගලා ඔය ගහට නැග්ගට වැඩිහිටියෙකුට නම් එන්න හිතෙන්නෙවත් නැති ගමනක්. යාළුවගේ ගෙදර ඉඳන් ඔය ගහ ගාවට එනවනම් මුලින්ම අඩි හතරක් විතර උස තාප්පෙන් පනින්න ඕනෙ. ඒකත් සෙල්ලං වැඩක් නෙවෙයි. යාළුවගේ වත්තේ ඉඳන් අඩි හතරක් උස වුනට තාප්පේ… කජු ගහ තියෙන වත්තේ ඉඳන් අඩි හයක් උසයි. මොකද ඒ වත්ත පාතයි. ඊට පස්සේ තාප්පෙන් පැනලා හරියටම මීටර් පනහක් විතර යන්න ඕනේ කැලේ මැද්දෙන්. කැලේ කියන්නේ ඒක නම් මහ එපා කරපු කැලයක්. ඉන්න තරමක් ඉන්නේ කටුස්සො. අන්න ඒ වගේ දුෂ්කරතා නිසා වැඩිය කවුරුවත් ඔය ගහ කිට්ටුවට එන්නේ නෑ.

ඉතිං ඔය ගහ උඩදී කරපු වැඩ… අම්මෝ ලියපු ලියුං ගොඩ. ඒ දවස් වල කවි ලියන්න නිසදැස් ලියන්න බෑනේ. ඒක නිසා කලේ කාගේ හරි සිංදුවක් කෑල්ලක් ලියුමේ පැත්තකින් ලිවුව එක තමා. ඔය ලියපු ලියුම් වලින් කීප දෙනෙක්ම ගොඩ ගියා. එක පාරම නෙමේ ඉතිං. ලියුම් දහයක් දොලහක් දුන්නට පස්සේ කෙල්ලට කොල්ලා ගැන දුක හිතිලා ඕං ඊළඟ දවසේ… හරි හරි මං කැමතියි…. කියලා කියනවා. ඊට පස්සෙන්දා ඉඳං ඌ එන්නේ නෑ කජු ගහට. ඌ කරන්නේ ගෙදරට වෙලා තනියම මනෝ ගහනවා. හැබැයි වැඩේ පොඩ්ඩක් හරි චකබ්ලාස් වේගෙන යද්දි ඕං එනවා ආපහු. අපි ඉතිං ඒත් ලියුමක් ලියලා දීලා වැඩේ ශේප් කරලා යවනවා.

ඒ දවස්වල අපි ස්කෝලේ ගියේ වෑන් එකේ. වෑන් එකේ සෙට් එකම තමා ඔය කජු ගහට සෙට් වෙන්නෙත්. ඉතිං එක දවසක්, අන්තිමට ළමයි ගන්න ස්කෝලෙන් ළමයි අරගෙන එනකොට ඒ ස්කෝලේ වයිස් ප්‍රින්සිපල් එනවා තැපැල් නයින්ටියක පුටු පුටු ගගා. හෙන පරන කබල් බයික් එකක්. පස්සේ ඕක දැකපු අදාල ස්කෝලේ සෙට් එක එක්ක වෑන් එකේ ඉඳන් වයිටෝ… වයිටෝ කියලා කෑගැහුවා. දැන් අනිත් ස්කෝල වල එවුනුත් බලනවා කාටද බොල මේ කෑගහන්නේ කියලා. අම්මටසිරි, මුං මේ කෑගහන්නේ උංගෙම ස්කෝලේ වයිටට. සොරි… වයිස් ප්‍රින්සිපල්ට.

කොහොමහරි අර කසි කබලේ පුටු පුටුව අස්සෙන් ඕක ඇහුනා කියන්නකෝ වයිස් ප්‍රින්සිපල්ට. අම්මටඋඩු මූ නයිට්‍රස් ගහලා වගේ කෙලගෙන ඇවිත් නැවැත්තුවේ නැතෑ වෑන් එක ඉස්සරහින් පාර හරස් කරලා. දැන් ඉතිං සෙට් එකම බය වෙලා. මාත්…. මාත් ඉතිං අනිත් එවුන්ට සහයෝගෙට අඩෝ වයිටා…. හරි මොකක් හරි කියලා කෑගැහුවා වගේ මතකයි. පස්සේ ඔන්න පොර එනවා සුදුම සුදු කිට් එක ඇඳගෙන වෑන් එක ගාවට ඇවිල්ලා නවත්තනවා ඔය එන්ජිම කියලා වෑන් එකේ අයියට සද්දයක් දැම්මා. ඌ අපිට වැඩිය බයයි. පස්සේ ඔන්න ඇවිත් දොර ඇරලා, මුලින්ම බැස්සවා සර්ගේ ස්කෝලෙ ළමයි ටික.

තමුසෙලා මෙහාට වෙනවා. කියලා උංව පැත්තකට කරලා… අනිත් ස්කෝල වල කොල්ලෝ ටික ඉන්නවනේ. ඒ කියන්නේ මමයි තව හතර දෙනෙකුයි විතර.

හ්ම් දෙනවා තමුසෙගේ පොතක්… කියලා අර ස්කෝලේ එකෙක්ගේ පොතක් ඉල්ලගෙන, දැන් ලියනවා තමුසෙලාගේ ස්කෝලෙයි, නමයි, පන්තියයි, පංති භාර ගුරුවරයාගේ නමයි…. කියලා මූ පොත දෙනවා අපි පස්දෙනාට.

අපි දැන් මූනට මූන බලාගෙන. ඇයි ඕයි බලාගෙන ඉන්නේ… ලියනවා ඕකේ.

ඒ වෙලාවේ ඉතිං බොරු නම් මතක් වෙන්නෙත් නෑ. ඉතිං ඇත්තම ලිව්වා. ඊට පස්සේ පොත දුන්නා වයිටට. පොර පොත අරගෙන… මම දන්නවා හොඳටම මගේ ස්කෝලේ ළමයි මට කවදාවත් ඔහොම කෑගහන්නේ නෑ කියලා. ඒක නිසා තමුසෙලා තමා මේක කරලා තියෙන්නේ. මං හෙටම තමුසෙලාගේ ස්කෝල වලට කතා කරලා දඬුවම් දෙන්න කියනවා.

දැන් කට්ටියගේ කටවල් ඇරිලා… ඇස් ලොකු වෙලා. අර වයිටගේ ස්කෝලෙ ගොබිලෝ ටික ඉන්නවා කිසිම දෙයක් වුනේ නැති ගානට. පස්සේ වයිස් ප්‍රින්සිපල් ගියා කොලේත් කඩාගෙන. අරුං ටික නැග්ග වෑන් එකට. එතනින් පස්සේ ඉතිං හිනාවෙවී අරුංට ගැහුවා ගැහිල්ලක්. අන්තිමේ නතර වුනේ කොලේ කඩපු පොත කීතු කරලා හුළඟේ පාකරලා.

පස්සේ කොහොමහරි කට්ටියම සෙට් වුනා හවස කජු ගහට, හෙට ගුටි කන්න වෙන සීන් එක ගැන කතාකරන්න.

ම්… මේ බං… ඔන්න ඔහේ ගුටි කෑවත් මොකද බං… මේං මේක බලලා හිටපන්. අද හම්බුනේ. හෙට ගෙනියන්න ඕනෙ. ඉරන්නේ පොඩිකරන්නේ නැතුව කියවලා දියන්…

කොහොම හරි කරුවල වැටෙනකං සමාජ අධ්‍යනය පත්තරක් කියෙව්වා මිසක් ගුටි කන සීන් එක අමතක වුනා. පස්සෙන්දා උදේ ආයෙ මතක් වුනා. එදා උදේම මට බඩේ අමාරුවක් හැදුනා. ඒක නිසා අම්මා කිව්වා ගෙදර ඉන්න කියලා. පස්සේ බලද්දි අනිත් උංටත් උන, වමනය, ඔක්කාරය වගේ ලෙඩ හැදිලා තිබුනා. කොහොමහරි දඩුවමක් ලැබුනේ නෑ. අඩුම තරමේ එකෙක්ගෙන්වත් අහලාවත් තිබුනේ නෑ…

දැන් තමා දුකම හරිය. එදා අච්චර කැලේ රිංගගෙන ඇඟපත තුවාල කරගෙන අපි නැග්ග කජු ගහ කපලා දාලා. ඉස්සර කෝච්චි බලන්න කජු ගහේ තුන්වෙනි කරුවට නගින්න ඕනේ වුනාට, දැන් කොච්චියේ යන ගමන් කජු ගහ තිබුන මුළු වත්තම පේන විදියට ගස් ඔක්කොම කපලා. පට්ට දුකයි සීන් එකට. සමහරවිට ගහ කපන කොට ගහේ බෙදල අස්සේ අපි ඒ දවස් වල තියලා තිබ්බ අධ්‍යාපනික කඩදාසි, රසාස්වාද, පෑන්, පැන්සල් එහෙමත් තියෙන්න ඇති. ඒත් දැන් ඉතිං මොනා කරන්නද… ගහත් නෑ… යාළුවොත් ටික ටික දුරස් වෙලා. 😦

 

ප්‍රින්සිපල් ඩබල…

මේ දවස් වල ප්‍රින්සිපල්ලා ගැන කතා කරන්න බයයි. කියන්න බෑනේ අපිටත් බනියිද කියලා ෆේස් බුක් යන නිසා. හ්ම්… ඉතිං මේ කියන්නේ මාර ඩබලක් ගැන.

ලොකු එකා තරිඳු. පොඩි එකා චතුර. දෙන්නගෙම ගෙවල් එක ලඟ. දෙන්නම යන්නේ එක ස්කෝලෙට, එකම වෙලාවට, එකම තාප්පෙන් පැනලා. ඒ තමා මුන් දෙන්නට දෙන්න පුළුවන් හොඳම හැඳින්වීම.

ලොකු එකා ගැන කතා දෙක තුනක් මීට කලින් ලිව්වා. නම කිව්වද නැද්ද කියලනම් මතක නෑ. ඉතිං මේ දෙන්නා යන ස්කෝලේ තියෙන්නේ ගෙදර ඉඳන් කිලෝමීටර් දෙකක් විතර දුරින්. පයින් යනවනම් විනාඩි විස්සක විතර දුරක්. කොහොමත් කොච්චර බයිසිකල් තිබුනත්, පාරේ යන ට්‍රයිෂෝ කාරයෙක් මුං දෙන්නව ගිහිං දාන්න හැදුවත් දෙන්නම ඒ උදව්ව ප්‍රතික්ෂේප කරලා පයින්ම යනවා. ඒවටත් දෙන්න ගාවම සාධාරණ හේතු තියෙනවා.

ලොකු එකානම් විෂය කීපයකට අකැමැතියි. ඌ පරක්කු වෙලා යන්නේ අකමැති විෂයන් මුලට තියෙන දාට. ඒ විෂයන් අතර, සිංහල, බුද්ධාගම, ගණිතය, ඉංග්‍රීසි, විද්‍යාව, පුරවැසි මොකද්ද එක, තවත් මොකද්ද විෂයන් තුනක්  තියෙනවා. එකතොට පොඩි එකා පරක්කු වෙලා යන්නේ “තරිඳු අයියාත් පරක්කු වෙලානේ යන්නේ“, අන්න ඒක නිසා.

ප්‍රින්සිපල් ඩබල

ප්‍රින්සිපල් ඩබල

මේ ඩබල උද්ට ස්කෝලේ යන්න ගෙදරින් එලියට බහින්නේ මහා පාන්දර 7.45ට. හැබැයි ස්කෝලේ පටන් ගන්නේ 7.30ට. 8.05 හෝ 8.10 වෙද්දි ස්කෝලෙට යද්දි ඉස්සරහින් යන්න තියෙන ගේට්ටුව වහලා. එතකොට කරන්නේ පරණ අතෑරලා දාලා තියෙන ස්කෝලේ ගොඩනැගිල්ලකින් කවර් වෙලා තියෙන තාප්පෙන් පැනලා යන එක. දැන් ඒක මුං දෙන්නගේ දින චරියාවේම කොටසක් වෙලා.

කොහොමහරි මේ දෙන්නා ස්කෝලෙ යන වෙලාව දන්න ගමේ කට්ටිය මුං දෙන්න උදේට එන කොට පාරේ අයිනට වෙනවා. හරියට හාමුදුරුවන්ට ඉඩදෙන්න පාරෙන් අයින් වෙනවා වගේ. හේතුව තමා මුළු ගමේම අය මුං දෙන්නට කියන්නේ ප්‍රින්සිපල් සහ වයිස් ප්‍රින්සිපල් කියලා. ඇයි දෙන්නම දෙන්නට ඕනේ වෙලාවට යනවා දෙන්නට ඕනේ වෙලාවට එනවා.

කොහෙන් හරි ඔය නම ස්කෝලේටත් ලීක් වෙලා. දවසක් ඩබල තාප්පෙන් පැනලා ස්කෝලේ එනකොට පන්තිභාර සර් ඉන්නවලු තරිඳු එනකං. පොඩි එකා ලොකු එකාට වැඩිය හපන් නිසා  කොහොම හරි ෂේප් එකේ හැංගි හැංගි ගිහින් උගේ පුටුවෙන් වාඩෙවෙලා නමට එකත් දාගන්නවලු. ඒත් ලොකු එකා හැමදාම මාට්ටු. ඔහොම මාට්ටු වෙච්චි දවසක, තරිඳුලාගේ පංති භාර සර්, මූ පන්තියට එනකොටම ළමයින්ව නැගිට්ටවලා “ ආයුබෝවන් සර්“ කියලා කියවලා. දැන් තරිඳුවා ෆුල් හොල්මන්ලු. ඌ වටපිට බලනවලු වෙන කවුරු හරි සර් කෙනෙක් වත් උගේ පිටිපස්සෙන් ඇවිත්ද කියලා. ඒත් නැහැලු.

ඒ පාර පංති භාර සර්ම ඇවිත්, කොහොමද ප්‍රින්සිපල් සර්…? අදත් ටිකක් පරක්කුයි නේද…? කියලා අහනකොට… දන්නවනේ ඉතිං එකට එක බත් පත කාගෙන ඉන්න එවුන්ට යන චූං එක…

කොහොමහරි මුං දෙන්නට කොච්චර අවවාද කලත් හදන්න බැරි එකේ. විදුහල්පති පොඩි චාන්ස් එකක් දුන්නලු, කමක් නෑ පරක්කු වෙලා වරෙල්ලකෝ කියලා. මොකද ළමයි පාසල් නොගිහින් නතර වෙනවට වැඩිය පරක්කු වෙලා හරි එනඑක හොඳයිනේ… ඒකයි.

පොඩි එකාවත් එක දවසක් මාට්ටු වෙලා. උගේ පන්ති භාර මිස් ඇහුවලු… මොකද චතුර පරක්කු කියලා… මොකද්ද උත්තරේ….

“තරිඳු අයිය පරක්කු වුනානේ මිස්“ කියලා ඌ අහක බලා ගත්තලු….! මිස් කටවහගෙන පැත්තට ගියාලු මුංව හදන්න පුළුවන් පුතාලා නෙවෙයිනේ කියාගෙන…!

හැබැයි තරිඳුවා මීටරේ. ඌ සමස්ථයක් වශයෙන් සියළුම විෂයන් වලට අකමැති වුනාට විද්‍යාවටයි, ට්‍රේනින් මිස්ලා උගන්නවන ඉංග්‍රිසි වලටයි කැමතියි… 😉

%d bloggers like this: