රට වටේ යන වෙසක්…!

අනුරාධපුරේ අපි ඇවිද්ද තැන්...

අනුරාධපුරේ අපි ඇවිද්ද තැන්…

ඉස්සර වෙසක් එකට ගම වටේ ගියාට දැන් යන්නේ රට වටේ. අපි ලොකුයිනේ දැන්…! හතර පස් දෙනෙක් එකතු කරගෙන අනුරාධපුරේ යන්න ලෑස්ති වෙලා හිටියට අන්තිමට ඉතුරු දෙන්නයි. ම්… මං හිතන්නේ ඒ “හොඳම කණ්ඩායම“ වෙන්න ඇති. කවදාවත් කෝච්චියෙන් අනුරාධපුරේට ගිහිං නැති නිසා යන දවසට හරියටම සති දෙකකට කලින්ම දෙවෙනි පංතියේ ආසන වෙන් කරලා තමා වැඩේ පටන් ගත්තේ. වෙසක් දවසේ උදේ තියෙන කෝච්චියට සීට් බුක් කිරීම ඇරඹුන දවසෙම මම ගියේ දවල් දෙකට විතර. ඒ වෙනකොටත් ආසන හතලිහක් වෙන් වෙලා ඉවරයි. හිතාගන්න පුළුවන්නේ සෙනග කොච්චරක් ඉන්න ඇතිද කියලා.

ඇත්තටම අනුරාධපුරේ යන්න ඕනේ කියලා හිතුනේ පිං සිතුවිලි පහලා වෙලා නම් නෙමෙයි. වෙසක් එකේ බොරු කියන්න ඕනේ නෑනේ. ඇත්තටම ගියේ, පුංචි කාලේ ගියාට පස්සේ අවුරුදු ගානකින් නොගිය නිසා වගේම අනුරාධපුරේ දැක ගන්න ආසා හිතුන නිසා. සමහරවිට ඉතිං… එහෙම හිතෙන්න ඇත්තෙ පෙර පිනකට වෙන්න ඇති…! නැත්තං ඉතිං අනිත් වෙසක් දවස් වලට වගේ ගෙවල් පැත්තෙම කැරකි කැරකි ඉන්න තිබුනනේ.

ඉතිං ආසන වෙන් කරපු දා ඉඳන් ගමනට ඕනේ වෙයි කියලා හිතන දේවල් කීපයක් ලෑස්ති කරා. ගොඩක් දේවල් තිබුන නිසා කරදර වෙන්න වුනේ නෑ වැඩිය. ඒත් අනුරාධපුරේට පැලෙන්න වහිනවා කියලා රේන කෝට් එකක් ගෙනියපං කියපු එකාටනම් අහුවුනොත් දෙනවා දෙකක්. අනුරාධපුරේට පුංචි පොද වැස්සක් ඇරෙන්න සති ගානකින් වැහැලා නෑ. අළුතෙන්ම රේන් කෝට් එකක් ගන්න වුනා වැරදි ආරංචිය නිසා. ඒක කමක් නෑ. වෙන ගමනක් යද්දි පාවිච්චි කරන්න බැරියැ.

ගමන පිටත් වෙන දවසේ, අනුරාධපුරේට කොළඹින් කෝච්චිය පිටත් වෙන්නේ උදේ 6.50ට. ඒක නිසා පාන්දරම නැගිටලා ගාලු පාරට ඇවිල්ලා දුර බස් එකක නැග්ගා. දුර බස් කියන්නේ ලග ලඟ හෝල්ට් වල නවත්තන්නේ නැති එව්වා. කොහොමහරි කොළඹට එද්දි උදේ හයයි. විනාඩි පනහක් තියෙනවා කෑම කාලා ගමනට සූදානම් වෙන්න. පස්සේ ඉතිං ඔක්කොම කරගෙන කොටුවේ ස්ටේෂන් එකෙන් ඇතුල් වෙද්දි හයයි හතලිස් පහට විතර ඇති. සීට් නැතිවෙයි කියලා බය වෙන්න දේකුත් නෑනේ. ඒක නිසා ඉතිං හැමදේම ගානට වෙලාවට, හදිස්සියක් නැතුවම කෙරුනා. කෝච්චයට නැගලා අපිට වෙන් කරපු සීට් එක තිබුන තැන නම් මරු. හරියටම දොරක් ගාව ඉස්සරහා පොඩි මේසෙකුත් එක්කම. අපේ බෑග් කෑම බීම ඔක්කොම ඒක උඩ තියන්න පුළුවන්.

දෙවන සමාධි පිළිමය

දෙවන සමාධි පිළිමය. මේක බලන්න යන්න වෙන්නේ පොඩි කැලේ පාරකින්. අපි ලොකු වටයක් යන්න තිබුන පාරක් මග හැරලා කෑලෑවෙන් පැන ගෙන යද්දි තමා මේ පිළිමය දකින්න ලැබුනේ. වාහන වල එන අයටනම් ප්‍රශ්නයක් නෑ. පිළිමය කිට්ටුවටම අනිත් පැත්තෙන් එන්න පුළුවන්.

ඊට පස්සේ ඉතිං හුලං වැදි වැදි එක දිගට පැය හතරාමාරක් විතර ගියා. සමහර තැන් වල ටික ටික ප්‍රමාද වුන නිසා ඇරෙන්න පැය තුන් කාලට අනුරාධපුරේට යන්න තිබුනා. ඊට පස්සේ ඉතිං දුම්රිය පොලෙන් බැහැලා එතෙනම තිබුන සිසිල් බීම දන්සැලෙන් බීම එකකුත් බීලා ගමන පටන් ගත්තා. අනුරාධපුරේ ගැන ඉතිං විශේෂයෙන් කියන්න දෙයක් නෑනේ… ඒක නිසා තැන් තැන් වලදී ගත්ත පින්තූර ටිකක් බලන්නකෝ. වැඩේ කියන්නේ ගෙදර ඉඳන්ම ලෑස්ති කරගෙන ගූගල් මැප් එකේ තියෙන පාරම තමා අනුරාධපුරේ ගියාම, එහෙන් ගන්න තියෙන මැප් එකේ තියෙන්නෙත්. ඒක නිසා ගමන ගොඩක් ලේසි වුනා. ඔන්න තියෙනවා උඩින්ම ලොකුවට. ඒක උඩ ක්ලික් කරලා ලොකු කරලා බලන්න පුළුවන්. අන්තිමට කුට්ටම් පොකුණ බලලා එද්දි හෙම්බත් වෙලා හිටියේ පයින්ම ඇවිදලා. අපි මුළු ගමනම ගියේ පයින් නිසා ටිකක් මහන්සියි. ඒක නිසා ආපු බස් එකේ නැගලා අනුරාධපුර නගරයට ආවා. ඊට පස්සේ තමා මතක් වුනේ ජේතවනාරාමය බැලුවේ නෑ නේද කියලා. වගේම තවත් තැන් කීපයක් මග හැරුනා. ඒ ඔක්කොම ආයෙම දවසක ගිහිං බලනවා කියලා හිතාගෙන රෑ දහයට පිටත් වෙන බස් එකේ නැගලා ඇවිත් කොළඹින් බහිද්දි පාන්දර දෙකයි හතලිහයි. ඊට පස්සේ කතරගම බස් එකක නැගලා ගෙදර යද්දි පාන්දර හතරයි… ගේට්ටුව වහලා නිසා ගෙට ගියේ තාප්පෙන් පැනලා…!

කුට්ටම් පොකුණ

කුට්ටම් පොකුණ

මෙතෙන හරි අපූරු වෙළඳාමක් සිද්ධ වෙනවා. කුට්ටම් පොකුනේ ඉන්න මාළුන්ට මෙතෙනට එන අය කෑම දානවා. ඒක නිසාම කඩ කිහිපයක බෝඩ් ගහලා තියෙනවා “මාළුන්ට දාන්න පොරි“ කියලා. ඒ අය පොරි විකුණන්නේ මාළුන්ට කන්න දෙන්න….!

සමාධි පිළිමය

සමාධි පිළිමය

සමාධි පිළිමය ගාවට කිට්ටු වෙන්න ටිකක් අපහසුයි. ඒ තරමට එතෙන සෙනග පිරිලා. එන ගමන් සීයා කෙනෙක් කිව්වා සමාධි පිළිමට දැන් දුර්වර්ණ වෙලා කියලා. හේතුව වෙලා තියෙන්නේ හරිහැටි ඉර එලිය නොලැබීමලු. උඩින් තියෙන පියස්ස නිසා පිළිමය නෙලලා තියෙන ගලට වැටෙන ඉර එළිය සීමා වෙලා නිසා පිළිමය නාස්ති වේගෙන යනවලු. පොළොන්නරුවේ අවුකන පිළමයටත් වැඩි ආරක්ෂාවට පියස්සක් හදලා මේ හේතුව නිසා ඒ පියස්ස නැවත අයින් කලා කියලත් කිව්ව… එයාගේ තර්කය වෙන්නේ… “මේ ගල් වලට ඉර එළිය අවශ්‍යයි. පියස්සක් ඕනෙනම් මෙච්චර හරියක් කරපු එකේ පියස්සක් නොගහා ඉන්න බැරි කමක් නෑනේ“

නටඹුන්

නටඹුන්

නටඹුන් කියන්නේ අපේ පැරණි සශ්‍රීකත්වයේ ඉතුරු වෙච්ච කෑලි. ආක්‍රමන නිසා අනුරාධපුරය දාලා පැනලා දිව්වා මිසක් ඒ ගැන හොයා බලන්න පැරැන්නන්ට වෙලාවක් තියෙන්න නැතුව ඇති. දැන් පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවෙන් මේවා මතු කරගෙන ගොඩක් තැන් වල, මේ ස්ථාන වල නම් ගහපු පුංචි බෝඩ් එකක් තියලා තියෙනවා ගල් බැමි මත. කොහොම වුනත් මේ දේවල් වලට තාම පන තියෙනවා වගේ. අතරින් පතර ගල් බැමි මත අරක්කු බෝතල්, බිඳුන වීදුරු කටු තියෙන්නේ ඒකයි.

ආයෙම පාරක් යන්න අදහසක් තියෙනවා. දැන්මම නෙවෙයි. තව අවුරුද්දකින් දෙකකින් විතර. ඒ වෙද්දි සමහර විට තාම හදාගෙන යන අභයගිරිය හදලා ඉවර කරලා තියේවි. බලන්න බැරි වෙච්ච තැන් ටිකත් බලාගන්න පුළුවන් එතකොට. –at අපේ මිනිස්සු පාලු නිසංසල තැන් හොයන්නේ බොන්න විතරයි.

 

Advertisements

මාලිගයක් හදන්න හිතනවද….?

ඔයාලා කවද හරි පුංචි මාලිගයක් හදන්න ප්ලෑන් කරන්න ඉන්නවද…? හ්ම්… එහෙම නම් ලොකු ප්‍රශ්නෙකට මුහුන දෙන්න වෙනවා ඔයාලට. මාත් දැනගත්තේ ගොඩක්ම මෑතකදී…!

අහසට පේන හැටි...

අහසට පේන හැටි…

ගිය පෝය දවසේ මමයි තවත් යාළුවෝ දෙන්නෙකුයි ගියා කළුතර පලාතොට පාරේ තියෙන සුන්දර මාලිගයක් බලන්න. යනකන්ම දැනං හිටියේ නෑ ඒක මාලිගයක් කියලා. ඒකෙ නම තමා රිච්මන්ඩ් කාසල්…! ගොඩක් දෙනා දන්නවා ඇති. ඉතිං මේ පෝස්ට් එකේ අධ්‍යාපනික විස්තර නෑ… තියෙන්නේ පුංචි කතාවක් විතරයි. ඒ ගැන වැඩිදුර අධ්‍යාපනික විස්තර ඕනෙ නම් මෙ‍තනින් බලන්න.

අපි ඒ මන්දිරයට ඇතුලු වෙද්දිම ඒක බලාගන්න අයගෙන් කෙනෙක් ඉස්සරහට හම්බුවෙලා කිව්වා, “ටිකක් ඉන්න විස්තර කරන්න කෙනෙක්ව එනකං” කියලා. ඒ වගේ බලෙන් විස්තර කරන්නෙක් අපිට ලැබුන පළමු වතාව. නැත්තං අපි ගිහිං එපැයි විස්තර අහන්න. ටික වෙලාවක් ඉන්න කොට අපිට තවත් කට්ටියක් සෙට් වුනා. ඉතිං වටේ පිටේ ලස්සන බල බල ඉන්දැද්දි ඔන්න එනවා මනුස්සයෙක්… “ආහ් ඔහොම ඉස්සරහට ගිහිං වමට හැරෙන්න… මං විනාඩියෙන් එන්නම්…” කියාගෙන. අපිත් ඉතිං ගියා ඉස්සරහට. ම්… මරු ප්ලේස් එක. ඉස්සරහ ලොකු මිදුලක්…! පුංචි එවුන් රොත්තක් සෙල්ලම් කරනවා.

ඊට පස්සේ ඔන්න එනවා… අපේ විස්තර කරන්නා. මහත්තයලා දන්නවද කියලා අහලා පටන් ගත්ත විස්තරේ අන්තිමේ ඉවර වුනේ කොහෙවත් තියෙන මඩුවන්වෙල වලව්වෙන්…! හිතාගන්න අමාරුයි ඒ මනුස්සයාගේ ගිරා කට ගැන. චුට්ටක් කියන්නම්…. හැබැයි කියවද්දි ස්පීඩ් කියවන්න ඕනේ…

“මහත්තයා මේ මාලිගාව අවුරුදු 105ක් පරණයි. දොරවල් 99යි… උළුවහු 99යි… හැම එකකම තියෙන්නේ ජර්මනියෙන් ගෙනාපු සරනේරු. නිකං මේ දොරක් ඇරලා වහලා බලන්න මහත්තයා පොඩි සද්දයක්වත් එනවද කියලා… නෑනේ… මේකට මං දන්න කාලෙක ඉඳන් තෙල් බිංදුවක්වත් දාලා නෑ…”

ඒක ඇත්ත පුංචි සද්දයක්වත් නැගෙන්නේ නෑ දොරවල් වලින්. ඊට පස්සේ මුදලිතුමාට නාට්‍ය රසය ලබාදුන් වේදිකාවට එකක්ගෙන ගිහිං…

“මහත්තයා මේ වේදිකාව තනිකරම හදලා තියෙන්නේ තේක්ක වලින්. මේ හැම කණුවක්ම එක තේක්ක ගහක්. මේ මාලිගය හදන්න තේක්ක නැවු දෙකක් ගෙන්නලා තියෙනවා.”

ඉස්සරහින්...

පැත්තෙන්…

ඊට පස්සේ ඔහොම ගිහිං ගිහිං මනුස්සයා ට්‍රැක් එක මාරු කරා. මගේ යාළුවගෙන් ඇහුවා “මහත්තයා කොහෙද” කියලා… මූත් ඉතින් අර ඇවිල්ලා හිටිය කෙල්ලෝ ගොඩටම ඇහෙන්න අවිස්සාවේල්ලේ කියලා බෝල්ඩ් කරලා ලොකු අකුරෙන් කිව්වා…! අපෙන් අහන්නේ නෑනේ කොහෙද කියලා ඔය වගේ වෙලාවකදී…

“ආහ්… ඒ පැත්තේ නේද මඩුවන්වෙල වලව්ව තියෙන්නේ… ගිහිං නැද්ද…. ඒකෙ මහත්තයා මැද මිදුල් විසි එකක් තියෙනවා.” කියලා හෙන විස්තර වගයක් කිව්වා. මතක නෑ අප්පා ඒ ටික නම්. ඊට පස්සේ ඔන්න අපිව එක්කන් ගියා උඩුමහලකට. සඳලුතලයක් වගේ…!

“මහත්තයා මෙතෙන බොහොම වැදගත් ස්ථානයක්. ලෝකෙටම තියෙන්නේ මෙහෙම තැන් එකයි. මෙතෙනට තමා මහත්තයා ගඟක ආරම්භයයි අවසානයයි දෙකම පෙනෙන එකම තැන. අද නම් පේන්නේ නෑ… මීදුම අඩුදාට සිරීපාදේ පේනවා… ඒ කියන්නේ කළු ග‍‍‍‍ඟේ ආරම්භය… අර අනිත් පැත්තෙන් පේන්නේ අවසානය. ඊට පස්සේ මහත්තයා… මේක මඩුවන්වෙල වලව්ව වගේ වලව්වක් නෙවෙයි… මේක මාලිගාවක්…”

“මාලිගාවක් කියලා වෙන් කරන්න තියෙන ක්‍රම තමා මහත්තයා, මේකෙ වහල එක අඟලක්වත් බිත්තිවලින් එලියට පන්නලා නෑ. ඒ වගේම මැද මිදුල් තියෙන්නේ එකයි… ඒ වගේම තමා මහත්තයා මේකෙ කුස්සියක් නෑ… මෙ පහල තියෙන පොළොවට අල්ලා තියෙන්නේ මහත්තයා තනිකරම පිටරටවලින් ගෙන්නපු පිඟන් ගඩොල්. ඒවා මෙහේ හොයන්නවත් නෑ…”

ආදී වශයෙන් කියාගෙන කියාගෙන ගිහිං කාමර ගොඩකට එක්කන් ගිහිං තව විස්තර සෑහෙන ප්‍රමාණයක් ලබා දුන්නා. ගොඩක් දේවල් පෙන්නුවා. ඊට පස්සේ ඉතිං වත්තපිටියේ ඇවිදලා ටික වෙලාවකින් අපි එන්න පිටත් වෙලා පයින්ම එනකොට… එක යාළුවෙක් කතා නෑ… විනාඩි විස්සක් විතර මූ මොනාදෝ මන්දා කල්පනා කරනවා. සමහරවිට අර මනුස්සයා කිව්ව විස්තර ගැන මෙනෙහි කරනවා ඇති කියලා කටපියං හිටියා ඉතිං.

පස්සේ බැරිම තැන… මොකද *%@($% කියලා ඇහුවම…

නෑ බං මං හිතන් හිටියේ පුංචි මාලිගාවක් හදන්න. දැන් මාලිගාවක් හදන්නේ නෑ බං වලව්වක් හදනවා…

ඈහ් ඒ මොකෝ…

නෑ බං මාලිගාවක් හැදුවොත් කන්න වෙන්නේ කඩෙන්නේ… –at බලන්න මූ හිතලා තියෙන දුර…

නිවාඩු වෙලාවක ගිහිංම බලන්න. තව ගොඩක් දේවල් කිව්වා. ඒවා මං මෙහෙම ජොලියට කියනවට වැඩිය ගිහිංම අහගන්න එක තමා වටින්නේ…

ටියුබ් ලයිට් සඳහා – මාලිගයක කුස්සියක් නොමැති බැවිනි.

නොදුටු දේ දැක ගතිමි…

ආඬිඅම්බලම නැවතුම් පොලට උඩ මලුව පෙනෙන හැටි...

ආඬිඅම්බලම නැවතුම් පොලට උඩ මලුව පෙනෙන හැටි…

මං පුංචි කාලේ අම්මයි තාත්තයි මාරුවෙන් මාරුවට මාව වඩාගෙන සිරිපාදේ කරුණා කෙරුවලු. මට ඉතිං මතක ඇති එකක් නෑ ඕවා. ඒ හැටන් වලින්. මතක නෑ කිව්වට ලාවට වගේ මතකයි බොරළු පාර අයිනෙන් බෑවුමට විහිදෙන කොල පාට තේ ගස් යායනම්. ඊට පස්සේ ආයෙමත් අම්මලා එක්කම රත්නපුරෙන් සිරිපාදේ ගියා. ඒ නම් තනියම යන්න එන්න පුළුවන් මතක තියෙන කාලේ.

2002 විතර වෙන්න ඕනේ. ඒ වතාවේ නම් ගියේ අම්මගේ යාළුවෝ කට්ටයක හිටිය මගේ වයසෙම වගේ යාළුවෝ ටිකක් එක්ක මග දිගට විකාර කර කර. ඊට පස්සේ ආයෙමත් දෙපාරක් ගියා යාළුවෝ එක්ක. මේ තමා නොදන්න කුරුවිට පාරෙන් ගිය වතාව. සෑහෙන කාලෙක ඉඳන් අවාරේ සිරිපාදේ යන්න හිතාගෙන හිටියත් මගෙත් එක්ක යන්න ලෑස්ති වෙච්චි හැම කෙනෙකුටම ගමන යන්න කිට්ටු වෙද්දි මොකක් හරි කරදරයක් වෙනවා. එහෙම වෙන්නේ මාත් එක්ක අවාරේ සිරිපාදේ ගිහිං උංට වෙන කරදර වලින් මග හැරෙන්නද එහෙම නැත්තං මට වෙන්න තියෙන ඒවායින් මග ඇරෙන්න කියලා දෙයියෝ තමා දන්නේ. කොහොම හරි අවාරේ ගමන අතෑරලා දාලා කුරුවිටින් යන්න ඕනේ කියලා හිතුනා ඊට පස්සේ. හිතුනට තනියම යන්න බැහැ. ඒක නිසා ඒ ගමනත් ටික ටික පස්සට ගියා.

කුරුවිට පාර පටන් ගන්න තැන

කුරුවිට පාර පටන් ගන්න තැන

ඒ අතරෙදි තමා මාත් එක්ක එහෙ මෙහෙ රවුං ගහන්න ලෑස්ති වෙලා ඉන්න හොඳම යාළුවෙක් මට කතාකලේ “අපි සිරීපාදේ යනවා. උඹත් එනවද?“ කියලා. යන්නේ කුරුවිටින් නිසා බැහැ කියන්න පුළුවන් කමක් තිබුනේ නෑ කොහොමත්. අනිත් එක වෙන වැඩක් වැටිලා තිබුනෙත් නැති නිසා ගමන යන්න පුළුවන්.

ඔහොම ගමනට දවස් කිට්ටු වෙලා සෙනසුරාදා සිරීපාදේ යනවා කියලා අම්මලට කිව්වේ ඊට දවස් දෙකකට කලින් බ්‍රහස්පතින්දා. හොඳ ගමනක් යන නිසා බැන්නේ නෑ… නැත්තං දවස් දෙකක් තියලා ලෑස්ති වෙනවට අහගන්න තිබුනා හොඳවැයින්. කොහොම හරි සිකුරාදා රෑම අවිස්සාවේල්ලේ යාළුවගේ ගෙදරට ගිහිං එහෙම නිදාගෙනන කෑම ලෑස්ති කරගෙන ගමන පිටත් වෙද්දි, ගමනට එන්න පොරොන්දු වෙලා හිටිය අයගෙන් කීපදෙනෙක් එන්න වෙන්නේ නෑ කිව්වා. එක මල්ලි කෙනෙක් නම් අසනීප තත්වය මත එන්න බෑ කියලා කිව්වා. ඇත්තටම ඒක හොඳ තීරණයක් කියලා මටත් හිතුනේ ගමනේ මැදක් හරියට ගියාම.

උදේ දහයට විතර කුරුවිටින් පටන් ගත්ත ගමන රත්නපුර පාරට වැටිලා ආඬිඅම්බලම ගාවින් නතර කලේ රෑ නවයට විතර. වැඩිහරියක්ම වෙලාව ගත වුනේ කුරුවිට පාරේ තියෙන සීතල වතුර වලවල් වල බහින්නයි සීත ගඟුලේ නාන්නයි. ගමන ටිකක් විතර වෙහෙසකර වුනාට අවටින් ඇවිත් මූනේ වැදීගෙන යන සුළං රැලි නිසා ඒක ලොකු විඩාවක් වුනේ නෑ. අනිත් පාරවල් දෙකෙන්ම නැගලා බැහැලා තිබුනත් මේ පාරෙන් එද්දි දකින්න පුළුවන් බොහෝ දේ ඒ පාරවල් දෙකේදී දකින්න ලැබෙන්නේ නෑ.

මග හම්බුවෙන වතුර පාරක් හරහා

මග හම්බුවෙන වතුර පාරක් හරහා

ඒකාකාර පඩි පෙලේ නගිනවට වඩා පෙලවල් මතින් හා සාමාන්‍ය වැලි පාරවල් වලින්, දිය කඳුරු මතින් ඇවිදගෙන යන එක හරි අමුතු අත්දැකීමක්.

කුරුවිට පාරේ කඩචෝරු කන්න තියෙන තැන් නම් ගොඩක්ම අඩුයි. ඒ චාන්ස් එක ඇරෙන්න වෙන කිසිම දෙයක් මග ඇරුනේ නෑ.

ඒත් ඉතිං ඒ මග ඇරිච්ච දේවල් වලට හරියන්න කන්න පුළුවන් රත්නපුර පාරට වැටුනම. රත්නපුරේ පාරෙන් ටිකක් උඩහට ඇවිත් අපි “අවසන් ගිමන් හල“ කියන ආඬියාමළතැන්න අම්බලම නැවතුම් පොලේ නැවතුනේ උදේ පාන්දරම ඉර සේවයත් බලාගෙන ආයෙම බහින්න ප්ලෑන් කරගෙන වුනත්… සීතල එක්ක ඒ ඔක්කොම ප්ලෑන් වෙනස් කරන්න වුනා.

ශ්‍රී පාද කන්ද වටේට තියෙන කඳු පන්තිය

ශ්‍රී පාද කන්ද වටේට තියෙන කඳු පන්තිය

මමයි යාළුවයි කම්මැලි කමට පොරෝ ගෙන නිදා ගත්තට අපේ මල්ලියි මගේ යාළුවගේ යාළුවෙකුයි නැග්ග පාන්දරම උඩ මලුවට. 4.30ට විතර ඉර සේවය බලන්න ගිය දෙන්න ආවේ උදේ අටට විතර. එක පාරක් ඇරෙන්න අනිත් හැම පාරකම වුනා වගේ මේ වතාවෙත් “අද ඉර නෑ… මීදුම වැඩියි… මෙතෙන තෙරපෙන්නේ නැතුව පහලට බහින්න“ කියලා උඩ මලුවේ ආරක්ෂකයෝ කිව්වලු. ඒක දන්න නිසා තමා මම නම් පරක්කු වෙලා උඩ මලුවට ගියේ. 😉

ඊට පස්සේ ඉතිං අපිත් සිරිපතුල වැඳගෙන ආයෙම පහලට බැහැල රත්නපුර පාරෙන් ගෙදරට ආවා. ඔක්කොමත් හරි… දැන් මේ කකුල් දෙකේ අමාරුව තමා ඉවසන්න බැරි… -at සිද්ධාලේප ගාන්න කෙනෙක් හිටියනම්…!

ඉමේජ් ඔෆ් ද ට්‍රිප් :)

ඉමේජ් ඔෆ් ද ට්‍රිප් 🙂

මාළු එක්ක නාන්න ආසා අයට විතරමයි…!!!

මේක මේ මාළු ටැංකියක බැහැලා නානවා වගේ වැඩක් නම් නෙවෙයි.  ඊට වැඩිය සුපිරි නෑමක්. ගිය ඉරිදා මට නිවාඩු…! හ්ම්… මාස තුනකින් විතර. ඉතිං ගෙදර ඉන්න කම්මැලි හිතුන නිසා අම්බලම බ්ලොග් එක ලියන මනූජ එක්ක සෙට් වුනා මූදේ නාන්න. වැඩිය දුර නෙමේ… ගෙදර ඉඳන් කිලෝමීටර් 43ක් විතර දුරින් අම්බලන්ගොඩ. ඇයි ඉතිං අපේ හරියේ තියෙන්නේ අම්බලන්ගොඩ තියෙන මුහුද නෙවෙයිනේ ඒකයි.

ඉතිං ඔන්න උදේ පාන්දරම අටට විතර බස් එකේ නැගලා බෘම් ගාලා 9.30 වෙද්දි අම්බලන්ගොඩ. පස්සේ ඉතිං ඔය යන එන ගමන් තිබ්බ මෙව්වා එකකින් දුඹුරු පාට බෝතල් දෙකක් එපා කියද්දිම මුදලාලි දුන්න නිසා බෑග් එකේ දාගෙන ගියා අම්බලන්ගොඩ බීච් එකට. හ්ම්… එතෙන තමා මෙතෙන.

වැඩිය සෙනග එහෙම හිටියේ නෑ උදේ පාන්දර නිසා. දවල් වෙද්දිනම් අක්කලා, නංගිලා එහෙමත් ආවා. කොල්ලොනම් ඉතිං කොහොමත් නිතර දෙවේලේ ගැවසෙන එකේ උං ගැන අමුතුවෙන් කියන්න ඕනේ නැහැනේ. ඉතිං අපි දෙන්නත් ඇඳුම් මාරු කරගෙන එහෙම බැස්සා මේ පුංචි වතුර වලට. මම ඇත්තටම හිතුවේ මේකේ කොහේ නාන්නද කියලා… හැබැයි ඉතිං ගියාම තමා තේරෙන්නේ නාන්න මේ තරම් හොඳ වෙන තැනක් නෑ කියලා.

අපි ඉතිං එහාට මෙහොට නැලවෙවි ඉද්දි ආවා කෙනෙක් මාස්ක් එකක් එහෙම දාගෙන. පොරගේ වැඩේ වතුර යට ගිහිං ටිකක් වෙලා එහාට මෙහාට කැරකැවිලා ආයේ උඩ එන එක. අපිත් ඉතිං විචක්ෂනශීලි කොල්ලෝ නිසා මාත් ඉල්ල ගත්තා මාස්ක් එක. අරගෙන…. ගැඹූඹූඹූඹූඹූඹූරු හුස්මක් අරගෙන ගියා වතුර යටට. ෆුහ්… වතුර උඩින් පේන්නේ මොන මගුලක්ද…. යටින් එපැයි බලන්න…. එතෙන වෙනම ලෝකයක්. හැමතැනම චූටි චූටි මාළු රංචු. ගල් අයින් වල වැඩියි… ලොකු එවුනුත් ඉඳියා. ඇත්තටම මං නිකමටවත් මෙහෙම දෙයක් බලාපොරොත්තු වුනේ නෑ. කව්ද දෙයියනේ මාළු එක්ක මූදේ නාන්න හිතුවේ. අපි ලඟට යන කොට කකුල වටේ කැරකිලා උං දුවනවා ගල් අයින් වල හැංගෙන්න. ඇත්තටම හරිම ලස්සනයි. එක එක ජාතියේ එවුන්. මට ඉතිං වතුර යටින් ෆොටෝ ගන්න බැරි නිසා වතුර උඩින් ගත්තා දෙක තුනක්. ඇත්තටම මං ඇස් දෙකින් දැකපුවා මතකයෙන් ඇදලා අරං කන්වර්ට් කරගන්න විදියක් නැහැනේ….

ඊට පස්සේ ඔන්න තව පොඩි කොලු රැලක් ආවා. එයාලා වයසිනුයි, ඇඟෙනුයි පොඩි වුනාට මට වඩා ටැලන්ට් එකෙන් නම් සෑහෙන ලොකුයි. පේනවනේ සෙට් එක වතුරට සම්ප්‍රාප්ත වෙන ලස්සන. මාත් ආසාවට එකෝම එක  පාරක් පැන්නා… ඒ පැනපු පැනිල්ල ගැන කාගෙන් වත් විසිල් එකක් හූවක් එහෙම දීලා ධෛර්‍යමත් කරේ නැති නිසා ආයේ පැන්නේ නෑ.

ඊට පස්සේ මනූජ මාස්ක් එක දාගෙන යට ගිහිං, මං මෙතුවක් කාලෙකට එක එක ආටිකල් වලින් විතරක් දැකලා තිබුන “ඉකිරියා“ කියලා හඳුන්වන ඉත්තෑවෙක් වගේ කටු බෝලයක් පෙන්නුවා වතුර යට ඉන්න. ඇත්තටම ඌව නම් දැක්කමත් ටිකක් විතර බය හිතෙනවා. කකුලේ ඇනුනම එහෙම ගොඩක් විසයිලු. ඌට නෙමේ… අපිට හරිද…

ඒ වගේ කලුපාට කටු බෝල ගොඩක් ඉන්න තැනකුත් ඊට එහායින් තිබුනා. හරියට නිකං රඹුටන් වල කලුපාට ගාලා වගේ. පස්සේ ඉතිං හිමීට ඔය කලු ගල් දෙක උඩට නැග්ගම එතෙනට පෙන්නේ තවත් ලස්සන දර්ශනයක්. වතුර උඩ එකයි, වතුර යට එකයි, ගල් උඩට නැග්ගම තවත් එකක්…! එතෙන අව්වයි තමා, ඒත් ඒ බවක් නම් තේරුනේ නෑ…

පොඩි කට්ටියත් එක්ක නාන්න එන්න කියාපු තැනක් මේක. මොකද අපි ඉද්දිත් පුංචි පැටවු ටිකක් එයාලගේ තාත්තලාගේ සහයෙන් ලස්සනට නෑවා. රැල්ලේ සැරක් නැති නිසා වගේම, මුහුදට ගහගෙන යයි කියලා බයකුත් නැති නිසා ආරක්ෂා සහිතව නාන්න හොඳ තැනක්. හැබැයි ඉතිං ඔයාලත් එහෙම යන්න ආසාවෙන් ඉන්නවනම්, අනිවාර්යෙන් ගොගල් එකක් හරි නහයත් එක්ක වැහෙන්න මාස්ක් එකක් හරි ගෙනියන්න… වතුර උඩින් දකින ලස්සනට වැඩිය වතුර යට මාර ලස්සනයි. මුහුදේ අනිත් තැන් වල රැල්ලත් එක්ක වතුර යට මාළු බලන්න අමාරු වුනත් මෙතෙන රැල්ලක් නැති නිසා කිසිම අමාරුවක් නෑ… හැබැයි එක මාළුවෙක්වෙත් දැලක් නැතුව අල්ලන්නනම් බෑමයි… මොකද ඉතිං මමත් ට්‍රයි නොකලැයි…!!!

හරියටම නාන තැන ගැන දැනගන්න ඕනේ නම් අම්බලන්ගොඩ නගරයේ කොහෙන් හරි  “රෙස්ට් හවුස් එක ගාව පූල්“ එකට යන්නේ කොහෙන්ද කියලා ඇහුවනම් පාර දැනගන්න පුළුවන්. ලොකු වාහන නම් වුනත් මුහුද පේන මානෙටම ගියෑකි. ට්‍රයි ෂෝ, මෝටර් බාසිකල් එහෙමනම් මුහුද ගාවටම ගියෑකි…! ආයෙත් කියන්නේ යන කෙනෙක් ඉන්නවනම් අනිවා මාස්ක් එකක් අරගෙන යන්න. (මට මේක මැජික් වගේ වුනාට අනිත් අයට එහෙම නැතිද දන්නෙත් නෑ)

සෙනසුරාදට නිවාඩුද…? උඳුපියලිය කුමාරි….

ඔය ගෑණු ළමයි ඉන්නවනේ… එයාලා ඉතිං සතියේ දවස් පහේම එක්කෝ ස්කෝලෙ යනවා, එහෙමත් නැත්තං රැකියාවට, එහෙම්මත් නැත්තං ක්ලාස් යනවා… හිටි ගමන් එක් කෙනෙක් දෙන්නෙක් රෝන්දේ යනවා. රෝන්දේ තියෙන්නේ කොහෙද කියලනම් මං දන්නේ නෑ…!

ඉතිං සෙනසුරාදා, ඉරිදා තමා ගෙදර ඉන්නේ. එදාට කරන්නේ පස්ස පැත්තට ඉර වැටෙනකං දොයියනවා. ඒකට අපි… අනිත් දවස් පහටම කලින් අපි සෙනසුරාදට නැගිටිනවා. අපි මෙච්චර කල් දැනන් හිටියේ ගෑණු ළමයි මල් වගේ කියලනේ. ඒක ඇත්ත තමා ඉතිං. සෝස පාට තොල් පෙතියි, කහ පාට කන් පෙතියි… තව තව එව්වා මෙව්වා ගොඩකුයි…! අපි හිතන් හිටියට කෙල්ලෝ හරි ලස්සනයි කියලා, බලාගෙන ගියාම කෙල්ලන්ගේ ඇති ලස්සනක් නෑ… තනිකරම මල් වල කලර් ෆොටෝ කොපියක් ගහලා වගේ… බලන්න ලස්සනයි…!!!

හැබැයි ගෑණු ළමයි හිතක් පපුවක් නැතුව හැසිරෙන විදිය කොපි කරලා, දැන් දැන් ගස් වල හැදෙන මලුත් එහෙම්ම හැසිරෙනවා. අයින්න ඕනෙ ටොක්කක්…! පහුගිය සති කීපයේම මේ චූටි මලක් නිසා මං පට්ට කට්ටක් කෑවා. අම්මපා… අර යෝදි ක්ලාස් ගිහිං අම්මා එක්ක නැලවි නැලවි එනකං වත් මං එච්චර වෙලා කට්ටක් කාලා නැතුව ඇති.

ඔෆිස් එකේ මිදුල පුරාම උඳුපියලිය තියෙනවා. සාමාන්‍යයෙන් අපි දකින උඳුපියලිය මල් දම් පාට වුනාට. මේවා ආනයනය කරපු උඳුපියලිය විශේෂයක්… උදේ පාන්දරට චූටි කහ පාට මල් හැදිලා මාර ලස්සනයි. අපිට ඉතිං ඔය සමහර මැඩම්ලට වගේ රෝස මල් වතු නෑනේ.(මේක පෙන්නේ යාළුවෝ කීප දෙනෙකුට විතරයි. අසරණ මං මොනා කරන්නද ඒ මැඩම් ප්‍රයිවසි හදලා තියෙන හැටිනේ) තියෙන එකම එක තමා මේ උඳුපියලිය මල් වත්ත. ඉතිං හැමදාම, ඒ කියන්නේ සතියේ දවස් පහේම මේ මගුල දැකලා දැකලා, එකෝමත් එක දවසක් දා හිතක් පහල වුනා චූටි පො‍ටෝ කෑල්ලක් ගන්න. ඉතිං පොටෝ ගහන මෙව්වා එක ඔ‍ෆිස් ගෙනියන්නේ සෙනසුරාදා විතරක් නිසා, මං හිතන් හිටියේ ලඟම එන සෙනසුරාදට, කහපාට මල් කුමාරිව මගේ වෝල් පේපර් එකට දාගන්න පුළවන් වෙයි කියලා.

ඉතිං ඊළඟ සෙනසුරාදා වැ‍ඩේට ලෑස්ති වෙලා ගියාට, එකම මලක් වත් නෑ… ‍ඔක්කොමලා නිදි. මං ඉතිං පැයක් බැළුවා… දැන් නැගිටියි… දැන් නැගිටියි කියලා… මොන… කම්මැලි කෙල්ලෝ වගේම තමා. ඉර එලිය වැටිලත් සෙනසුරාදා නිසාද කොහෙද ඇහැක් ඇරලා බලන්නේ නෑ…!

ඔය අස්සේ ඩැඩීලගේ මේ සින්දුවත් මතක් වුනා…
http://www.maduragee.com/storage/mp3/daddy_mage_massina.mp3%20
ඊට පස්සේ… හ්ම් කමක් නෑ… උඳුපියලිය කුමාරිල ඊයේ පාටියකට ගිහිං මහන්සි හින්දා නිදිද දන්නෙත් නෑනේ… අනික මේ ලැබුවේ මේ මහා බද්‍ර කල්පයේ අන්තිම සෙනසුරාදාත් නෙවෙයිනේ… තව සෙනසුරාදාවල් එනවනේ කියලා හිතාගෙන ඊළඟ සෙනසුරාදා වෙනකං වැඩේ කල් දැම්මා. පවුනේ…

ඉතිං ඒ සතියෙ දවස් පහත්, මල් දිහා බල බල හූල්ල හූල්ල හිටියා. හ්ම්… ඕං ආවා සෙනසුරාදා… උඳුපියලියගේ *!(^^!<%$ !*^?$(* *&!_*!^* …. එදත් මුං ටික දොයි…! අනේ මන්දා අපේ කවුරු හරි එකෙක් කියලා යනවද මන්දා සිකුරාදා හවසට “හෙට සෙනසුරාදනේ… ඒක නිසා ඇතිවෙන්න නිදා ගන්න” කියලා. අපේ පුතාලව විශ්වාස කරන්න බෑ… උං දෙකක් නවා ගත්තම ගස් වලටත් ලව් ටෝක් දාන පොරවල්නේ… නැත්තං කොහොමද මේ මල් ටික සෙනසුරාදට විතරක් නොපිපෙන්නේ…

ඇත්තටම සෙනසුරාදට නිවාඩුද… උඳුපියලිය කුමාරි..?

පාට පාටින් මූන හැංගිල්ල….

මුන හැංගිල්ල කියන්නේ ඉතිං අපි හැමෝම වගේ සාමාන්‍යයෙන් කරන දෙයක්නේ. අපේ ඇත්ත මූන යට ගහගෙන හොඳ මූනක් පෙන්නන එක කාටවත් අමුත්තක් වෙන්න බෑ. එව්වා ඉතිං කරන්නේ කාවහරි රවට්ටන්න තමා. එහෙමත් නැත්තං කාට හරි ලෙඩක් අදින්න හිතාගෙන. ඒත් මේ කියන මූන හැංගිල්ලනම් කරන්නේ ගොඩක් වෙලාවට අසනීප වෙච්ච කෙනෙක්ව සනීප කරන්න එහෙමත් නැත්තං සිතට යම් සහනයක් අවශ්‍ය වෙච්ච කෙනෙකුට ඒ සහනය ලබාදෙන්න හිතාගෙන.

ඉතිං මේ මුන හැංගිල්ලට මූලිකවම යොදාගන්නේ වෙස් මූන කියලා හඳුන්වන ලී වලින් කැටයම් කරලා නොයෙක් වර්ණ වලින් වර්ණවත් කරපු පළදනාවක්. දන්න විදියටනම් ගොඩක් වෙලාවට වෙස් මූනු හදන්නේ  වෙල් කදුරු ලීයෙන්. වෙල් කදුරුම පාවිච්චි කරන්න හේතුවෙලා තියෙන්නේ ලීයේ ඇති සැහැල්ලු බව වගේම ඕනෑම අතකට හරවා කැටයම් කිරීමේ පහසුව නිසයි. මොකද මේ ලීය කොයි පැත්තෙන් කැපුවත් පතුරු ගැල වෙන්නේ නෑ… ඒ වගේම කල් පවතින ලීයක්.

වෙස් මූනු ගොඩක්ම ජනප්‍රිය වෙලා තියෙන්නේ ශ්‍රී ලංකාවේ පහත රට හා මුහුදු බඩ කලාප වල කියල තමා දැනගන්න තියෙන්නේ. ඒ වගේම ඒ පැතිවලිනුත් මාතර, අම්බලන්ගොඩ ආදි ප්‍රදේශ විශේෂ තැනක් ගන්නවා. ඒ වගේම වෙස් මූනු වල විවිධත්වය ගොඩක් වැඩියි. අපේ අතීත සාහිත්‍යයේ කියවෙන දෙවිවරු, රජවරු,බිසෝවරු, විවිධ නම් තියෙන හා විවිධ දේ වලට අරක්ගත් අමනුෂ්‍යයින් හා අලි ඇතුන් වැනි සතුන් දක්වාම මේ වෙස්මූනු කලාව ව්‍යාප්ත වෙලා තියෙනවා. ඒ වගේම අපි සමාජයේ නිතර ඇස ගැටෙන චරිත කිහිපයකුත් මේ වෙස්මූනු වලින් හාස්‍යයට ලක් කරලා තියෙනවා.

මේ තියෙන්නේ විවිධ වර්ණ වලින් පැහැ ගන්වපු නැති වෙස් මූනු කිහිපයක්. අපේ රටට පැමිණෙන විදේශිකයින් දැන් දැන් වැඩිපුරම නැඹුරුවක් තියෙන්නේ මේ වගේ කදුරු ලීයෙන් හදලා පාට නොකරපු ලීයේ ස්වභාවික පැහැයෙන්ම තියෙන වෙස් මූනු වලට කියලා තමා ව්‍යාපාරිකයින් කියන්නේ.

මේ එක්තරා විශේෂ වෙස්මූනක්. අපි හැමකෙනෙක්ම කලාත්මකව පැහැ ගන්වන ලද වෙස් මූනු කොයි තරම් දැකලා තිබුනත් මේ වගේ කලු හා සුදු පැහැයෙන් පමණක් අලංකෘත කරන ලද වෙස්මූනු නම් දැකලා නැතුව ඇති වැඩි පිරිසක්…! ඉතිං මේ තියෙන්නේ එහෙම වෙස් මූනක්. වෙළඳ පොලේ ඇති ඉල්ලුම අනුව මේ වගේ නිර්මාණ කෙරෙන බව තමා වෙස් මූනු නිපදවන්නන් කියන්නේ.

මේ වෙස්මූනු අශ්‍රිතවම කෙරෙන තවත් නිර්මාණයක්. කදුරු ලීයෙන්ම කරන ලද කුඩා ඇත් රුවක් සහිත යතුරු රඳවන කීපයක් තමා මේ. මේ සියල්ල දැක බලාගන්නට වගේම මිලදී ගන්නටත් හැකියාව තියෙනවා අම්බලන්ගොඩ පිහිටි වෙස්මූනු කෞතුකාගාරයෙන්. මේ වගේ තවත් බොහෝ දේ නිර්මාණය වෙලා තියෙනවා. ඒවා අතර කුඩා දේව ප්‍රතිමා, ඉතා කුඩා ප්‍රමාණයේ වෙස් මූනු හා විවිධ සත්ව රූපද, අම්බලන්ගොඩ – මාතර ප්‍රදේශ වලට විතරක් ආවේනික රිටක හිඳ මාළු බෑමේ නිරත වෙන මිනිසුන්ගේ නිර්මාණද තියෙනවා.

ඇත්තටම ලංකාවේ අතීතෙයේ ඉඳලම පැවත එන මේ වගේ පාරම්පරික කලාවක් ගැන අහන්න ලැබෙන තොරතුරු බොහොම අපූරුයි. ඉස්සර මිනිසුන්‍ගේ විවිධාකාර ඇදහිලි ක්‍රම හා විශ්වාසයන් මූලික කරගෙන තමා මේ වෙස් මූනු නිර්මාණය වෙලා තියෙන්නේ. ඒ වගේම අර කලින් කිව්ව වගේ එක චරිත මෙන්ම මිනිසුන්ගේ විවිධ ඉරියව් වලට  පවා ඒ වෙනුවෙන්ම වෙන්වුන වෙස් මූනුත් තියෙනවා. කම්මැලිකම, සතුට, කේන්තිය, වමනය වගේ දේවල් වලට දැන් භාවිතා වුනේ ඉමොටිකන්ස් වුනාට ඉස්සර ඉඳන්ම ඒ ඒ දේවල් වලට අදාල දැනට වඩා පිරිපුන් සංකේතමය මූනු ශ්‍රී ලාංකිකයා පාවිච්චි කරල තියෙනවා.

ඉතිං මේ හැම දෙයක්ම හොයාගෙන ගියේ, ඉරිදට ගෙදර ඉන්න බැරි අමාරුවට පිංසිද්ධ වෙන්න. මේ හැම කරුණක්ම දැන කියාගත්තේ අම්බලන්ගොඩ වෙස් මුහුණු කෞතුකගාරයෙන්. මට මේ කෞතුකාගාරය පෙන්වන්න එක්කං ගිහිං කට්ට කාගෙන සෑහෙන උදවුවක් දුන්නේ මාඩාගේ අම්බලම ලියන මනූජ සහෝ තමා… ඇත්තටම ඒ කෞතුකාගාරයට ගියාම, කාලය හරහා ලංකාවේ අතීතයට ගියා වගේ හැඟීමක් තමා ඇතිවෙන්නේ. බලන බලන හැම පැත්තෙම හිනා වෙලා ඉන්න, විරිත්තගෙන ඉන්න, ඔරෝගෙන ඉන්න…. දිව එලියට දාගෙන හෑ… කියාගෙන ඉන්න එක එක විදියේ වෙස්මූනු වලින් පිරිලා.

නිවාඩු වෙලාවක හරි ගාල්ල පැත්තට යන ගමන් හරි නිකමට හරි ඒ තැනට ගියොත් ගොඩක් දේවල් දැන ගන්න පුළුවන් වෙයි… ඒ නැතත් තමන් ඉන්න මූඩ් එකට හරි යන වෙස් මූනක් හරි හොයාගන්න බැරියෑ….

pdf එකක් ඕනේ නම් මෙතනින්…

මෙන්න බඩු ටික…

මෙන්න මම නුවරඑළිය ට්‍රිප් එකේදී ගත්ත ටිකක් විතර හොඳ තත්වයේ තියෙන ෆොටෝ ටිකක්. මේවා 1600px X 1200px ප්‍රමාණයට තියෙනවා. කැමති අයට ඩවුන් කරගන්නත් පුලුවන්.


 

 
මේ ෆොටෝ එක ගත්තේ නුවරඑළිය ට්‍රිප් එකේ පලවෙනි දවසේ නාවතැන් ගත්ත රම්බොඩ හෝටලයේ පහල තියෙන රම්බොඩ ඇල්ල පාමුල තියෙන ගල් තලාව උඩ ඉඳලා. ඇල්ලට විරුද්ධ පැත්තෙන් තමා ඉර බැහැගෙන යන්නේ.

 

 

 

 

මේ ෆොටෝ එකත් රම්බොඩ හෝටලයෙම ගත්ත එකක්. මට මතක විදියට ඒ හෝටලයේ තිබ්බ හැම විදුලි ලාම්පු ආවරණයක්ම මේ වගේ තමා. මේ ආවරණය හදලා තියෙන්නේ පුංචි පුංචි ලී පතුරු වලින්.

 

 

 

 

මේක සූරියකාන්ත මලක්… තිබුනේ කොහෙද කියන්න නම් මතක නෑ… මොකද මේ වගේ සූරිය කාන්ත මල් දහයක් විතර ෆොටෝ ගත්තා.

 

 

 

 
මේ ෆොටෝ එක ගන්න නම් සෑහෙන කට්ටක් කන්න වුනා. මොකද මේ පුංචි කෘමියා ෆොටෝ එක ගන්න කොටම ඉගිලෙනවා. ඉතිං මට මතක හැටියට කෘමියා නැතිව ෆොටෝ දහයක් විතර වදින්න ඇති…මේ මල තිබුනේ නුවරඑළියේ වික්ටොරියා උද්‍යානයේ. මේ සතා මී මැස්සෙක්නම් නෙමේ. ඊට ටිකක් ලොකු එකෙක්. (සමහර විට රට මී මැස්සෙක්ද දන්නේ නෑ… ලොකු එකෙක්නේ)

 

 

 

 

මේ මල් වර්ගෙනම් මොකද්ද කියන්නේ දන්නේ නෑ. කොහොම හරි මේ මල දකින්න තිවුනේ ග්‍රෙගරි වැව අයිනේ තියෙන ගලක් ගාව. ලස්සනට හදන එකක්ද කැලේට හැදෙන එකක්ද කියන්න  දන්නෙත් නෑ… කොහොම හරි නුවරඑළියේ කැලේට හැදෙන මල් වලින් වැඩි හරියක් එහෙ මිනිස්සු, ඉහල මිලකට කොළඹ අවට ප්‍රදේශ වලට අලෙවි කරනවා.

 

 

මේ තමා නුවරඑළියේ ග්‍රෙගරි වැව. මේ ෆොටෝ එක ගත්තේ පාන්දර හයට විතර. ඒ වෙද්දි එහෙටනම් ටිකක් විතර එළිය වැටිලා… ඇතින් පේන්නේ නුවරඑළිය – වැලිමඩ පාර හා ඊට උඩින් තියෙන කඳු ගැටයක තියෙන ගෙවල් වගයක්. ඒ අස්සෙන් උඩට ඉස්සිලා කූරු කූරු වගේ තියෙන්නේ දුරකථන සම්ප්‍රේෂන කුළුණු කීපයක්.

 

 

 

මේ ඩැන්ඩලයන් කියන මල් වර්ගයේ ප්‍රභේදයක්. මේකට ටිකක් හයියෙන් පිම්බොත් හරි හුළං පාරක් වැදුනොත් හරි මේ මලේ පුලුං වගේ රේණු ඒවයේ බීජත් එක්ක පාවෙලා ගිහිං වෙන කොහෙහරි තමන්ගේ ජනාවසයක් බිහිකරනවා. මේ මල තිබුනේ අපි ලැගුම් ගත්ත නවාතැන පොලේ මල් පාත්තියක…

 

 

%d bloggers like this: