කහපාට නිවාසය

හැමෝම කියන විදියට පරන දේවල් ඇදලා එලියට දාන්න මේක නම් කාලය, ආයේ මං විතරක් මොකට කටපියාගෙන අත්දෙක බැඳගෙන ඉන්නද…

වෙලාවකට නම් හිතෙනවා මේවා අමතකවෙලා යන තරමටම හොඳා කියලා. ඒත් අමතක වීගෙන යනකොට හිතෙනවා ලියලා තිබ්බනම් හොඳා කියලා. ඔය කොච්චර මොනවා හිතුනත් කම්මැලිකම මැද්දට හරස් වුනාම හැම දෙයක්ම ඉවරයි. ඒක නිසා පරන බ්ලොග් අලුත් කරමු කියලා හම්බුන මෝටිවේෂන් එකට පිං සිද්ධවෙන්න කියලා පරන අමතක වේගෙන යන කතා කීපයක් ලියලා දාන්න ඕන කියලා හිතුනා. සමහර එව්වා සංසන්දනාත්මක වෙයි, තවත් සමහර ඒවා තනිකරම මඩ ගොහොරු වෙයි. ඒ මොනවා වුනත් ඒ හැමදෙයක්ම අතීතයේ එක්තරා කාලයකට අයත්වුන, නැවත සිදුවේයැයි බලාපොරොත්තු නොවියහැකි අපූරූ දේවල්ම වෙයි.

ඉතිං පළමු‍වෙන්ම අපි හැමෝම ආසා කරන පාසල් කාලයට යනවා මම. ඇත්තටම ඒ දවස් තමා ජීවිත වල ගෙවුන සුන්දරම දවස් ටික. ඒකෙනුත් වාර්ෂික ක්‍රීඩා උත්සව සමය කියන්නේ හෙන ජොලි කාලසීමාවක්. වයස් භේදයකින් තොරව එක වසරේ ඉඳන් දහතුන වසර වෙනකංම කෙල්ලෝ කොල්ලෝ ඔක්කොමලා පස්වනක් ප්‍රීතියෙන් පසුවන කාලයක්.

ඒ දවස් වල මම අපේ නිවාසයේ ක්‍රීඩා උපනායක. දැන් මීටර් දෙසීයක්  දුවගන්න බැරිවුනාට… හිතන්න එපා ඒ දවස් වලත් එහෙම්මයි කියලා. ඒ දවස් වල අපි හොඳ ස්පෝට්මීට් කොල්ලෝ. ඉතිං දැන් ඔය ක්‍රීඩා උපනායක පට්ටමෙන් මට වඩා වැඩ ගත්තේ මගේම අවංක එඩිතර යාළුවෝ. ඒ ගැන අපි කතා නොකර ඉන්න තරමට හොඳයි. ඉඳලා ඉඳලා ලියන එකේ මොකටද නිකං එක එකාට බනින්නේ නෙහ්.

හරි… ඔය දවස් වලට ඇත්තටම මොකක් හරි පට්ටමක් හම්බුවෙනවා කියන්නේ ඇත්තටම ලොකු වගකීම් ගොඩක් ඔලුව උඩ පැටවෙනවා කියන එක. ක්‍රීඩා නායක උපනායක උනත් නිවාසයේ අනෙකුත් වගකීම් වලින් මිදෙන්න බැහැ. ඇත්තටම ඒ දවස් වල ක්‍රීඩා ගැනට වැඩිය හිතන්නේ උත්සවේ දවසට අපේ නිවාසය හදන හැටි ගැන. වැඩි හරියක්ම රැස්වීම් කැඳෙව්වෙත් ඒ ගැන කතා කරන්නම තමා. ඇත්තටම ඒක හරිම සාමූහික දෙයක්. ඒ කොයිතරම්ද කියලා ඉස්සරහට තේරෙයි. අපේ නිවාසයේ පාට කහ පාට. නම “තිස්ස” නිවාසය.

ඒ දවස් වල හිටිය හොඳම… ඒ කියන්නේ බො‍හොම හොඳම ළමයි හිටියේ අපේ නිවාසයේ. ඒක නම් කොහොම වුනාද කියන්න මම දන්නේ නැහැ. හැබැයි ස්කෝලෙට ඇතුලත් වෙන කොටනම් අර තෝරාගත්ත එවුන් වගේ වෙච්චි අපිව හරියටම හතරෙන් බෙදුනාම එකක් ඉතිරිවෙන ඇතුලත් වීමේ අංකයක් ලැබෙන විදියට ඇතුලත් වෙලා තියෙනවා.

ඒක නිසා ඉතිං අමුතුවෙන් කියන්න ඕනේ නෑනේ නිවාසය ඇතුලේ තියෙන තත්ත්වය. කොහොමහරි හැමදෙනාම එකතු වෙලා සෑහෙන ජයග්‍රහන සංඛ්‍යාවක් ලබාගන්න එක නම් අනිවායාර්ය දෙයක්.  ඒත් අපේ එවුන්ගේ තිබුන දාංගලේ නිසාම අපේ පැත්තට තිබුන ලකුනු කැපුන අවස්ථාත් තිබුනා.

ඒ දවස් වලට අර කලින් කිව්වත් වගේ අපිට තියෙන ලොකුම මෙව්වා එක තමයි උත්සවේ දවසට අනිත් නිවාස වලට වැඩිය ගතියට අපේ නිවාසය හදන එක. ඒකට හැමෝම වගේ භාවිතා කලේ ස්වභාවික දේවල්. හේතුව තමා වියදමකින් තොරව අඩුම කුඩුම සොයා ගැනීමට තියෙන හැකියාව සහ එහෙම අඩුමකුඩුම සෙවීමේ මෙහෙයුමේ තියෙන ෆන් එක.

ඒ අඩුමකුඩුම සෙවිල්ල ගැන කියන්න තමා මෙච්චර වෙලා දැඟලුවේ. හැබැයි අපි කෙල්ලොන්වනම් හලලා තමා මේ වැඩේ කරේ. එයාතට තිබුනේ කොඩි හදන්න, එක එක බෝඩ් ලියන්න වගේ ඒවා. ඉතිං මෙහෙමයි ඒ කතාව… අපේ පාසල තියෙන්නේ නාගරික පරිසරයක වුනත් පාසල අවට තියෙන පාරවල් වලින් ගියාම ලේසියෙන්ම අපූරු ගැමි කුඹුරු වලින් වටවුන තැන් වගේම ගඟක් එහෙමත් තියෙන පෙදෙසකට ඉතා ඉක්මනින් ලං කරන්න පුළුවන්. ඉතිං ඒ වගේ පාරිසරික අලංකාරය තියෙද්දි අපි මොකටද ඉටිරෙදි එල්ලගෙන නිවාස හදන්නේ. එහෙම හිතන අපි කරන්නේ ක්‍රීඩා තරඟ අවසන් දිනේට දවස් දෙකතුනක ඉඳන් අර කිව්ව  ලෝ  කොස්ට් අඩුමකුඩුම හොයන එකතමා.

මුලින්ම අපි කරන්නේ ලෑයිස්තුවක් හදාගන්න එක. ඊට පස්සේ තමා රෑට රෑට අහල පහල ගෙවල් වලට තාප්ප  වලින්  පැනීමේ මෙහෙයුම පටන් ගන්නේ. ඇත්තටම ඒක හොරකමක් වුනාට පාසල වෙනුවෙන් කරන, අපේ නිවාසය වෙනුවෙන් කරන ලොකු කැපකිරීමක් කියලා හිතාගෙන තමයි සැම එකවගේ සෑහෙන අවධානමක් අරගෙන තාප්ප උඩින් පැන පැන කකුල්  හූරගෙන තුවාල කරගෙන එහෙ අවශ්‍ය දේවල් එකතු කරගන්නේ.

පිදුරු එකතු කරන ගමන් මේ වගේ දේවල් නම් අනන්තයි…

කලින් ගිහින් ඒ කියන්නේ එලිය තියෙන වෙලාවට ගිහින් අදාල දේවල් තියෙන තැන් ගැන අපිව දැනුවත් කරන්න වෙනමම සෙට් එකක් හිටියා. රෑට අපි ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ දවල් වරුවේදි අපට ලැබෙන ස්ථාන ගැන පිහිටීම අනුව. වැඩිපුරම අපි වද වුනේ දිගල එල්ලා හැලෙන මල් වර්ග ගැන. ඔය මල් දවල්ට පිපිලා තියෙන නිසා හොයාගන්න ලේසි වුනාට රෑට හොයන්න හෙන ගේමක් දෙන්න ඕනේ. ඇයි ඉතිං මල් ඔක්කොම පරවෙලානේ. ගහ මොකද්ද මල මොකද්ද කියලා හොයාගන්න බැරි නිසාම ගොඩක් වෙලාවට කරන්නේ ගහ පිටින්ම ගලොගෙන එන එක. ඒක ලේසි වැඩක් කියලා හිතන්න එපා. තුන් හතර දෙනෙක් එක්ක වත්තට තාප්පෙන් පැනලා සද්දේ ඇහෙන්නේ නැතිවෙන්න ගහ පිටින්ම කපලා තාප්පේ අනිත් පැත්තේ ඉන්න එවුන්ට තාප්පේ උඩින් පාස් කරනව කියන්නේ… ඒකත් මහ රෑ එකට දෙකට විතර.

ඊට පස්සේ කරන්නේ යෙලෝ ෆාම් ගස් වලින් අතු කපන එක. එක්නම් ඉතිං සිම්පල්. හැබැයි හිටපු ගමන් බල්ලෝ එලෝගෙන එද්දි නම් කැපිටල් වෙන වෙලාවලුත් තිබ්බා. එහෙම වෙලාවට නම් ඉතිං කරේ තියෙන ඒවා බිම දාලා හරි බල්ලගෙන් බේරෙන්න දුවන එක තමා කරන්නේ. වෙලාවට කවදාවත් බල්ලෙක්ට අපිව කන්න ලැබුනේ නෑ. ඒ ගෙවල් වල බල්ලෝ හෙන බුද්ධිමත්. මුලින්ම සද්දේ ආවම බුරන්නේ නෑ. ෂේප් එකේ සද්දේ එන පැත්තට පොඩි ගෙරවිලි සද්දයක් කර කර එනවා. එහෙම ලඟටම ඇවිත් තමා බුරන්නේ. හැබැයි හැම පාරකම කව්රු හරි එකෙක්ට ඔය ගෙරවිලි සද්දේ එහෙන නිසා බල්ලා එන්න කලින් අපි අඩුම ගානේ තාප්පේ උඩටවත් නැගලා. ආයේ ඉතිං ඒ ගේ දිහා බලන්නේ නෑ. වෙන ගෙදරකට යනවා. අම්මපා ඒ බල්ලෝ හෙන පොෂ් එවුන්. දුර ඉඳන් බුරාගෙන එන්නේ නෑනේ… දැන් නම් හිතෙනවා අපි ඒ දවස් වල හෙන හොරු වගේ නේද කියලත්…

රෑට ඔය වගේ දේවල් කරද්දි දවල්ට කරන්නේ වෙල් වලින් පිදුරු උස්සන එක. ඒවා නම් ඉතිං උස්සන්න දෙයක් නෑ. කවුරුත් බනින්නේ නෑ අරගෙන ගියාට. ඒ පිදුරු ගෙනියන්නේ ගොඩක් වෙලාවට වහලෙට දාන්නේ. වෙලාවට පිදුරු කහපාටට හුරු පාටක් වුනේ. කිසිම වෙනසකින් තොරව කෙලින්ම වහලට දාන්න පුළුවන්. අන්න ඒ වාසිය අපිට තිබුනා. තව විජය නිවාසයේ පාට කොල පාට නිසා උංටත් ඒ චෑන්ස් එකම තිබුනා. දන්න දා ඉඳන් උං දැම්මේ අමු පොල් අතු වියලා.

ඊට අමතරව බට ගස් එහෙම ගේනවා නිවාසයේ සැකිල්ල හදන්න. ඒවනම් හොරකන් කරන්නේ නෑ. මොකද හොරකන් කරලා ගේන්න බෑනේ. ඒක නිසා.

සැරසුවට පස්සේ…

ඔය අඩුම කුඩුම එකතු කරගත්තට පස්සේ දවල් වරුවක් අල්ලලා වැඩේ පටන් ගන්නවා. නිවාසය භාර ගුරුවරු දෙන සැලැස්මට අනුව මුලින්ම සැකිල්ල හදලා ඊට පස්සේ එවේලෙට හොයාගන්න මොනාවෑයින් හරි වහලේ දැල් දැල් වගේ වෙන්න හදලා පිදුරු දානවා. හවස් වෙද්දි ඒක අපි හදපු නිවාසය ඇතුලෙම මොනාහරි කාලා නිදාගන්නවා. ඇතුලේ විස්සකට විතර ඉන්න පුළුවන් වෙන්න තමා හැමපාරම හදන්නේ. ඊට පස්සේ එලි වෙන්නේ ස්පෝට් මීට් දාට. ඉතිං උදේම ගෙවල් වලට ගිහිං තව පාට ඇඳුමකුත් දාගෙන ආයේ එනවා. ඒ ඇවිදින් තමා දවස් දෙක තුනකට කලින් කඩා ගෙන ඇවිත් වතුර බේසම් වල බස්සපු මල් ජාති ටික අරගෙන නිවාසයේ එළියෙයි ඇතුලතයි එල්ලන්නේ. ඒකෙන් තමා තියෙන පාලු මූසල ගතිය යවන්නේ. මල් එල්ලලා ඉවර වෙද්දි නිවාසය හරියට නිකං සුරංගනා නිවසක් වගෙයි.

ඔන්න ඔහොම හදන අපේ නිවාසයේ උඩින් කහ පාට කොඩියක් ගහනවා ස්පෝට් මීට් පටන් ගන්න කලින්. ඊට පස්සේ ඉතිං … දැනෙන සනීපේ… එක දිගට දවස් තුනක් හෝ හතරක් ඔය වැඩේටම විතරක් මහන්සි වෙනවා. අන්තිම දවසේ හවස් වරුවේ තමා නිදහසක් ලැබෙන්නේ. අන්තිමට ක්‍රීඩා උත්සවය දාට හැමෝම පොරේ නිවාසේ ඇතුලට රිංගන්න. ඒ තරමට ඒක හිතට අල්ලලා යනවා. ඒත් ඒක අපි වෙන්කරේ නිවාසයේ ගුරු දෙගුරුන් වෙනුවෙන්. ළමයි හැමෝම නිවාසය පිටිපස්සේ තියෙන ගස් හෙවන් වල හරි කුඩ ඉහලගෙන හරි තමා හිටියේ. ඒ අතර වගකීම් දරපු අපි හැමදාමත් වගේ අවුවේ… ඒත් එදා දුකක් ඇතිවුනෙත් නෑ ඒ ගැන. අදත් නෑ.

ඇත්තටම අපි ඒකෙන් ගොඩක් දේවල ඉගෙන ගත්තා. එක සැලසුමකට අනුව කට්ටියක් වැඩ කිරීම මූලිකයි. ඊට පස්සේ අදහස් බෙදා ගැනීම. වඩා හොඳ අදහසට ඉඩදීම. ඒකට තව දේවල් එකතු කිරීම වගේ ගොඩක් දේවල් ඉගෙන ගත්තා. හැබැයි ඔය හැමදෙක්ම කලේ පොඩි පොඩි හොරකම් කරලා වුනාට අපි එකෙක් වත් හොරු වුනෙත් නෑ, නිකරුනේ හොරකම් කලෙත් නෑ. හැම දේකින්ම වුනේ අපි වැඩි වැඩියෙන් නිර්මාණශීලි වුන එක තමා. ඒ ගැන නම් චූටි මෙව්වා එකක් තියෙනවා.

ඒ වගේම අපේ ගෙවුන අතීතය එක්ක දැන් සසෑඳීමක් කලොත් නම්, බොහොම දුක හිතෙන කාලයක් කියලා කියන්න පුළුවන්. දැන් නිවාසය හදන්නේ නෑ. කුලියට ගන්නවා. මළ ගෙවල් වල ගහන ටෙන්ට් එකක් ගෙන්නලා වටේට කහපාට ඉටිරෙදි ඔතලා උඩින් කහපාට කොඩියක් ගහනවා. ඒක ඇතුලේ දෙසීයකට තුන්සීයකට ඉන්න පුළුවන්… අපේ කාලේ වගේ විස්සකට තිහකට නෙමේ දෙසීයකට තුන්සීයකට. ඒ තමයි දැන් ඉන්න එවුන්ගේ නිර්මානාත්මක කුසලතාවය…!

 

 

 

Advertisements

10 Responses to “කහපාට නිවාසය”

  1. Praසන්ன Says:

    කියල වැඩක් නෑ ඔය හවුස් මීටි තියෙන කාලෙ තමයි ඒ දවස්වල අපිටත් තිබුණ ආතල්ම දවස්. සංග්‍රහ කමිටුවට එහෙම වැටුනම කොහොමද තියෙන ආතල් එක.
    බොලා කිවුව වගේ දං හැමදේම වානිජකරණය වෙලා. දැං බොහෝ තැන්වල ඔය වගේ උනගස්, පොල්අතු, කෙහෙල් ගස් හොයාගෙන ඇවිල්ල වැඩේ කරන්නෙ නෑ. රෙඩිමේඩ් ටෙන්ට් තමයි. හබැයි තාම අපේ ඉස්කෝලවලටනං ඒ තත්වෙ දරුණුවටම බලපාල නෑ.

    • lasa Says:

      අැත්ත. කුළරත්ෙන මීට් ඒක මරුම තමා

      • Gold fish Says:

        සෙට් වෙනවත් ඇතිනේ නෙහ්…

    • Gold fish Says:

      අපේ ස්කෝල වල ගන්න දෙයක් නෑ…

  2. mppgunasinghe Says:

    ඔබේ ලිපිය මේ වයසක මාවත් ගතව ගිය සුන්දර අවිදයට ගෙන ගියා

  3. Yasith Gamage Says:

    ආතල් එමටයි 🙂

  4. ඉන්දික උපශාන්ත Says:

    හම්මෝ මදැයි යන්තන් මෙහෙම හරි මූ පණ ගහල ආව. බොලාගෙ නමුත් බ්ලො රෝල්වල නෑ දැන්.

    ඔය නිවාස හදන එක මහ එපා කොරපු වැඩක් බං. අපි ඕවට සෙට් වෙනව කියල ගෙහුන් මලක් ගැහුව මිසක් නිකන් පාප වලට කරගහන්න ගියෙ නෑ. ආයි මොනාද ඒකට හරියන්න ඇත් පදම් පැනල දෙන්නො උන්න…හැක් හැක්..

    • Gold fish Says:

      බ්ලොග් රෝල් වල ඉන්න ලියන්න එපැයි. 😀 අපෙත් හිටියා පැනලා දෙන උං…


ලිපිය ගැන අදහස්...

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ WordPress.com ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Twitter picture

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Twitter ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Facebook photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Facebook ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Google+ photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Google+ ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

%d bloggers like this: